Την προπερασμένη «Μαύρη» Τετάρτη για τη χώρα μας, η διεθνής επικαιρότητα είχε ανοίξει και πάλι με την κρίση, με τα φώτα στραμμένα, εκείνη τη στιγμή στην Ιβηρική, όπου η φήμες ήθελαν την Ισπανία (και πιθανόν και την Πορτογαλία) να καταρρέουν από στιγμή σε στιγμή. Η κατάρρευση δεν ήρθε, όμως οι δύο χώρες έκαναν ακόμα ένα βήμα προς το χάος. Και από εκείνη την ημέρα, η πίεση των ευρωπαίων εταίρων τους είναι ανυπόφορη τόσο στη Μαδρίτη, όσο και στη Λισαβόνα.
Αυτή την ώρα, ο Ντανιέλ Κον-Μπεντίτ μιλά στο Μέγαρο Μουσικής. Δεν είναι ότι ο τύπος δε μου αρέσει, τουναντίον τον βρίσκω συμπαθητικό. Εκτός από το κοριτσίστικο φαντασιακό τρίπτυχο (Τσε, Ντάνι και Μόρισον), τον έχω τρακάρει μερικές φορές στο ασανσέρ, στους διαδρόμους ή στα μπαρ του Ευρωκοινοβουλίου. Και δεν του είπα ποτέ ούτε «γεια». Είναι μονίμως με το κινητό στο χέρι και μιλάει μεγαλόφωνα σε δύο γλώσσες, καμιά φορά και ταυτόχρονα!
Σε όσους διάβασαν το χθεσινό κείμενο με το παρασκήνιο από την προσπάθεια δημιουργίας της Ευρωπαϊκής Υπηρεσίας εξωτερικής δράσης και θέλουν να μάθουν την κατάληξή του, υπόσχομαι ότι θα κάνω μια προσπάθεια να το παρακολουθήσω. Όσοι δεν το διάβασαν θα το βρουν ΕΔΩ. περισσότερα»
