Ελληνικά κόμματα και διαδίκτυο: Η ώρα της αναγνώρισης;

Ενα από τα χαρακτηριστικά της εκστρατείας των κομμάτων ενόψει των ευρωεκλογών του 2009 ήταν η σε μεγάλο βαθμό χρήση του διαδικτύου. Είδαμε τα κόμματα να δημιουργούν λογαριασμούς στο Twitter, κανάλια στο YouTube, σελίδες και ομάδες στο Facebook και να "τρέχουν" online καμπάνιες. Φυσικά μερικές... συνήθειες δεν ξεχνιούνται. Την ίδια στιγμή είδαμε και τις πιο συμβατικές μεθόδους προβολής σε πλήρη εξέλιξη, είτε αφορούσαν σε τηλεοπτικά και ραδιοφωνικά σποτ είτε σε γιγαντοαφίσες και έντυπο υλικό. Ωστόσο είναι σαφές πως κατά τις ευρωεκλογές πολλά πολιτικά κόμματα έδειξαν ένα σαφώς πιο σύγχρονο τρόπο στην προσπάθειά τους να προσεγγίσουν τους πολίτες, άλλο βέβαια αν οι μισοί από αυτούς επέλεξαν τελικά να μην εμφανιστούν στο εκλογικό τμήμα.

Νομίζω πως ρόλο σε αυτή την πιο διαδικτυακή προσέγγιση έπαιξε και ο χαρακτήρας των εκλογών, καθώς η επιλογή των αντιπροσώπων δεν γίνεται με σταυρό αλλά με λίστα. Έτσι δεν είχαμε SMS ή τηλεφωνικά κέντρα συγκεκριμένων υποψηφίων, κάτι που έχουμε δει να συμβαίνει στις πρόσφατες αναμετρήσεις ενόψει βουλευτικών εκλογών.  Σε κάθε περίπτωση, πάντως, είναι σαφές πως τα κόμματα αρχίζουν να αντιμετωπίζουν πολύ πιο σοβαρά σε σύγκριση με το παρελθόν την επικοινωνία μέσω διαδικτύου και επενδύουν σε αυτή. Τουλάχιστον αυτή την εικόνα έδειξαν τις τελευταίες εβδομάδες και, νομίζω, πως ήταν ενθαρρυντικά παραδείγματα τα τμήματα Web TV που λειτούργησαν το ΠΑΣΟΚ  και ο ΣΥΡΙΖΑ. Ενθαρρυντικό, επίσης, ήταν το γεγονός ότι και τα τηλεοπτικά κανάλια άνοιξαν κάποια στιγμή τους διαύλους τους προς το διαδίκτυο - χαρακτηριστική ήταν η online μετάδοση του debate από την ΕΡΤ, ασχέτως αν η κρατική (ή δημόσια) τηλεόραση επέλεξε ένα format όπως αυτό του Windows Media Player αντί μιας πιο "ανοικτής" λύσης. Τελικά, και για να μη μακρηγορώ, μήπως αυτή η στροφή των κομμάτων προς τα online συστήματα κοινωνικής δικτύωσης σηματοδοτεί και μια βαθύτερη αλλαγή στον τρόπο με τον οποίο σκέφτονται; Με άλλα λόγια, αλλάζει κάτι στα κόμματα ή πρόκειται απλώς για μια επιδερμική υιοθέτηση που δεν θα έχει συνέχεια;