Προσδοκούμε αλλά δεν... πιστεύουμε

ΕΚΛΟΓΕΣ 2009: Τι ελπίζουμε Τι φοβόμαστε

Ρεπορτάζ: ΓΕΩΡΓΙΑ ΔΑΜΑ - ΛΙΑΝΑ ΣΠΥΡΟΠΟΥΛΟΥ - ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΣ - ΚΑΤΙΑ ΑΝΤΩΝΙΑΔΗ

Δεν ελπίζουν τίποτε, φοβούνται πολλά και δεν αισθάνονται καθόλου «λέφτεροι». Οι πολιτικοί τού χθες, του σήμερα και του αύριο φαίνεται πως έχουν καταφέρει να σκοτώσουν μέχρι και την ελπίδα που, ως γνωστόν, πεθαίνει πάντα τελευταία.

Καταφεύγοντας σε λαϊκές ρήσεις για τις... ενδυματολογικές αλλαγές του Μανωλιού και προσπαθώντας να διασκεδάσουν τη διάχυτη απογοήτευσή τους, οι πολίτες φαίνεται ότι δεν προσδοκούν καμία ουσιαστική αλλαγή από την επερχόμενη εκλογική αναμέτρηση και, κατ' επέκταση, τη νέα κυβέρνηση που θα προκύψει στις 4 Οκτωβρίου. Για την ακρίβεια, προσδοκούν, αλλά δεν πιστεύουν στην υλοποίηση...

Η «Ε» απευθύνθηκε σε 16 συμπολίτες μας, θέτοντάς τους το ερώτημα «τι ελπίζετε και τι δεν ελπίζετε από μια ενδεχόμενη αλλαγή του πολιτικού σκηνικού την επόμενη Κυριακή» και οι απαντήσεις κάθε άλλο παρά αισιόδοξες ήταν. Στα λόγια τους διαφαίνεται η αγωνία για την καθημερινότητα, το άμεσο μέλλον και τους τρεις βασικούς άξονες που προβληματίζουν συλλογικά την ελληνική κοινωνία: υγεία, παιδεία, ανεργία. Δεν ελπίζουν ότι θα αλλάξει κάτι -όχι τουλάχιστον σε ό,τι αφορά τα προβλήματα της καθημερινότητας και την ποιότητα της ζωής τους. Ελλειψη εμπιστοσύνης, αδιέξοδο, φτώχεια, μιζέρια, αναξιοκρατία, ψηφοθηρία, μηδενικές προοπτικές, αδικία, διαφθορά είναι οι λέξεις και οι φράσεις που επαναλαμβάνει διαρκώς κάθε ένας από αυτούς. Και κάθε ένας από αυτούς έχει όλο και περισσότερο την αίσθηση πως κανείς δεν τον νοιάζεται, πως η εξουσία, η όποια εξουσία, χωρίς καμία πολιτική αιδώ δεν δείχνει τη διάθεση να επιμεληθεί τη δυσφορία που ο ίδιος βιώνει. Κάθε ένας ξεχωριστά και όλοι μαζί, όλο και περισσότεροι κάθε φορά, νιώθουν πως δεν έχουν τόπο να μιλήσουν και να εκφραστούν και πως δεν υπάρχει κανείς να τους ακούσει.

Θέλουν ν' αλλάξουν πολλά. Αλλά δεν το ελπίζουν. Αντί να ελπίζουν εύχονται, προσδοκώντας το θαύμα. Ενα θαύμα που θα πατάξει τη γραφειοκρατία, θα εξαφανίσει τα ράντσα από τους διαδρόμους των νοσοκομείων, θα αναδιαρθρώσει το εκπαιδευτικό σύστημα, θα δώσει βάση στα ανθρώπινα δικαιώματα, θα εξαλείψει την αδικία, θα δημιουργήσει ευκαιρίες στην εργασία και θα κάνει τους πολιτικούς να δρουν με τόλμη και όραμα. Ζητούν, δηλαδή, και περιμένουν τα αυτονόητα που, όπως οι ίδιοι οι πολίτες λένε, στην Ελλάδα δεν έγιναν ποτέ.

«Ας σταματήσουν επιτέλους οι αυτοσχεδιασμοί και ας περάσουμε στους σχεδιασμούς». «Η διάγνωση έχει γίνει, αλλά η θεραπεία θα χρειαστεί ισχυρές δόσεις πολιτικής βούλησης». Οι δύο καθηγητές, Λυκούργος Λιαρόπουλος και Ιωάννα Τσίγκανου, συνόψισαν σε δύο μόνο φράσεις τους προβληματισμούς της ελληνικής κοινωνίας. Από το δικό του «μετερίζι» ο καθένας, αναλύει τα όσα έγιναν ή δεν έγιναν, τις πράξεις και παραλείψεις κυβερνώντων και αρχόντων, κάνοντας λόγο για «καμένη γη».

Παρ' όλα αυτά, δεν λείπουν και ορισμένες -καλά κρυμμένες- νότες αισιοδοξίας. «Πρέπει ν' αλλάξουν όλα». «Μπορούμε, έστω, να προσπαθήσουμε». «Ελπίζω ο κόσμος να συνεχίσει να διεκδικεί». Ακόμα, όμως, κι αυτές οι φράσεις δείχνουν ότι οι πολίτες βασίζονται στον εαυτό τους και στην κοινωνία για ένα καλύτερο αύριο -και δεν αξιολογούν ως συμπρωταγωνιστές τους τους πολιτικούς.

Φοιτητές, άνεργοι, επαγγελματίες, συγγραφείς, γιατροί, άνθρωποι της διπλανής πόρτας, μιλούν στην «Ε» για τις «μεγάλες προσδοκίες» της 4ης Οκτωβρίου, που όμως είναι τόσο μικρές και καθημερινές. Είναι, τελικά, τόσο δύσκολο ν' αλλάξουν τ' αυτονόητα; Το σίγουρο είναι πως όποιος τα καταφέρει φαίνεται ότι θα παραμείνει για πολλά χρόνια στην πολυπόθητη καρέκλα...