Günter Amendt: No Drugs, no Future (μέρος ΄Β)

Περνάμε  λοιπόν στο δεύτερο μέρος των αποκαλύψεων του βιβλίου του Amendt. Στο πρώτο, ο συγγραφέας μας έδειξε ότι η πολιτική χρήσης των νόμιμων ή παράνομων ναρκωτικών ουσιών δημιούργησε μια νοοτροπία στο κοινό που πίστεψε ότι μπορεί να λύσει τα προβλήματά του με τη χρήση τους. Φυσικά, αναπτύχθηκαν ιδιαίτερα οι φαρμακευτικές εταιρείες που τα παρήγαγαν, από το 1960 και μετά γιγαντώθηκαν, λίγο αργότερα μετατράπηκαν σε πολυεθνικές και σήμερα, όπως ακούμε συχνά να λένε, επηρεάζουν ακόμη και την ίδια την κυβέρνηση των ΗΠΑ. Ας ακούσουμε τη συνέχεια…
 
Στο Διεθνές Συνέδριο της Χάγης το 1912, όπου έλαβαν μέρος αυθεντίες από όλο τον κόσμο και συζητήθηκε κυρίως ποια ναρκωτικά πρέπει να απαγορευθούν ως βλαβερά, στη λίστα των απαγορευμένων ουσιών δεν βρισκόταν η κάνναβη και θα ήταν βέβαια πολύ παράξενο αφού από αυτήν κατασκευαζόταν ως τότε το 85% της παγκόσμιας παραγωγής φαρμάκων. Στο επόμενο Διεθνές Συνέδριο για τα ναρκωτικά, που έλαβε χώρα στη Γενεύη, το 1925, ο αντιπρόσωπος των ΗΠΑ ζήτησε την απαγόρευση της κάνναβης επειδή επέφερε εθισμό και σημαντικές βλάβες στην ανθρώπινη υγεία. Αυτές οι υποτιθέμενες βλάβες ήταν στην πλειοψηφία τους ανύπαρκτες, όπως αποδείχθηκε περίτρανα τα επόμενα χρόνια, για παράδειγμα, η κάνναβη δεν προκαλεί σωματικό εθισμό όπως άλλα ναρκωτικά, νόμιμα ή παράνομα. Δεν θέλω να φάω χώρο εδώ, συζητώντας για την κάνναβη, θα επανέλθω σε επόμενο άρθρο. Το σημαντικό εδώ είναι ότι για πρώτη φορά οι ΗΠΑ υιοθέτησαν μια στάση, την πολιτική απαγόρευσης των επικίνδυνων ναρκωτικών (χασίς πρώτο και καλύτερο, όπιο, κοκαΐνη), την οποία δεν άλλαξαν μέχρι σήμερα, 85 χρόνια αργότερα. Όπως είναι γνωστό, αυτή η στάση υιοθετήθηκε από όλες τις χώρες που επηρέαζαν οι ΗΠΑ, φυσικά και από τη δική μας, όπου πολύ σύντομα χασικλής και πρεζάκιας σήμαιναν ακριβώς το ίδιο. Αυτή η εντελώς αποτυχημένη, όπως αποδείχθηκε περίτρανα, πολιτική, πρακτικά καταδιώκει το χρήστη, μερικές φορές και τον μικρέμπορο, αλλά παραδόξως, ποτέ τον μεγαλέμπορο, τον εισαγωγέα. Τα ναρκωτικά σκοτώνουν, είναι καταδικαστέα και αυτή η πολιτική θεωρούσε καταστροφική τη νομιμοποίησή τους. Τι σημαίνει νομιμοποίηση; Σημαίνει πάνω απ’ όλα ότι το κράτος ελέγχει την παραγωγή και την κατανάλωσή τους. Οι ΗΠΑ δεν ήθελαν τη νομιμοποίηση γιατί έτσι θα έπεφτε πολύ η τιμή τους ενώ όταν είναι παράνομα, δίνουν υπέρογκα κέρδη.
 
Από τα τέλη της δεκαετίας του 1960, με τον πόλεμο του Βιετνάμ και το Μάη του 68, η πολιτική των ΗΠΑ έγινε οφθαλμοφανώς διφορούμενη. Αφενός κυνηγούσε και έβαζε στη φυλακή τους χρήστες και αφετέρου βοηθούσε πολύ (και η πλάκα εδώ είναι ότι ο Amendt χρησιμοποιεί, ανάμεσα σε άλλα, και επίσημα ντοκουμέντα των ΗΠΑ για να στοιχειοθετήσει τα λεγόμενά του) διάφορα κράτη του τρίτου κόσμου να παράγουν συστηματικά και να εξάγουν (κυρίως στις ΗΠΑ, τον μεγαλύτερο “πελάτη”  παγκοσμίως) ναρκωτικά. Με άλλα λόγια, η γνωστή μας CIA και η DEA (Δίωξη Ναρκωτικών) άρχισαν τον πόλεμο μεταξύ τους. Ο Amendt παραθέτει τα στοιχεία που δίνει μια αυθεντία, ο Alfred W. Macoy, στο βιβλίο: Politics and Heroin in South East Asia, που δημοσιεύθηκε το 1972, και αυτά τα στοιχεία συνηγορούν βέβαια απόλυτα με τη θεωρία του. Το 2003, κατά τη διάρκεια του πολέμου στο Αφγανιστάν, ο Macoy πρόσθεσε κάποια στοιχεία και προσπάθησε να το ξαναδημοσιεύσει γιατί, 33 χρόνια μετά, ήταν πάντα επίκαιρο. Η CIA άσκησε πίεση στον εκδοτικό οίκο (Harper and Row) να μην το ξανακυκλοφορήσει διότι αυτό το βιβλίο, όπως έκρινε ολοφάνερα η κυβέρνηση Μπους, απειλούσε άμεσα την εθνική ασφάλεια των ΗΠΑ!
 
Ο Macoy θύμωσε πολύ και κατάφερε να  το κυκλοφορήσει, τουλάχιστον στην Ευρώπη (Φρανκφούρτη, 2004). Για να συνοψίσω τώρα τη θέση του Amendt, καθ’ όλη τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου (1950-1990), δημιουργήθηκε ένα δίκτυο ανάμεσα σε εμπόρους ναρκωτικών, σε διάφορα στρατηγικά σημεία του κόσμου, και τη CIA. Έχουμε πάρα πολλές αναφορές παρατηρητών, δημοσιογράφων, αναλυτών, πάνω στο ατελείωτο πήγαινε-έλα στρατιωτικών αεροπλάνων που μετέφεραν τόνους ηρωίνης από το Βιετνάμ στις ΗΠΑ. Σύμφωνα με πάμπολλες καταγγελίες, τη μεταφορά αναλάμβανε πάντα η Μαφία. Πώς; Μετά την πολύτιμη βοήθεια που έδωσε κατά τη διάρκεια του ΄Β Παγκοσμίου Πολέμου στις ΗΠΑ, απέκτησε αυτό το μπόνους, με το σπαθί της.
 
Αλλά αυτά μπορεί να είναι ανυπόστατες φήμες. Γεγονός είναι ότι η χρήση ηρωίνης στις ΗΠΑ αυξήθηκε κατακόρυφα τότε (1965-1970) και ότι, όπως διαβάζω συχνά και πρέπει να έχει βάση αλήθειας, η ηρωίνη έφτανε στις ΗΠΑ μέσα στα φέρετρα των νεκρών του Βιετνάμ. Κανείς δεν σκεφτόταν να τα ανοίξει… Οι ντόπιοι ήταν πολύ ευχαριστημένοι που πουλούσαν σε τόσο καλή τιμή στους Αμερικάνους -οι οποίοι έβρισαν γελοία την τιμή- και έτσι αποκτούσαν τη δυνατότητα να αγοράσουν όπλα για να εξυπηρετήσουν τους σκοπούς τους, να εξοντώσουν τους κακούς Βιετκόγκ.
 
Το εμπόρευμα που είναι παράνομο, έχει πάντα πολύ μεγαλύτερη αξία από το νόμιμο. Με αυτό τον τρόπο έμεναν ικανοποιημένοι οι ντόπιοι, επειδή πουλούσαν χονδρικά την παραγωγή τους και έπαιρναν καλά λεφτά για να αγοράσουν όπλα και να υποστηρίξουν την εθνική τους κυριαρχία. Έμεναν φυσικά πολύ ικανοποιημένοι και οι μαφιόζοι, που αποκόμιζαν τεράστια κέρδη, και τέλος, οι ίδιες οι ΗΠΑ πουλούσαν πολλά κομμάτια από το ακριβότερο εμπόρευμά τους, που δεν είναι άλλο από τα όπλα. Ο Amendt 　ισχυρίζεται, με πληθώρα αποδείξεων, ότι από το 1950 και μετά, η ελευθερία στην καλλιέργεια και διακίνηση ναρκωτικών με αντάλλαγμα την αγορά όπλων, έγινε κάτι το πάρα πολύ συνηθισμένο στον κόσμο μας. Για να είμαι ειλικρινής, έχω ξανακούσει αυτά που λέει, δεν είναι και πολύ διαφορετικά από αυτά που έλεγαν στις αρχές της δεκαετίας του 1970, οι Ντεμπόρ και Σαγκουινέτι.
 
Το 1990, για να αναφέρω ένα παράδειγμα του Amendt, οι ΗΠΑ επικεντρώθηκαν ιδιαίτερα στην Κολομβία, που κατέχει λόγω θέσεως θέση-κλειδί στη Ν.Αμερική. Έδωσαν εκατομμύρια δολάρια στις τοπικές αρχές για εξοπλισμό, όπλα, τανκς, αεροπλάνα και κυρίως στρατιωτικά ελικόπτερα που θα τις βοηθούσε να εξοντώσουν, πέρα από τους αντάρτες που απειλούσαν την ασφάλεια της χώρας, και τα φοβερά και τρομερά καρτέλ κοκαίνης (στα οποία εργάζονταν χιλιάδες αγρότες) Κάλι και Μεντεγίν. Το αστείο, αλλά και παράδοξο, είναι ότι οι αρχές της Κολομβίας κατάφεραν να εξοντώσουν αυτά τα καρτέλ, και τότε η κατάσταση ξέφυγε από κάθε έλεγχο καθώς στη θέση τους εμφανίσθηκαν εκατοντάδες άλλα. Δεν μπορούμε να τα ονομάσουμε καρτέλ, αλλά εμφανίσθηκαν εκατοντάδες μικροομάδες χωρικών που καλλιεργούσαν κόκα και προσπαθούσαν να πουλήσουν μόνοι τους, στην τοπική Μαφία, το εμπόρευμά τους. Και χιλιάδες αγρότες στράφηκαν ενάντια στην κυβέρνηση, που άφηνε τους Αμερικανούς να κάνουν ό,τι γουστάρουν στη χώρα τους. Είναι πολύ φτωχοί και θέλουν να έχουν ένα καλό μεροκάματο, όπως όταν δούλευαν στα καρτέλ. Οι αντάρτες, πωλούν και αυτοί ναρκωτικά και αγοράζουν και αυτοί όπλα από τις ΗΠΑ. Ακούγεται πολύ βαρύ και άσχημο, αλλά τα όπλα για έναν εμφύλιο σπαραγμό, τα πωλούν οι ΗΠΑ. Η απόλυτη πολιτική των ΗΠΑ, την οποία μπορούμε να αναπαραστήσουμε με το σύνθημα: “ΠΟΛΕΜΟΣ ΣΤΑ ΝΑΡΚΩΤΙΚΑ!”, υπακούει σε καθαρά οικονομικούς λόγους, επειδή με την απαγόρευση που επιβάλλουν σε όσα σημεία του πλανήτη ελέγχουν (ουκ ολίγα) αυξάνεται η τιμή τους και οι εκάστοτε αντάρτες ή φοβισμένες κυβερνήσεις, μπορούν και βρίσκουν χρήματα για την αγορά σύγχρονων όπλων.
 
Φαίνεται ότι η CIA και οι ΗΠΑ χρειάζονται πολύ την ένταση σε μια χώρα η οποία, και εδώ είναι το μεγάλο μυστικό, κατέχει πλούσια κοιτάσματα πετρελαίου. Επίσης, η Κολομβία συνορεύει με τον Ισημερινό και τη Βενεζουέλα, χώρες που επίσης κατέχουν πολύ πετρέλαιο. Αλλά το καλύτερο παράδειγμα είναι ίσως το Αφγανιστάν. Έχουν δοθεί στη δημοσιότητα αρκετά στοιχεία και ο Amendt δεν κάνει παρά να υπενθυμίζει… Την εποχή της εισβολής των Ρώσων, το 1979, οι ΗΠΑ υποστήριξαν ένθερμα τους Μουτζαχεντίν και τον Οσάμα μπιν Λάντεν, που ήταν πράκτορας της CIA. Οι Μουτζαχεντίν αγόρασαν πολλά όπλα από τις ΗΠΑ, αλλού που βρήκαν τα χρήματα; Από το εμπόριο ναρκωτικών, βέβαια, το Αφγανιστάν είναι μία από τις πλουσιότερες χώρες του κόσμου σε παραγωγή οπίου, το 2003 παρήγαγε το 75% της παγκόσμιας παραγωγής. Οι ΗΠΑ βοήθησαν όπως μπορούσαν τους Μουτζαχεντίν να καλλιεργούν όπιο. Μετά την ήττα των Σοβιετικών, έγινε χαμός με πολέμους ανάμεσα σε διάφορες τοπικές φυλές και τελικά η εξουσία πέρασε στα χέρια των Ταλιμπάν, οι οποίοι βοηθήθηκαν από τις ΗΠΑ, για τους ίδιους ακριβώς λόγους, μέχρι που έγιναν εχθροί, αφού προσπάθησαν να αποκτήσουν τον απόλυτο έλεγχο μιας χώρας που βρίσκεται σε υψηλής στρατηγικής σημασίας σημείο, για τα συμφέροντα των ΗΠΑ. Στη συνέχεια, οι ΗΠΑ αναγκάστηκαν να συμμαχήσουν με εχθρούς των Ταλιμπάν, όπως την Alliance of the North,  διάφορες φυλές που μισούν τους Ταλιμπάν. Και αυτοί βρίσκουν χρήματα για την απόκτηση όπλων από την καλλιέργεια και πώληση οπίου.
 
Ωραία, όλα αυτά, μοιάζουν να στέκουν, αφού ξέρουμε καλά ότι η πολιτική, και δη η εξωτερική, όπου έχεις να κάνεις με εχθρούς, είναι πράγμα άτιμο, ανήθικο. Οι χώρες του τρίτου κόσμου πρέπει να έχουν πόλεμο ή εμφύλιο σπαραγμό (πριν από λίγα χρόνια αποδείχθηκε περίτρανα ότι σε ανύποπτο χρόνο, οι Βελγικές μυστικές υπηρεσίες είχαν δημιουργήσει το θανάσιμο μίσος των Χούτου έναντι των Τούτσι, στη Ρουάντα, μέχρι τότε αυτές οι δυο φυλές ήταν αγαπημένες) και οι μυστικές υπηρεσίες, τόσο των ΗΠΑ όσο και της πρώην Σοβιετικής Ένωσης, ειδικεύονταν στο να δημιουργούν τέτοιου είδους καταστάσεις. Για να είμαι ειλικρινής, έχω ακούσει πολλές φορές από γονείς, συγγενείς, αλλά και μεγαλύτερους σε ηλικία φίλους, ότι το πραξικόπημα της χούντας στην Ελλάδα, το 1967, υποκινήθηκε και οργανώθηκε από τις ΗΠΑ. Έχετε άποψη πάνω εδώ;
 
Ο πόλεμος γεννά αμέσως την ανάγκη να αγοραστούν όπλα και τα χρήματα για την αγορά τους μπορούν να αποκτηθούν με την καλλιέργεια και πώληση ναρκωτικών τα οποία θα διοχετευθούν σε μια έτοιμη αγορά και θα αποδώσουν τεράστια κέρδη. Αυτή είναι η βασική θέση του Amendt, παρατηρώ όμως ότι σύμφωνα με τις παγκόσμιες εκθέσεις, οι ΗΠΑ καταναλώνουν κάτι περισσότερα από το 80% της παγκόσμιας παραγωγής ναρκωτικών. Τι κάνουν, αυτοκτονούν, σκοτώνουν τα παιδιά τους;
 
Η απάντηση του Amendt είναι πολύ σαφής. Όπως έχουν σχεδιαστεί εδώ και χρόνια τα πράγματα, τα ναρκωτικά διοχετεύονται αμέσως και σχεδόν αποκλειστικά, στα γκέτο, στους μαύρους και τους ισπανόφωνους. Έχει αποδειχθεί, ξανά και ξανά, ότι δεν υπάρχει καλύτερος τρόπος ελέγχου της μάζας από τα ναρκωτικά (και ειδικά το όπιο). Οι ναρκομανείς δεν εξεγείρονται, δεν συνεργάζονται, δεν διεκδικούν τα δικαιώματά τους, μπορούν να πουλήσουν με ευχαρίστηση ακόμη και τη μάνα τους, για μια δόση. Συνήθως, μαύροι και ισπανόφωνοι εθίζονται και πολύ σύντομα αρχίζουν να εγκληματούν για να βρουν τη δόση τους, επαληθεύουν δηλαδή αυτά για τα οποία τους κατηγορούν οι ρατσιστές, ό,τι καλύτερο για την προπαγάνδα τους. Και από την άλλη, ο φόβος πάντα δημιουργεί αύξηση της κατανάλωσης, μια από τις πιο ανθούσες βιομηχανίες στο εσωτερικό των ΗΠΑ είναι βέβαια αυτή των όπλων.
 
Νομίζω ότι κατάφερα να συνοψίσω τη βασική θέση του Amendt, ότι δεν υπάρχει οικονομικό μέλλον χωρίς τα ναρκωτικά, τα οποία θα συνεχίσουν να παράγονται και να διαφημίζονται με πολλούς και διάφορους τρόπους από την κοινωνία μας. Η απαγόρευση των ναρκωτικών, είναι η καλύτερη μέθοδος, κατά τη γνώμη του (αλλά και πάρα πολλών άλλων ανά την υφήλιο) για να διαιωνίζεται αυτή η κατάντια, αυτή η μάστιγα. Πέρα από το ότι τα έχει ανάγκη η κοινωνία μας, και στη νόμιμη και στην παράνομη μορφή τους, κινούν την οικονομία των υπανάπτυκτων χωρών και δίνουν πρώτης τάξης ευκαιρία στις ΗΠΑ να τις ελέγχουν. Με προβλημάτισε ιδιαίτερα η άποψη του Amendt, όπως με προβλημάτισε και το γεγονός ότι οι μυστικές υπηρεσίες των ΗΠΑ απαγορεύουν τόσο φανερά την κυκλοφορία κάποιων βιβλίων.  Απαγόρευσαν την επανέκδοση του βιβλίου του Alfred W. Macoy και βέβαια δεν επιθυμούν καθόλου να μεταφραστεί και να κυκλοφορήσει στις ΗΠΑ το βιβλίο του Amendt. Μήπως τα βιβλία αυτά περιέχουν κάποιες αλήθειες που οι ΗΠΑ δεν επιθυμούν να γίνουν ευρύτερα γνωστές;