David Foster Wallace
14 Δεκ 09 - 17:06Ο David Foster Wallace (1962-2008) ο συγγραφέας με τη μεγαλύτερη επιρροή την τελευταία εικοσαετία, σύμφωνα με τα λεγόμενα του κορυφαίου κριτικού των Los Angeles Times, David Ulin, βρίσκεται ξανά στο προσκήνιο, αυτή τη φορά στο Ίντερνετ.
Ο Wallace εκφώνησε ένα λόγο σε μια συγκέντρωση τελειοφοίτων, ο οποίος δημοσιεύθηκε από την εφημερίδα της Wall Street και αναδημοσιεύθηκε από πολλές άλλες σε ολόκληρο τον κόσμο. Αυτός ο λόγος αποτελεί, εδώ και μήνες, πρώτο θέμα συζήτησης στα blogs των ΗΠΑ και έτσι υπέπεσε στην αντίληψή μου και τον διάβασα. Εντυπωσιάστηκα πολύ, πάρα πολύ.
Ο Wallace απαγχονίσθηκε πριν από ένα περίπου χρόνο, το Σεπτέμβριο του 2008 σε ηλικία 46 ετών. Υπέφερε, τα 20 τελευταία χρόνια, από κατάθλιψη. Ο πατέρας του δήλωσε ότι πέρα από την οικογένειά του, πολύ λίγοι φίλοι ήξεραν για την κατάθλιψη του David, τη θεωρούσε αδυναμία του και την έκρυβε. Η δημιουργικότητά του βασιζόταν κατά πολύ στο αντικαταθλιπτικό φάρμακο phenelzine. Κάποια στιγμή προσπάθησε να το κόψει, για να απελευθερωθεί, αλλά δεν τα κατάφερε, η κατάθλιψη επανήλθε ισχυρότερη. Προχώρησε σε θεραπεία με ηλεκτροσόκ, αλλά τα πράγματα χειροτέρεψαν κι άλλο κι αναγκάστηκε να επιστρέψει στο phenelzine, αλλά τώρα, με τρομάρα του, διαπίστωσε ότι αυτό δεν επιδρούσε πλέον πάνω του. Η κατάστασή του χειροτέρεψε, δαν άντεξε και αυτοκτόνησε.
Ο Wallace ήταν ένα παιδί θαύμα, καταπλητικός στο τένις, αλλά και στις εξισώσεις. Σπούδασε Αγγλικά και Φιλοσοφία, και η φιλοσοφική του διατριβή πάνω στα θεμέλια της Λογικής, βραβεύθηκε. Αποφοίτησε, έκανε μεταπτυχιακό στην Αρζόνα και πήρε το μάστερ το 1987 (25 ετών). Αυτό που δεν είναι γνωστό είναι ότι η διδακτορική διατριβή του στη φιλολογία, μετατράπηκε στο πρώτο του μυθιστόρημα. Του άρεσε το γράψιμο και έγραφε από πολύ μικρός. Του άρεσε να απομονώνεται, ένιωθε πολύ διαφορετικός από τα άλλα παιδιά, πάρα πολύ ντροπαλός, έτσι το γράψιμο ήταν γι' αυτόν ένα πολύτιμο καταφύγιο.
Το ταλέντο του αναγνωρίστηκε πολύ σύντομα. Το πρώτο του μυθιστόρημα, The Broom of the System, του χάρισε ύμνους κριτικών και αναγνώστες που εκτίμησαν πολύ το δυναμικό του γράψιμο και το καυστικό χιούμορ του. Η Κάριν Τζέιμς μάλιστα, των New York Times, τον συνέκρινε με τον μεγάλο σύγχρονο Τζον Ίρβιγκ. Τα καλύτερα δεν είχαν έρθει ακόμη, ο Wallace δίσταζε ανάμεσα σε σπουδές και εργασία δεν είχε πολύ χρόνο για γράψιμο, αλλά μια θέση που προέκυψε, να διδάξει φιλολογία στο πανεπιστήμιο του Ιλινόις, τον βοήθησε να τελειώσει το δεύτερο μυθιστόρημά του, την παγκόσμια επιτυχία, Infinite jest. Για όσους θέλουν να διαβάσουν ένα σύντομο βιογραφικό, παραθέτω το link: en.wikipedia.org/wiki/David_Foster_Wallace#cite_note-Malcolm_Knox-4
Δεν είχα την τύχη να έχω διαβάσει κάποιο βιβλίο του, αν και είδα ότι έχουν μεταφραστεί αρκετά από αυτά στα ελληνικά. Θα το κάνω οπωσδήποτε σύντομα, γιατί διάβασα το λόγο που εκφώνησε προς τους τελειόφοιτους του πανεπιστημίου του Kenyon, (online.wsj.com/article/SB122178211966454607.html) και εντυπωσιάστηκα πολύ. Τόλμησε και μίλησε για πράγματα για τα οποία κανείς δεν μιλά στην εποχή μας, για πράγματα που θεωρούνται αυτονόητα.
Ξεκίνησε το λόγο του δίδοντας έμφαση στη ριζική υποκειμενικότητά μας, στο γεγονός ότι όλοι πιστεύουμε ότι είμαστε το κέντρο του σύμπαντος. Όλες οι εμπειρίες μας, κοιταγμένες μέσα από τα μάτια μας, μας καθιστούν πρωταγωνιστές, σημαντικούς, αφού τα πάντα περιστρέφονται γύρω από μας. Σπάνια μιλάμε γι’ αυτή την αίσθηση αφού μας κάνει κοινωνικά απεχθείς. Όλοι αισθανόμαστε έτσι, έτσι φτιαχτήκαμε, παρά τη θέλησή μας, δεν υπάρχει ούτε μια εμπειρία που να βιώσαμε, της οποίας να μην ήμασταν το κέντρο. Μοιάζουμε κατά κάποιο τρόπο με μηχανές και ένα πολύ βασικό εξάρτημα του μηχανισμού μας είναι ο εγωισμός μας. Ο κόσμος μας, όπως τον βιώνουμε, είναι εδώ μπροστά μας, ή δίπλα μας, ή πίσω μας, στην οθόνη του μόνιτορ ή της τηλεόρασης, στην εφημερίδα που διαβάζουμε, στους φίλους με τους οποίους συζητάμε. Οι σκέψεις και τα αισθήματα των άλλων δεν είναι εδώ, πρέπει οι άλλοι να μας τα διαβιβάσουν, να μας τα “επικοινωνήσουν”, αλλά τα δικά μας είναι εδώ και είναι τόσο ζωντανά και συναρπαστικά...
Αφού κεντρίζει την περιέργεια και κερδίζει το ενδιαφέρων των φοιτητών (αλλά και εκατομμυρίων αναγνωστών που διάβασαν το άρθρο στην εφημερίδα και στο Ίντερνετ),
ο Wallace τους διαβεβαιώνει ότι δεν κάνει ηθικό κήρυγμα. Διότι δεν πρόκειται για ζήτημα αρετής. Πρόκειται για ζήτημα επιλογής. Μπορώ να διαλέξω να απελευθερωθώ από αυτό το μηχανισμό που με κάνει να αισθάνομαι ότι είμαι το κέντρο του σύμπαντος και να ερμηνεύω έτσι όλα όσα γίνονται γύρω μου. Μερικοί άνθρωποι καταφέρνουν, λίγο-πολύ να απελευθερωθούν από αυτό το μηχανισμό και τους αποκαλούμε, όχι τυχαία, καλά προσαρμοσμένους, ισορροπημένους.
Στη συνέχεια, έχοντας πάρει πολύ καλή φόρα, ο λόγος του Wallace, που θέλει ούτε λίγο ούτε πολύ να μας απαλλάξει από τον εγωισμό μας, τρέχει και εξετάζει το κατά πόσο αυτή η επιλογή αυτο-ρύθμισης των ατόμων που επιλέγουν να απελευθερωθούν σχετίζεται με τη γνώση και τη διάνοια. Εξηγεί ότι ένα μεγάλο πρόβλημά του, όσο φοιτούσε στο πανεπιστήμιο, ήταν ότι διανοητικοποιούσε τα πάντα, και χανόταν σε νοητικές μάχες μέσα στο ίδιο του το κεφάλι, αντί να προσέχει τι συνέβαινε ακριβώς μπροστά του... Είναι δύσκολο να παραμένεις σε εγρήγορση, σχετικά με τον εξωτερικό κόσμο, όταν είσαι βυθισμένος στο μυαλό σου σου και υπνωτίζεσαι από τις ίδιες σου τις σκέψεις. Εκμυστηρεύεται στους φοιτητές ότι, 20 χρόνια μετά την αποφοίτησή του από το πανεπιστήμιο, κατάλαβε ότι το κλισέ “μάθε να σκέφτεσαι”, είναι πολύ σημαντικό και ότι κατά βάθος σημαίνει να μαθαίνεις να ελέγχεις το πώς και τι μαθαίνεις!
Σημαίνει να είσαι ενσυνείδητος και να μπορείς να επιλέξεις πού θα δώσεις την προσοχή σου και πού όχι. Σημαίνει να αντλείς νόημα από εκεί που υπάρχει, από την πραγματικότητα και όχι από τα ασήμαντα που συχνά προσποιούνται τα σημαντικά.
Εμβαθύνει περισσότερο πάνω στο πώς οι άνθρωποι πέφτουν θύματα του μυαλού τους που τους οδηγεί σε απίθανα μονοπάτια και συμπεριφορές. Πιάνει ένα άλλο κλισέ, το ότι “το μυαλό μπορεί να είναι ένας εξαιρετικός υπηρέτης, αλλά μπορεί να εξελιχθεί σε τρομερό αφεντικό” και βγάζει όλο το “ζουμί” στους έκπληκτους φοιτητές που, όπως δήλωσαν αργότερα, τον ένιωθαν πολύ κοντά τους και καταλάβαιναν πολύ καλά για ποιο πράγμα μιλούσε...
Ο Wallace μιλούσε τώρα για τα καθημερινά τετριμμένα μικροπράγματα που επαναλαμβάνονται και μας υπνωτίζουν και μας κάνουν να κοιμόμαστε όρθιοι, να υπνοβατούμε, να βρισκόμαστε πολύ μακριά από την ψυχική διεργασία που ονομάζουμε εγρήγορση. Το σημαντικό, κατά τη γνώμη του, είναι να επιλέγουμε να μην αφεθούμε σε αυτή την υπνωτισμένη κατάσταση που δημιουργεί η καθημερινή ρουτίνα. Αν περιμένω στην ουρά, μπορώ να σκεφτώ κάτι άλλο, κάτι ευχάριστο ή χρήσιμο, για να περάσει η ώρα. Αν δεν αποφασίσω, θα αφεθώ στην αρνητικότητα του χώρου και θα θυμώσω, θα νευριάσω, θα φωνάξω, θα γκρινιάξω...
Είμαστε μηχανές, όπως έλεγε ο Λαμετρί και άλλοι φιλόσοφοι ή μυστικιστές όπως ο Γκουρτζίεφ και ο Ουσπένσκι; Ο Wallace, η μοναχική ευφυία, μοιάζει να λέει ναι, στους τελειόφοιτους που σε λίγο βγαίνουν στο στίβο της ζωής. Είμαστε όμως μηχανές που εξελίσσονται και μπορούν να αυτο-βελτιωθούν.
Ένας περίπατος στα πάρα πολλά ξενόγλωσσα blogs που ασχολούνται με τον Wallace, με χαροποίησε γιατί είδα πόσο πολλοί άνθρωποι, σε όλο τον κόσμο, αγγίχτηκαν από το λόγο του ταλαντούχου, αλλά δυστυχισμένου αυτόχειρα. Τα όσα διάβασα μου έδωσαν την εντύπωση ότι τα λόγια του Wallace εμπνέουν πολύ για να προσπαθήσουμε να εκφράσουμε με λόγια αυτό που θεωρείται -εντελώς αναίτια- αυτονόητο. Για παράδειγμα, το πώς σκεφτόμαστε. Άλλοι κάνουν 10 ώρες να λύσουν το πρόβλημα κι άλλοι το λύνουν αμέσως, άλλοι σκέφτονται καλά κι άλλοι πολύ καλύτερα. Και άλλοι σκέφτονται κακά κι άλλοι δεν σκέφτονται καθόλου. Αν βάλω όμως ως στόχο μου να σκεφτώ κάτι, θα τα καταφέρω. Διατάζω τον εαυτό μου κι αυτός υπακούει. Επιλέγω. Αυτό λέει ο Wallace, επιλέγω και έχω ένα στόχο, μια κατεύθυνση, ένα σκοπό. Αυτό με ζωντανεύει, σταματάω να είμαι ζόμπι, προσέχω πού πάω και πού πατάω, βρίσκομαι σε εγρήγορση και πίνω τη ζωή με το κουτάλι. Είναι το πιο αισιόδοξο μήνυμα που διάβασα ποτέ, από άνθρωπο που αυτοκτόνησε...
57 Σχολια
Πιο δημοφιλή
- Συνολικά
- Σήμερα
- Σχόλια
-
Σχόλια (133)
-
Σχόλια (106)
-
Σχόλια (99)
-
Σχόλια (2) -
Σχόλια (0)
-
Σχόλια (55)
-
Σχόλια (0)
-
Σχόλια (2)
-
Σχόλια (72)
Από το Enet.gr
Τελευταία σχόλια
-
Αγαπητέ Αφώτιστε Φιλέλληνα, ενδιαφέρον το σχόλιό σου, αλλά δεν αντιστοιχεί στο σ...
-
ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ ΣΑΣ!
-
Αυτό λέω κι εγώ, jboy...
Αυτές οι αυτοκτονίες τόσο ταλαντούχων συγγραφέων (Βιρτζίνια Γουλφ, Σύλβια Πλαθ, Τζον Κέννεντι Τουλ, Ντέιβιντ Φόστερ Γουάλλας), με θυμώνουν και μου ρίχνουν το ηθικό. Ο Γουάλλας νικήθηκε τελικά από την κατάθλιψη, αν και δίνει τόσο όμορφα παραδείγματα για το πώς να ζήσει κανείς ολικά τη ζωή του, να την πιεί με το κουτάλι...
Δεν ξέρω τίποτα για την κατάθλιψή του, maria. Πρέπει να υπέφερε πολύ, αφού αυτοκτόνησε τόσο νέος και τόσο επιτυχημένος (46 ετών, καθηγητής πανεπιστημίου και ταυτόχρονα το πιθανότατα μεγαλύτερο ταλέντο της σύγχρονης αμερικανικής λογοτεχνίας). Τουλάχιστον, τα βιβλία του παραμένουν ζωντανά.
From Angela Lewis- Toronto
Taki,
see my letter to Maria re David Wallace.
Perhaps with your tech knowledge you could help to
inform and educate the greater public in Greece on this subject.
Just noticed, reading further ,that David's own father had
kept him away from his inner circle !!!
That alone.... could have been responsible for David's action.
Rather strange indeed for USA, as this subject is widely open and discussed by all family members in North America.
Den dinamai na grapso ellinika apo edo.
Xeretismata
Angela Lewis.
===============
From Angela Lewis- Toronto, Canada.
e-mail: angelalewis00@gmail.com
===============================
Re: DEPRESSION - Death of
============================================================
Hi Maria, or to anyone else that might read this note.
I am a Senior, Greek/Canadian, living in Canada.
Responding to your comment feeling angry for the death of ....
Depression is simply a physical illness, no different to cancer or so many illness people suffer from and die from.
It can affect anyone at anytime, especially if one has experienced a trauma in their lives.
It has nothing to do with the character of the patient, being either strong or weak, brilliant or simple.
It is caused from the unbalance/malfunctioning of brain chemicals, not different to the creation of cancer cells.
If not treated the patient could die, just like cancer, heart issues or other.
Highly recommend anyone reading this note to search for Medical information, Google alone can offer you so much knowledge on the subject.
I would feel comforted if the New Generation in Greece took the initiative to educate
the general public of this illness and end the misconception of mental illness in general.
Although so far away, l am aware of so many cases in Greece, and specifically Athens,
of young and old people with this illness being locked up in their homes by their own parents and families,as they feel ashamed of exposing them to their world outside.
It is gravely unfair and unjust this taking place in Greece today.
Hoping my notes could make a difference Dia to kalon tis Patridas mou.
Regards,
Angela Lewis.
Καλοδεχούμενη κάθε νέα παρέμβαση στους Διαλόγους Angela Lewis, πολύ περισσότερο εάν έρχεται από τον μακρινό Καναδά. Θα συμφωνήσω μαζί σου για την ανάγκη εκπαίδευσης του κόσμου πάνω στο θέμα της κατάθλιψης αφού αφορά πάρα πολλούς συνανθρώπους μας και χρειάζονται συμπαράσταση και βοήθεια. Θα ήθελα, όμως, να σου πω πως το ίδια απαραίτητη είναι η σωστή ενημέρωση και εκπαίδευση και στην Αμερική. Όχι γιατί οι καταθλιπτικοί είναι πολύ περισσότεροι αναλογικά, αλλά γιατί εάν επικρατεί η αντίληψη ότι η κατάθλιψη είναι φυσική αρρώστια που μπορεί να προσβάλλει οιονδήποτε και σε οποιαδήποτε στιγμή, τότε μιλάμε για χοντρή παραπληροφόρηση. Η κατάθλιψη έχει μικρή ή ελάχιστη σχέση με τον καρκίνο και αυτό με την έννοια πως ο καρκίνος μπορεί να έχει και αυτός ψυχογενή αίτια. Βεβαίως, και στην κατάθλιψη τα αίτια είναι πολλαπλά και μπορεί ένα μικρό ποσοστό να συνδέεται με κληρονομικούς παράγοντες. Όμως πρόκειται για μία κατ' εξοχήν ψυχική ασθένεια που ασφαλώς σχετίζεται με τον περιβάλλον και τον χαρακτήρα του ασθενούς και όχι απλά με κάποιες χημικές λειτουργίες του εγκεφάλου (σύμπτωμα). Το ότι συχνά χρήζει φαρμακευτικής αντιμετώπισης δεν σημαίνει πως δεν υπάρχει πρωτίστως ανάγκη ψυχοθεραπείας. Μόνον με φάρμακα η κατάθλιψη δεν θεραπεύεται, μόνον τα ακραία συμπτώματά της καταστέλλονται. Η περίπτωση Wallace είναι αποκαλυπτική γιατί αν όπως λέγεται οι γονείς του απέκρυβαν το πρόβλημα από το στενό περιβάλλον του (ντροπή) έχοντας προσφύγει μόνον στα φάρμακα, έχουν μεγάλη ευθύνη μάλλον για την κατάληξή του. Και αλίμονο εάν στη συμπεριφορά αυτή οδηγήθηκαν με οδηγίες αντιμετώπισης της κατάθλιψης από το Google. Χρειάζεται προσοχή, γιατί καμιά φορά πάμε να κάνουμε το καλό στον διπλανό μας που πάσχει και χωρίς να γνωρίζουμε όσα πρέπει κάνουμε άθελά μας μεγαλύτερη ζημιά.
Thank you Kosta for taking the time to respond to my letter.
Most interested to hear your point of you.
Pleased to hear your interest on the subject.
Perhaps l did not make myself clear in my original hasty effort in discussing the basics of Depression. ( The subject being so vast, not easy to cover it with just a few notes)
The content of my letter and comparisons are very similar to information provided by
the Athens, well known Psychiatrist, ( name possibly
Dr. Souros ???- not sure ), often appearing on Greek TV as a consulting Specialist and has made major efforts to educate
the public on Depression.
Please refer to my further notes today, as well as my forthcoming detailed info on Depression.
I do not profess to be a Medical authority on the subject,
l am only sharing my findings, observations and views that
l often discuss and confirm with Specialists here.
Kindest regards,
Angela Lewis
Angela Lewis, thank you very much for your contribution in this very interesting blog. You remind us of those unlucky people who are locked home cause of social shame. By what I know, those things happen to Greece and we must be aware of this.
Thank you for your response Maria.
Regrettably it happens everywhere !!!!
"Ti tha pi o Kosmos" is a tragic illness itself...
When the life of your loved one takes second place, with the
priority "O Kosmos " !!!!
From Angela Lewis.
My e-mail earlier referring to the death of David Wallace due
to Depression.
Thank you.
Αγαπητή Angela, αφού δεν έχεις ελληνικά εκεί που είσαι, μπορείς να μας γράφεις στα Greeklish, για να καταλαβαίνουν όλοι οι αναγνώστες, αν και οι περισσότεροι μιλάνε αγγλικά φαρσί εδώ. Σε ευχαριστώ πολύ για την προσφορά σου και ελπίζω να τα λέμε συχνά από εδώ.
Να ελέγχεις το πώς και τι μαθαίνεις. Να ελέγχεις τον εαυτό σου. Πολύ δύσκολο. Είναι ευκολότερο να μην τον ελέγχεις, αλλά τότε βέβαια δεν μαθαίνεις... Πολύ όμορφη ομιλία!!!
Livia, συμφωνώ απόλυτα.
Από τα βιβλιοπωλεία Ελευθερουδάκη και Παπασωτηρίου μπορεί κανείς να προμηθευτεί εύκολα πολλά βιβλία (γύρω στα 10) του Foster Wallace. Μερικά έχουν μεταφραστεί στα ελληνικά, αλλά δεν ξέρω ποια. Μου κίνησε πολύ την περιέργεια αυτός ο συγγραφέας και θα αρχίσω να τον διαβάζω τα Χριστούγεννα, που θά έχω λίγο χρόνο.
Δεν γνωρίζω τον άνθρωπο και ίσως κάνω λάθος, αλλά νομίζω ότι αυτό που σκιαγράφησε με την διάνοιά του ο Γουάλλας ως αρμονικό και ενσυνείδητο τρόπο διαβίωσης, μάλλον δεν πρέπει να μπόρεσε να κατακτήσει η ψυχή του στην καθημερινή πράξη της ζωής. Ο λόγος του είναι πραγματικά ανθρωπιστικός, ερεθιστικός, αλλά και δαιδαλώδης. Νομίζω Τάκη θα ήταν χρήσιμο να αναφέρεις ένα τουλάχιστον παράδειγμα απ' όσα παραθέτει στον λόγο του προκειμένου να γίνει πιο κατανοητό αυτό που θέλει να πει.
Το πρόβλημα, πάντως, με το πως σκεφτόμαστε είναι ότι από τα πρώτα βήματά μας στη ζωή το 'σύστημα' μας μαθαίνει πως να μην σκεφτόμαστε. Η αυτοπειθαρχία και η συγκέντρωση της σκέψης μας σε ένα στόχο, μία κατεύθυνση βοηθά ασφαλώς στην επίτευξη του στόχου, όμως δεν σημαίνει απαραίτητα πως αποτελεί και επιλογή 'μας', με την έννοια της εξυπηρέτησης των βαθύτερων αναγκών μας. Κάτι που μας κρατά σε κίνηση, μας απασχολεί, δεν σημαίνει ωστόσο ότι μας φέρνει σε εγρήγορση και ότι πίνουμε τη ζωή με το κουτάλι. Μπορεί κάλλιστα να επιλέγω στόχους, να είμαι υπερδραστήριος και να τους πετυχαίνω και παρ' όλα αυτά να είμαι ένα ανθρώπινο ζόμπι. Γιατί αυτά που κάνω με επιτυχία δεν ανταποκρίνονται απαραίτητα στην ανάγκη μου για ζωή. Τα παραδείγματα αφθονούν. Οι νευρώσεις επίσης. Και κάτι ακόμη. Έχει δίκιο ο Γουάλλας που επισημαίνει πως ο κανόνας είναι να νιώθουμε πως είμαστε το κέντρο του σύμπαντος. Όμως, νομίζω δεν είναι πάντα έτσι. Δεν είναι όλα μας τα βιώματα έτσι. Στον έρωτα, σε ομαδικές προσπάθειες, σε λαϊκές κινητοποιήσεις ή εθνεγέρσεις υπάρχουν στιγμές που γίνεται η υπέρβαση και νιώθουμε να αποτελούμε ένα μικρό μέρος ενός συνόλου με την προσοχή, τη σκέψη και κυρίως τα συναισθήματά μας στραμμένα εντελώς έξω από εμάς. Πολύ καλή, εντούτοις, Τάκη η επιλογή των σκέψεων αυτών του Γουάλλας. Μας βάζει/βάζεις σε σκέψεις για τον τρόπο που ζούμε.
Κώστα, δεν κατάφερα να φτάσω πολύ βαθιά στα προσωπικά του, μέσω Διαδικτύου, μάλλον πρέπει κανείς να διαβάσει τα βιβλία του για να το καταφέρει, πληροφορήθηκα όμως ότι η κύρια κριτική, από το άμεσο περιβάλλον αυτών που τον αγαπούσαν, ήταν ότι η ακαδημαϊκή ζωή, την οποία επέλεξε τα 11 τελευταία χρόνια της ζωής του (δίδασκε δημιουργικό γράψιμο και Αγγλικά στο πανεπιστήμιο της Πομόνα, στην Καλιφόρνια) τον σταμάτησε από το γράψιμο. Ορισμένοι ισχυρίζονται ότι αυτή ήταν και η αιτία της αυτοκτονίας του, αλλά βέβαια δεν ξέρω αν ευσταθεί. Αυτό που θέλει πάνω απ' όλα να πει, είναι ότι μπορούμε να γίνουμε πολύ καλύτεροι, αρκεί να προσπαθήσουμε. Δεν θα δώσω παράδειγμα γιατί θέλω όσο το δυνατόν περισσότεροι αναγνώστες να διαβάσουν το λόγο του.
Δεν συνηθίζω να συμμετέχω σε σχολιασμό αναρτήσεων παρά μόνον αντιπαραθέτοντας στοιχεία και όχι απόψεις. (Στοιχεία που έχουν υποπέσει στην αντίληψή μου τα οποία αποτελούν κατά κάποιο τρόπο την άλλη όψη του νομίσματος ώστε να επέλθει κάποια ισορροπία στην συνήθως υπερτονισμένη επίσημη κατεστημένη άποψη).
Η φύση των θεμάτων που επιλέγετε, ο απροκατάληπτος τρόπος που τα παρουσιάζετε και η δεκτικότητα με την οποία καλωσορίζετε τους σχολιαστές των αναρτήσεών σας με ενθάρρυναν να συμμετάσχω στην ανταλλαγή απόψεων για τα θέματα της ανάρτησής σας αυτής που νομίζω ότι άπτεται της βάσης της ζωής μας.
Θα αναφερθώ στα βασικά θέματα συζήτησης που θέτετε τα οποία αντιλαμβάνομαι ως:
(α) την ανάγκη επιλεγμένης εστίασης της σκέψης μας και την προστασία που παρέχει από φθοροποιές επιρροές του περιβάλλοντος.
(β) την εγωκεντρική φύση του ανθρώπου και της αντίληψής του
Η σκέψη είναι ενέργεια. Η εστίαση της σκέψης ισοδυναμεί με εστίαση της ενέργειας και γιαυτό, άσκηση δύναμης. (Για να ασκηθεί δύναμη χρειάζεται σημείο εφαρμογής).
Η άσκηση δύναμης επιφέρει αποτελέσματα. Τα αποτελέσματα αυτά συνήθως είναι με τη μορφή ελέγχου. Ελέγχου καταστάσεων, του εαυτού, ή άλλων ανθρώπων.
Ο έλεγχος αυτός δεν μπορεί, όμως, να είναι απελευθερωτικός, καθώς η σκέψη είναι απόκριση του παρελθόντος. Γιαυτό, η εστίασή της και τα αποτελέσματα που επιφέρει δεν είναι παρά μία τροποποίηση του παρελθόντος.
Ως απόκριση του παρελθόντος του ανθρώπου η σκέψη είναι αυτή που συντηρεί και τον εγωκεντρισμό του.
Η εστίαση της σκέψης σε έναν σκοπό επιφέρει χωριστικότητα καθώς υπάρχουν αυτοί και αυτά που συμπορεύονται με τον σκοπό αυτό και αυτοί και αυτά που αντιτίθενται στο σκοπό αυτό.
Η χωριστικότητα αυτή καταλήγει συνήθως σε αδυναμία επικοινωνίας με αυτούς ή αυτά που δεν άπτονται του σκοπού που έχει τεθεί.
Η παρενέργεια αυτή εντείνεται καθώς αναπτύσσεται μηχανισμός αυτοσυντήρησης του σκοπού και της σκέψης που τον συντηρεί, ο οποίος συνήθως έχει ως αποτέλεσμα εκτροπή από τον αρχικό σκοπό.
Σε αντιδιαστολή με τη σκέψη, η χωρίς σκέψη παρατήρηση του κόσμου είναι στο παρόν.
Μη προβάλλοντας το παρελθόν στο παρόν, στερούμενη σημείου αναφοράς δεν ενισχύει τον εγωκεντρισμό.
Μη εστιάζοντας, δεν ασκεί δύναμη και δεν επιφέρει κατευθυνόμενη αλλαγή.
Απαλλαγμένη από πρότυπα και συγκρίσεις αναγνωρίζει την αυταξία των πραγμάτων.
Αποδέχεται και δεν επεμβαίνει. Αφήνει τα πράγματα να αποκαλύπτονται.
Ο κόσμος που ζούμε, όπως τον αντιλαμβανόμαστε, είναι το αποτέλεσμα της εστιασμένης σκέψης.
Αλλάζοντας τις επιλογές της σκέψης μας, τα πρότυπά μας και τις μεθόδους σύγκρισης και αποτίμησης των πραγμάτων, ίσως, αλλάξουμε τον κόσμο όπως τον αντιλαμβανόμαστε, αλλά δεν θα αλλάξουμε τον εγωκεντρισμό μας.
Γιαυτό, ο κόσμος μας δεν θα είναι παρά μια άλλη προβολή μας και όχι ο κόσμος καθεαυτός.
agisgios, διάβασα με μεγάλη χαρά το σχόλιό σου και σε ευχαριστώ για τα τόσο καλά λόγια σου. Εμένα με κατέπληξε η έμφαση που έδωσε ο Wallace στο ότι δεν μαθαίνουμε, ή δεν μαθαίνουμε όπως πρέπει, στο ότι δεν σκεφτόμαστε, ή τουλάχιστον δεν σκεφτόμαστε όπως πρέπει. Σκεφτόμαστε μηχανικά, αυτοματοποιημένα, τυποποιημένα, η μνήμη είναι η βάση της σκέψης μας και όχι η δημιουργική φαντασία, η αφηρημένη σκέψη. Όπως σωστά λες, η σκέψη είναι ενέργεια που ασκεί δύναμη, που επιρρεάζει, και η επιλεγμένη σκέψη θα επιρρεάζει περισσότερο. Τα λέει στους φοιτητές για να τους ταρακουνήσει και νομίζω ότι τα κατάφερε καλά.
Σχετικά με τη σκέψη, ως απόκρισης του παρελθόντος, το είχα πρωτοδιαβάσει πριν από πολλά χρόνια σε ένα βιβλίο του Κρισναμούρτι, και ομολογώ ότι με είχε "κολλήσει στον τοίχο". Ίσως πρέπει, όπως μοιάζει να λέει ο Wallace, να μάθουμε να χρησιμοποιούμε καλύτερα το ρομπότ, πρέπει να μάθουμε ως και πώς να σκεφτόμαστε, γιατί ως τώρα "αυτό σκέφτεται", όχι εμείς οι ίδιοι. Αυτή η καινούρια σκέψη προϋποθέτει προσοχή, εγρήγορση, παραμέρισμα του χοντρού εγώ που τα θέλει όλα δικά του, και πραγματικό κοίταγμα του άλλου.
Κατάθλιψη, η ασθένεια της εποχής, κάτι σαν καρκίνος. Και προσπαθείς να θεραπευτείς με χάπια και καταλήγεις να εξαρτάσαι από αυτά, δεν ορίζεις τη ζωή σου, καθόλου παράξενο που έρχεται η στιγμή όπου δεν βλέπεις άλλη διέξοδο από την αυτοκτονία. Εμένα δεν μου ακούγεται άσχημη η ιδέα του Γουάλλας, με το μάθε να σκέφτεσαι, μας στρέφει προς τον επαναπροσδιορισμό του εαυτού μας και των άλλων, πιστεύω ότι για να διορθώσουμε κάποια πράγματα, πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι τα κάνουμε στραβά. Ας μην ξεχνάμε ότι ο κόσμος μας γίνεται καλύτερος όταν βελτιωνόμαστε εμείς οι ίδιοι.
Κι εγώ ακούω όλο και περισσότερες περιπτώσεις βαριάς κατάθλιψης γύρω μου, F.Theodossiou. Φαίνεται ότι η κατάθλιψη είναι η αληθινή ασθένεια της εποχής και όχι η γρίπη των χοίρων.
Kριμα..
Κριμα τετοιο ταλεντο και διανοια να χανεται τοσο μα τοσο αδικα.
Κριμα που δεν τηρησε αυτα που διδασκε..
Κριμα..
Ως συνήθως με τα θέματά σου, υπάρχουν πολλά και όμορφα να συζητηθούν, αυτό που προέχει όμως, από πρακτική άποψη, το υπογραμμίζει η Angela. Υπάρχουν ακόμη άνθρωποι που κρύβουν, από ντροπή, συγγενείς με ψυχικές ασθένειες ή κατάθλιψη, στο σπίτι τους; Η κατάθλιψη είναι βαριά ασθένεια, όντως, το έχω δει με τα μάτια μου.
Dear Vip,
This illness becomes extremely painful for the patient, their
family members are not aware of this.
The suffering becomes unbearable where patients find death
as a welcoming way out.
Hoping soon there will be a way for the public at large
to be informed in a manner that the patients’ families could
seek medical help and alleviate the suffering.
Hoping you will be able to help the person you are referring to.
Thank you,
Angela.
Thank you Angela, it' about time in Greece to, at least inform, people about depression.
Ίσως, όπως λένε προηγούμενοι σχολιαστές, θάπρεπε να εστιάσουμε τη συζήτησή μας στο φιλόξενο αυτό χώρο στο θέμα της κατάθλιψης και την αντιμετώπισή της.
H κατάθλιψη φαίνεται να έρχεται σε αντίφαση με αυτά που έγραφε και δίδασκε ο Wallace, όπως παρατήρησε ο Κώστας Καλλωνιάτης και η Yiorgia πιο πάνω.
Αλλά μπορεί και να μην είναι έτσι. Να μην υπάρχει αντίφαση.
Αρκετοί άνθρωποι σε κάποια φάση της ζωής μας έχουμε βιώσει κατάσταση απόσυρσης του ενδιαφέροντός μας από τον κόσμο ή αίσθησης αφόρητου βάρους της υπαρξής μας, μιας κατάστασης ασφυξίας, αδιέξοδου, καταχνιάς,
Η κατάσταση αυτή μπορεί να κινητοποιηθεί ακόμη και από σωματικές δυσλειτουργίες, ιδιαίτερα δυσλειτουργίες αποβολής απόβλητων από τον οργανισμό
Συνήθως μια τέτοια κατάσταση κάνει τον κύκλο της, όπως και όλα τα πράγματα και μετά κάποιο διάστημα παρέρχεται.
Προυπόθεση για αυτή την εξέλιξη είναι να μην παρεμποδιστεί ο μηχανισμός αυτορρύθμισης και αυτοίασης του ψυχοσωματικού οργανισμού μας.
Αν ονοματίσουμε την κατάσταση αυτή και εναντιωθούμε σ΄αυτή, θεωρώντας την ανεπιθύμητη, κάτι που πρέπει αμέσως να εξαλειφθεί, αν αντισταθούμε σ΄αυτήν, παρεμβαίνουμε στο μηχανισμό αυτό, τον επιβραδύνουμε και η κατάσταση διαιωνίζεται.
Αντιθέτως, αν την αποδεχτούμε ως κάτι που έχει θέση΄στη ζωή μας, αφού μας συνέβη, αν απλά την παρατηρήσουμε χωρίς να την αξιολογήσουμε ως ανεπιθύμητη, χωρίς να την συγκρίνουμε με την προηγούμενη επιθυμή κατάστασή μας, αν αποστασιοποιηθούμε απ αυτήν, ο μηχανισμός αποκατάστασης δεν θα παρεμποδιστεί και ο κύκλος θα ολοκληρωθεί και η κατάσταση θα παρέλθει.
Να μην έχεις πρότυπα και να μην συγκρίνεις μ΄αυτά σημαίνει να μην σκέφτεσαι, να μην έχεις προτίμηση,να μην έχεις σκοπό.
Απλά να παρατηρείς και να αποδέχεσαι.
Απ, ό,τι μας παρουσίασε ο Τάκης δεν ήταν αυτή η στάση του Wallace.
Όχι agisgios, δεν ήταν αυτή η στάση του Wallace, τουλάχιστον μέχρι τα 35 του. Αν μαντεύω σωστά τα λεγόμενά σου, ο Wallace αντιστάθηκε και διαιώνισε έτσι την κατάθλιψή του. Θέλησε κάποια στιγμή να απεξαρτηθεί από το φάρμακο, όχι μόνο δεν τα κατάφερε, αλλά το φάρμακο έπαψε τότε και να επιδρά, λες και είχε τη δική του, διαβολική πονηριά και ο Wallace έπεσε πιο βαθιά στο πηγάδι της κατάθλιψης, με μόνη διέξοδο την αυτοκτονία. Πολύ ενδιαφέροντα τα όσα μας λες για το πώς μπορεί να παρέλθει αυτή η κατάσταση, η αλήθεια είναι όμως ότι πολλοί άνθρωποι δεν τα καταφέρνουν και αναρωτιέμαι τι θα μπορούσαμε να κάνουμε.
"There is no refuge from confession but suicide; and suicide is confession"
Daniel Webster,
Συγνώμη για τα Αγγλικά..
Άγη, καλώς ήρθες, πολύ καλό το τσιτάτο, σ'ευχαριστώ. Δίνω εδώ ένα link (http://en.wikipedia.org/wiki/Daniel_Webster)για τους αναγνώστες που θα ήθελαν να μάθουν περισσότερα για τον Daniel Webster ο οποίος, αν και διακρίθηκε πολύ στην πολιτική, ξεκίνησε, όπως και πολλοί άλλοι, την καριέρα του ως δικηγόρος.
From Angela Lewis - Toronto.
I would like to thank all the readers that took the time
to respond to my letter on Depression.
My heart breaks, seeing once again, such a brilliant young
man like David go.( I understand him so well though)
Taki, although my Greek is still “ alive and well” l feel that today l do not have the advanced needed vocabulary, please forgive me, l have to continue my writing in English, be known to me, that the younger generation in Greece is fluent in English as you have stated.
----------
Some basic info re " where l am coming from"
---------------------------------------------
I am a senior age 66. Grew up in Athens, finished High School
in Makrigianni and then moved to London, UK,( rare and difficult move for a young Greek girl those days), where l resided for a number of years only to end up in Canada for the past 30 years, still working on a Corporate level.
I have a son age 33, a daughter age 37 and three granddaughters.
Regrettably, today l have a husband, who after a car accident
ten years ago, ended up with severe depression.
I have spent the past 10 years educating myself, on a Medical
level, all about depression and have, so far been able to
avert the suicidal alternative that affects so many patients with this condition, yet, always living with the fear what tomorrow could bring !!!
This is known to all our friends and circles and is discussed openly on the same level as if one is discussing i.e. Diabetes or any other illness.
There is no Shame or Stigma attached in “my world” mainly because l have understood what Depression is.
My husband having been a successful and intelligent business man throughout his life, has also been educating himself, constantly, participating in theraputic courses and seminars at all Medical levels held by the hospitals, dealing with Depression and Mental illness in general.
That of course does not guarantee anything.
He is well aware of his condition and the dangers involved .
I will follow up with a more informative letter on Depression
and will also elaborate on David Wallace's unfortunate outcome
based on the information l have read on him.
My intent remains to be able to assist as many patients as
possible in Greece that are suffering from Depression, by
addressing myself to you, younger readers, - assuming that
my generation in Greece will not be online participating in blogs, twitter and such to read my notes.
You are the future of Greece and you have the power and the
education in your hands today to keep Greece at a high level, influence and educate the” Old school" my age group, that might hold key positions in Governing, to listen to your advanced ideas at all levels of everyday life and thus provide a better future for the public at large.
Needless to say that the ‘so called advanced countries” in the World ,including North America have a long way to go in reference to Mental Illness.
Must congratulate you all, admiring your high level of education and advanced thinking and indeed feeling so proud
of you.
Will follow up with more information on Depression at my earliest.
Thanking you all,
Regards,
Angela Lewis
Angela, με συγκινεί, όπως συγκινεί φαντάζομαι και όλους εδώ, η ευαισθησία σου. Έχεις βιώσει από πρώτο χέρι ένα δύσκολο πρόβλημα και θέλεις να κάνεις ό,τι μπορείς για να απαλύνεις τη ζωή άλλων που έχουν το πρόβλημα. Σου αξίζουν συγχαρητήρια. Περιμένω περισσότερες πληροφορίες πάνω στην κατάθλιψη.
Hi everyone,
I am back again.
There is so much l could share with you... it will take for ever to cover the subject of Depression.
Highly recommend to search the internet, there is so much valuable material at your fingertips.
For the time being, a few tips:
Depression /Anxiety disorters - is a serious illness, physical indeed.
We are talking of life and death situations, within a split of a second.!!!!
If you suspect you might be suffering from it, please gather as much information as possible
and see a phychiatrist, asap. see a psychologist for milder cases, your doctor will direct you.
Make sure that your family or spouces are informed in the same manner as you are.
They need to be your paramedics, cheching your medication at all times and your mood
disorders.
It could take a doctor a considerable time to find the right medication for you, if you need it.
What works for one does not work for the other.
Medication is a must for most cases, followed by
courses, and supporting groups.
On the bright side ..... the latest reports suggest
getting married !!!!!! often helps combating depression.
Now.... that does not mean you all have to rush
and get married overnight !!!!!
( Humour makes life easier)
We have hundreds of powerful men and women
in the world that have and are battling Depression.
If you check the Internet - "Depression Famous People,"
you will be astonished !!!!!
For instance, if it was ok for Winston Churchill
to deal with depression, then why should we or
our families feel ashamed of it?
In that respect, l should be feeling ashamed of my thyroid condition,being a physical abnornality as much as depression is,
If you are aware of people that might be suffering of
Anxiety and Depression
please do your best to assist.
In the meantime enjoy your lives, have fun , you are living in the most
beautiful country in the world !!!!
Life is short, make the most of it.
Angela.
Hi everyone,
I am back again.
There is so much l could share with you... it will take for ever to cover the subject of Depression.
Highly recommend to search the internet, there is so much valuable material at your fingertips.
For the time being, a few tips:
Depression /Anxiety disorters - is a serious illness, physical indeed.
We are talking of life and death situations, within a split of a second.!!!!
If you suspect you might be suffering from it, please gather as much information as possible
and see a phychiatrist, asap. see a psychologist for milder cases, your doctor will direct you.
Make sure that your family or spouces are informed in the same manner as you are.
They need to be your paramedics, cheching your medication at all times and your mood
disorders.
It could take a doctor a considerable time to find the right medication for you, if you need it.
What works for one does not work for the other.
Medication is a must for most cases, followed by
courses, and supporting groups.
On the bright side ..... the latest reports suggest
getting married !!!!!! often helps combating depression.
Now.... that does not mean you all have to rush
and get married overnight !!!!!
( Humour makes life easier)
We have hundreds of powerful men and women
in the world that have and are battling Depression.
If you check the Internet - "Depression Famous People,"
you will be astonished !!!!!
For instance, if it was ok for Winston Churchill
to deal with depression, then why should we or
our families feel ashamed of it?
In that respect, l should be feeling ashamed of my thyroid condition,being a physical abnornality as much as depression is,
If you are aware of people that might be suffering of
Anxiety and Depression
please do your best to assist.
In the meantime enjoy your lives, have fun , you are living in the most
beautiful country in the world !!!!
Life is short, make the most of it.
Angela.
Ευχαριστώ πολύ Angela και εύχομαι τα κείμενά σου να μας ευαισθητοποιήσουν όλους περισσότερο.
Angela, looking at the bright side, marriage, as my mother keeps repeating, is a MUST! Thank you for the so interesting comments of yours.
My pleasure,
Angela.
Taki,
Some of my e-mails are sent twice !!!
Is there a way to erase them?
Thank you,
Angela
lol, Angela, we're gonna need the technicians for that!
Σας παραθέτω ένα άρθρο που έχει να κάνει με την κατάθλιψη και την ανάγκη της οικογένειας να κρύψει τη "ντροπή". Το βρήκα πολύ ενδιαφέρον:
http://www.independent.co.uk/life-style/health-and-families/features/men...
Poli endiaferon,
Efcharisto,
Angela.
Καταπληκτικό SirLuno, ευχαριστώ πολύ.
Μικροφάσεις κατάθλιψης όλοι περνάμε στη ζωή μας και εκεί λειτουργεί ο μηχανισμός της αυτοϊασης που περιγράφει ο Agisgios. Όταν όμως οι συνθήκες που προκαλούν κατάθλιψη είναι μονιμότερες, τότε οι άνθρωποι που υποφέρουν από αυτή χρειάζονται βοήθεια προκειμένου να ενισχύσουν τον μηχανισμό αυτοϊασης. Μόνον που ο μηχανισμός αυτός προϋποθέτει αλλαγή στάσης και συμπεριφοράς στον τρόπο που αντιμετωπίζονται κάποιες καταστάσεις στη ζωή, δεν σημαίνει παθητική αποδοχή και απλή παρατήρηση. Όσον αφορά τον Wallace, το γεγονός ότι ελάμβανε φάρμακα σημαίνει ότι εξαρχής προσέφυγε σε μία παθητική μορφή αντίστασης στην κατάθλιψη. Και όπως όλοι ξέρουμε τα φάρμακα προκαλούν εξάρτηση, ακόμη και εάν είναι εικονικά.
Κώστα, υπάρχει όντως κατάθλιψη και κατάθλιψη. Eδώ μιλάμε για σοβαρές περιπτώσεις. Αυτός που υποφέρει, υποφέρει πραγματικά και υποφέρουν -για άλλους αλλά εξίσου επίπονους λόγους- κι αυτοί που είναι δίπλα του. Πώς γίνονται μονιμότερες οι συνθήκες που προκαλούν κατάθλιψη; Δεν χαριτολογώ, οι εξωτερικές συνθήκες με την οικονομική κρίση, που όχι απλά μας αγγίζει όλους (τους περισσότερους), αλλά μας πιάνει και μας αναποδογυρίζει, με τους πολέμους, με τη γενικευμένη ανασφάλεια, με το άγχος και τα αρνητικά συναισθήματα από τα οποία είναι γεμάτη η ζωή μας οι συνθήκες ευνοούν την ανάπτυξη και εδραίωση της κατάθλιψης. Πώς γίνεται όμως και πάσχουν τόσο λίγοι - συγκριτικά πάντα με άλλες ασθένειες - από αυτήν; Έχουμε αντιστάσεις, αυτό έχει μελετηθεί και επιστημονικά, βάζουν ανθρώπους πειραματόζωα σε συνθήκες στρες και καταγράφουν τις αντιδράσεις τους. Ο άνθρωπος είναι το μόνο πλάσμα που αναπτύσσει αντίδραση στο στρες. Τα ζώα δεν τα καταφέρνουν. Αυτό ενισχύει την "εναλλακτική" πρόταση του agisgios για την οποία όμως θα επιθυμούσα ν' ακούσω περισσότερα. Επωφελούμαι από αυτό το σχόλιο για να σας ανακοινώσω ότι, με τη βοήθεια των συνεργατών του blog, θα φτιάξω σύντομα ένα καινούριο φάκελο με ψυχολογικά θέματα που φαίνεται ότι ενδιαφέρουν πολλούς.
Hi Taki,
To keimeno below, tha apantisi se poles erotisis ton
akroaton sou.
Vlepis ligo ti prokali Depression.
Ascheton pros ton charactira tou anthropou.
einai thema ximikon ousion that we have no control of.
Ta sincharitiria einai ola dika sou, dia to ergon pou
etimazese na arxisis.
Angela.
Several things might potentially go wrong with this process and lead to a serotonin deficit. Just to enumerate a few possibilities:
Not enough serotonin is produced,
Not enough receptor sites to receiveserotonin,
Serotonin is being taken back up too quickly before it can reach receptor sites,
Chemical precursors (molecules that serotonin is manufactured from) may be in short supply, or
Molecules that facilitate the production of serotonin may be in short supply.
As you can see, if there is a breakdown anywhere along the path, neurotransmitter supplies may not be adequate for your needs. Inadequate supplies lead to the symptoms that we know as depression.
Angela
Angela, πολύ ενδιαφέρουσες οι πληροφορίες που μας δίνεις, θα συμπληρώσω μόνο ότι το ευρέως χρησιμοποιούμενο αντι-καταθλιπτικό φάρμακο Prozac, αυξάνει την ποσότητα σεροτονίνης που βρίσκεται στις συνάψεις ανάμεσα στα εγκεφαλικά κύτταρα. Η σερετονίνη είναι ένας νευροδιαβιβαστής η απουσία, ή η χαμηλή ποσότητα του οποίου, έχουν συσχετιστεί άμεσα, χρόνια τώρα, με τις διάφορες ψυχασθένειες. Φαίνεται ότι η χαμηλή ποσότητα σεροτονίνης στον οργανισμό, προκαλεί έλλειψη ενέργειας, ενθουσιασμού, μελαγχολία, πτώση της σεξουαλικής ορμής, ανοργασμικότητα, δυσπεψία, πονοκεφάλους, γενικευμένη δυσθυμία κλπ.
Taki, absolutely right.
Prozac being one of the many medications.
Anakinosis prosfata anaferi oti pano apo 50% tou
Americanikou plithismou tha perasoun symptomata apo
Depression & Anxiety se kapio stadio tis zoin ton.
Angela.
Διάβασα το άρθρο που υπέδειξε ο SirLuno και κατάλαβα ότι, όπως παρατήρησε ο Κώστας, υπεραπλούστευσα το θέμα στο προηγούμενο σχόλιο,
Αναφέρθηκα στην αντιμετώπιση του πρόδρομου σταδίου της κατάθλιψης, έτσι όπως το βίωσα και το αντιμετώπισα προσωπικά κάποια στιγμή στη ζωή μου.
Δεν γνώριζα ότι οι ανεξέλεγκτες καταστάσεις σαν αυτές που περιγράφονται στο άρθρο μπορούν να είναι το επακόλουθο αυτού του σταδίου.
Εχω και γω, όπως και η Angela, άμεση εμπειρία από καταστάσεις ψυχικών διαταραχών (με άλλη ταμπέλα).κοντινώ,ν μου ανθρώπων.
Προτιμώ, όμως να ακούσω πρώτα τι έχει να μας πει η Αngela.
Θαθελα, όμως, από τώρα να παρατηρήσω μια αισιόδοξη όψη του θέματος.
Τη δυνατότητα για μεγάλη αλλαγή στον άνθρωπο που περνά τη δοκιμασία αν καταφέρει και βγει απ΄αυτή, αλλά και για αλλαγή των κοντινών του ανθρώπων που συμπάσχουν. Αλλαγή που δεν μπορεί κανείς να επιδιώξει.
Ανάλογα με τις περιστάσεις, η αλλαγή αυτή μπορεί να είναι να μπορεί κανείς να ζει επικίνδυνα, να απαλλαγεί από επιφανειακές στάσεις ζωής και, κυρίως, να καταλαβαίνει τους άλλους ανθρώπους στις δύσκολες καταστάσεις τους και να μην τους κρίνει, όχι σε ηθικολογική βάση, αλλά από επίγνωση ότι μας διαφεύγουν πολλά, πάρα πολλά για να κρίνουμε κατά βάθος κάποιον.
Μπορούμε να κρίνουμε ρόλους αλλά, ίσως, όχι ανθρώπους.
Η θέρμη και η κατανόηση με την οποία μίλησε η Angela για τον Wallace και η όλη ευγένεια του γράμματός της νομίζω ότι επιμαρτυρά για την αισιόδοξη αυτή όψη.
Kαι, ίσως, θα μπορούσαμε να πούμε και εδώ, ότι η αποτυχία επιτυχία είναι, όπως έλεγαν οι παλιοί..
That΄s life. Δεν θυμάμαι ποιος το είπε. (να γελάσουμε και λίγο, μην μας πάρει από κάτω).
Agisgios,
Strongly believe Ministry of Health should educate/inform the
Public, to prevent further tragedies.
Similar to the campaign "stop smoking".
Not long ago, l had heard that young men in the Army near
Evros were killing themselves, it appeared that nobody
knew why !!!!
Same problem with the young men/women today in Afghanistan,
they return home- USA - in a total mess.!!!
The Public is asking the Government to take further action for their therapy.
Angela.
Dear Angela,
Some serious movement takes place in Greece as well.
Πρώτα απ΄ όλα, το ενδιαφέρον γι΄ αυτό το blog και ο διάλογος που δημιουργήθηκε είναι ενδεικτικά.
Επίσης, κάποιους μήνες πριν, η δημόσια τηλεόραση (τουλάχιστο) έπαιζε ένα σπότ στο οποίο έδειχνε πολλούς καταθλιπτικούς από διάφορες κοινωνικές ομάδες και ηλικίες, λέει ότι 1 στους 3 από μας θα υποφέρει από κατάθλιψη και στο τέλος ο Λάκης Λαζόπουλος μας ενθαρύνει
"Βγάλτο από μέσα σου, μίλα γι΄ αυτό".
Επίσης, σαν μικρή συνεισφορά προτείνω σε όλους το βιβλίο του
Dr. Servan-Schreiber
"Guerir le stress san médicaments ni psychanalyse" 2003, or its english translation:
"Healing withour Freud or Prozac"
Hi Demetre,
Thank you for your kind response.
I shall be providing more info on the subject after the
Holidays.
We are presently "less depressed" this end!! we have managed to send our snow storms to the Americans !!!!
Wishing you all Merry Christmas and a New Year of Peace and
Happiness.
Angela L.
Merry Christmas Angela!!!
agisgios, όσο εύκολα κρίνει κανείς τους άλλους, τόσο δύσκολα κρίνει τον ίδιο του τον εαυτό. Όντως μας διαφεύγουν πολλά για να κρίνουμε σε βάθος κάποιον. Σε ευχαριστώ για τη νότα αισιοδοξίας, τη θεωρώ απαραίτητη και θα προσπαθήσω να τη διευρύνω όποτε βρω την ευκαιρία.
Μια διαδικαστική παρατήρηση.
Ένα κατά τη γνώμη μου πολύ σημαντικό σχόλιο - απάντηση του Κώστα Δεκέμβριο 15, 2009 - 17:31, το είδα μόλις τώρα και ίσως να πέρασε απαρατήρητο και από άλλους παλιούς αναγνώστες
Μήπως θα ήταν πιο λειτουργικό τα νέα σχόλια να παρατίθενται στο τέλος και όχι ενδιάμεσα ως απαντήσεις ώστε να μη χρειάζεται κάθε φορά να διαβάζουμε όλα τα σχόλια από την αρχή για να εντοπίσουμε τα νέα;
Για να ειδοποιείται κάποιος αν θέλει να απαντήσει σε κάποιο σχολιαστή του σχολίου του θα μπορούσε ενδιάμεσα να υπάρχει ως απάντηση απλή παραπομπή στο νέο σχόλιο που τον αφορά, σημειώνοντας π.χ Βλ. Σχόλιο Κώστας Καλλωνιάτης, Δεκέμβριος 15.