“Ομηροι” στη Ράφα

Μέχρι χτες η πιο δυσάρεστη εμπειρία που είχα με ξένες αρχές ήταν μια σύλληψη πριν μερικά χρόνια στο Ναγκόρνο Καραμπάχ. Χτες, όμως, αυτό άλλαξε. Από τις 10 το πρωί έως τις 12 τα μεσάνυχτα προσπαθούσαμε δύο Ελληνες δημοσιογράφοι, με όλα τα απαραίτητα έγγραφα και την “κατανόηση” δύο κυβερνήσεων και της Χαμάς να διασχίσουμε τρακόσια μέτρα. Αυτά που χώριζαν το σημείο όπου μας είχαν αναγκαστικά καθηλωσει μέσα στη Γάζα και τον έλεγχο διαβατηρίων της Παλαιστιακής πλευράς. Αλλα τρακόσια μέτρα μετά στη “no man's land” και θα βρισκόμαστε στην Αιγυπτο και σήμερα θα ταξιδεύαμε για Ελλάδα.

 
Πώς και γιατί παίχτηκε αυτό το πολύωρο παιχνίδι σε βάρος μας δεν είναι της ώρας να γραφτεί. Αλλωστε εμείς είμαστε ένα μικρό κομμάτι της ιστορίας. Δίπλα μας περίμεναν έξι λεωφορεία με Παλαιστίνιους και έξι ασθενοφόρα γεμάτα με δύο και τρεις ασθενείς το καθένα, που χρειάζονταν ειδικευμένη θεραπεία στο εξωτερικό. Αυτοί τελικά πέρασαν.
 
Ηταν η τρίτη και τελευταία μέρα [σ.σ.: τελικά υπήρξε μία ακόμη μέρα εξόδου] για ένα προσωρινό και άκρως ελεγχόμενο “άνοιγμα” των συνόρων. Απ' ό,τι μάθαμε εκεί και αντίθετα με ανακοινώσεις προς τον Τύπο, που μιλούσαν για χιλιάδες ανθρώπους, μόλις 11 λεωφορεία βγήκαν την πρώτη μέρα, έξι τη δεύτερη (από τα 11 που είχαν άδειες) και έξι μόνο στις 14 ώρες που είμαστε αυτόπτες μάρτυρες, χθες. Αλλά όσοι Παλαιστίνιοι είχαν άδειες δεν πέρασαν όλοι. Είδαμε πολλούς να επιστρέφουν μετά από απόρριψή τους στον αιγυπτιακό έλεγχο διαβατηρίων.
 
Ωρες ατέλειωτες σε μια τσιμεντένια αλάνα περικυκλωμένη από συρματοπλέγματα. Μιλάμε με πολλούς ανθρώπους και καθε ενός η ιστορία θα μπορούσε να γίνει μυθιστόρημα. Δύο φοιτητές που μιλάνε πολύ καλά αγγλικά μου εξηγούν πως ενώ έχουν γραφτεί ο ένας σε πανεπιστήμιο του Καναδά και ο άλλος της Αγγλίας και ενώ έχουν βίζα για αυτές τις χώρες προσπαθούν να βγουν από τη Γάζα εδώ και έξι μήνες. Εχουν χάσει ήδη ένα έτος και φοβούνται μήπως χάσουν και άλλο.
 
Ο Αχμεντ έχει μια οικογένεια στην Πολωνία. Γυναίκα και παιδιά. Εχει να τους δει τρία χρόνια, από τότε που άρχισε ο αποκλεισμός. Ελπίζει να πετάξει την επόμενη μέρα στην αγκαλιά τους. Κάθεται στο τσιμέντο δίπλα μου και καπνίζει το ένα τσιγάρο πίσω από το άλλο. Ανάμεσα σε αυτόν και την ευτυχία βρίσκονται περίπου 600 μέτρα, γεμάτα συρματοπλέγματα και σκοπιές.
 
Ο χρόνος κυλάει με ιστορίες. Νέα παιδιά δοκιμάζουν τα αγγλικά και τα γαλλικά τους μαζί μας και περιμένουν με αγωνία την έξοδο. Μας λένε για το Ισραήλ, για τους νεκρούς τους, για τις ΗΠΑ και τον Ομπάμα. Σαν ρώσικη κούκλα κάθε ιστορία περιέχει άλλες ιστορίες. Το χαμόγελό τους είναι πικρό αλλά τουλάχιστον έχουν κάτι να ελπίζουν. Μια κίνηση 600 μέτρων.
 
Δεν μπορούν να πιστέψουν ότι στην ίδια μοίρα μ' αυτούς βρίσκονται δύο ξένοι δημοσιογράφοι και ειδικά μιας φιλικής χώρας. Δεν έχουν ξανακούσει κάτι τέτοιο. Αλλά, είπαμε, αυτό είναι μια άλλη ιστορία.
 
Το πρώτο λεωφορείο φεύγει και από το παράθυρο μας χαιρετούν με χαμόγελα. Αργά, πολύ αργά, ένα κάθε δύο και τρεις ώρες τα λεωφορεία φεύγουν. Νυχτώνει. Τελικά μένουμε μόνοι ανάμεσα σε συρματοπλέγματα και στρατιώτες. Από μακριά ακούγεται ο ήχος μίας έκρηξης. Μάλλον ήταν ο ισραηλινός πύραυλος που, όπως μάθαμε αργότερα, σκότωσε έναν Παλαιστίνιο ένοπλο από τις Επιτροπές Λαϊκής Αντίστασης και τραυμάτισε άλλους τέσσερις κοντά στο χωριό Χαν Γιούνες, περίπου οκτώ χιλιόμετρα από το σημείο που βρισκόμαστε εμείς.
 
Εν τω μεταξύ από την άλλη πλευρά των συνόρων, στην αιγυπτιακή πόλη Ελ Αρίς, ξένοι ακτιβιστές του κονβόι “Viva Palestina” που μεταφέρει ανθρωπιστική βοήθεια στην αποκλεισμένη Γάζα δέχτηκαν επίθεση της αστυνομίας. Υπάρχουν τραυματίες αλλά ο αριθμός τους είναι ακόμη ανεξακρίβωτος. Αυτό το κονβόι των 200 περίπου αυτοκινήτων ξεκίνησε στις 6 Δεκεμβρίου από την Αγγλία και εδώ και 15 μέρες περιπλανιέται στην Μέση Ανατολή και τα πολιτικά της αδιέξοδα.
 
Τώρα είμαστε πάλι στην Πόλη της Γάζας κάνοντας επαφές για μια άδεια εξόδου, την οποία ήδη... έχουμε, Περισσότερα αργότερα από το μπλογκ και τα ρεπορτάζ μας. Αν μας επιτρέψουν τα ηλεκτρικά και εγκεφαλικά μπλακ άουτ.