Όμορφος κόσμος, αγγελικά πλασμένος

Εάν η σχέση αυτή πάσχει, τότε όλο το σύστημα πάσχει. Και η αλήθεια είναι πως οι σχέσεις ανάμεσα στους συντρόφους και τους συζύγους διαπνέονται συχνά-πυκνά από βία. Μία βία βασικό θύμα της οποίας στην φυσική και ψυχολογική της μορφή είναι η γυναίκα. Παραθέτω άνευ άλλων σχολίων ένα στατιστικό πορτραίτο της βίας που υφίστανται σήμερα οι γυναίκες από τους άνδρες στον κόσμο και την Ελλάδα, ως τη βασικότερη ένδειξη παθογένειας της κοινωνίας όπου ζούμε. Το κείμενο έχει αντιγραφεί από :

http://politesfokidas.blogspot.com/2009/03/blog-post_08.html

mirsinie είπε...

Ήθελα να αφήσω την γνώμη μου για την ημέρα της γυναίκας, αλλά το μάτι μου έπεσε επάνω σε μια πολύ πιο ενδιαφέρουσα ανάρτηση, που συνδέεται άμεσα με την ημέρα της γυναίκας, και που αξίζει πολύ περισσότερο του σχολιασμού μου, από ότι κάποιες γενικές θεωρίες για τις παγκόσμιες ημέρες, που τελικά ενώ ξεκινάνε με το να έχουνε νόημα και να μας θυμίζουν κάτι, στην πράξη χάνουν το νόημά τους, και γίνονται απλές ευκαιρίες για γιορτή.

Γυναικείος ξυλοδαρμός λοιπόν...

πολύ επίκαιρο, όσο και αν μπορεί λανθασμένα να νομίζετε πως στις μέρες μας, στον πολιτισμένο κόσμο μας δηλαδή, ο ξυλοδαρμός τείνει να εξαλείφεται. 

Θα σας παραθέσω κάποιες στατιστικές έρευνες για την Ελλάδα και για άλλες χώρες κυρίως πολιτισμένες, που μάλλον θα σας σοκάρουνε.

Απειλή, ταπείνωση, ξυλοδαρμός, βιασμός. Ανθρώπινες τραγωδίες εγκλωβισμένες στους τοίχους της οικογενειακής... θαλπωρής. Το κοινωνικό στίγμα εχθρός της καταγγελίας, της δημοσιοποίησης. Και όμως, κάθε γυναίκα στις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης θα πέσει τουλάχιστον μία φορά στη ζωή της θύμα του... υπερπροστατευτικού συντρόφου. Του συζύγου που χρέος έχει να σωφρονίσει τη γυναίκα του. Του δυνάστη πατέρα ή κάποιου «θείου», μέλους της οικογένειας. 

Στη Βρετανία κάθε τρεις μέρες πεθαίνει μια γυναίκα, θύμα κακοποίησης. Στην Ελλάδα τα στοιχεία δεν είναι επαρκή για αριθμητικές συγκρίσεις. Γνωρίζουμε όμως ότι το 90%-95% των συζυγοκτόνων στις γυναικείες φυλακές είχαν πέσει θύματα μακρόχρονης κακοποίησης. Και επιπλέον τούτου: Για να φτάσει μια γυναίκα στο αστυνομικό τμήμα και να καταγγείλει το γεγονός έχει υποστεί προηγουμένως 35 επεισόδια βίας!

Οι αριθμοί προκαλούν ανατριχίλα: 
* 4.000 γυναίκες δολοφονούνται κάθε χρόνο από τον σύντροφό τους στις Ηνωμένες Πολιτείες. 

* Κάθε δέκα ημέρες μία γυναίκα κακοποιείται μέχρι θανάτου στη Σουηδία από τον σύζυγο ή τον σύντροφό της. 

* Κάθε τρεις ημέρες μία γυναίκα δολοφονείται στο Ηνωμένο Βασίλειο. 

* Το 20% των γυναικών στην Ελβετία έχει κακοποιηθεί σωματικά. 

* Το 38% των γυναικών στην Κορέα έχει πέσει θύμα σωματικής κακοποίησης μόνο το 1991. 

* Το 41% των γυναικών στην Ουγκάντα έχει υποστεί κλιμακούμενης μορφής κακοποίηση. 

* Η συζυγική κακοποίηση αποτελεί τη μεγαλύτερη αιτία τραυμάτων στις γυναίκες.

* Στην «πολιτισμένη» Ευρώπη οι γυναίκες κινδυνεύουν περισσότερο να πεθάνουν από κακοποίηση παρά από καρκίνο, πόλεμο ή τροχαίο δυστύχημα.

Όπως αναφέρεται «Μια γυναίκα στις ανεπτυγμένες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης πέφτει τουλάχιστον μία φορά στη ζωή της θύμα σωματικής βίας από τον σύζυγο ή τον σύντροφό της. Σύμφωνα με έρευνα του Πανεπιστημίου της Μαδρίτης, την οποία χρηματοδότησε η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, οι γυναίκες ¬ σε όλη την Ευρώπη και την Ελλάδα ¬ ηλικίας 15-44 ετών διατρέχουν μεγαλύτερο κίνδυνο να τραυματισθούν ή να πεθάνουν κακοποιημένες από συντρόφους και συζύγους παρά να χάσουν τη ζωή τους από καρκίνο, οδικά ατυχήματα, ελονοσία ή πόλεμο...»Σοκαριστικο...

Και για να συνεχίσω με στατιστικά από την Ελλάδα, 
Οι ελληνίδες γυναίκες θύματα βίας που κατέφυγαν σε Κέντρο Βοήθειας και Ψυχολογικής υποστήριξης, στη μεγαλύτερη πλειονότητα ανήκουν στην ηλικιακή ομάδα 45-55 ετών. Και έχουν υποστεί όλες τις μορφές βίας. 

* Το 73% σωματική και ψυχολογική βία. 

* Το 15,1% σεξουαλική και ψυχολογική βία. 

* Το 11,9% μόνο ψυχολογική βία. 
Οι γυναίκες αυτής της ηλικιακής ομάδας έχουν συμβιώσει με τον δράστη πάνω από 20 χρόνια γάμου, έχουν εξαντλήσει όλα τα όρια της αντοχής τους, συχνά με τίμημα τη σωματική και την ψυχική τους υγεία. Την κοινωνική απομόνωση. Την αποχώρηση από την εργασία τους ύστερα από απαίτηση-απαγόρευση του δράστη. Την απομάκρυνση από το άμεσο οικογενειακό τους περιβάλλον. Και τη σύγκρουση, την απόρριψη από τα παιδιά-εφήβους, που στις περισσότερες περιπτώσεις καταλογίζουν την ευθύνη σε εκείνη για όσα έχουν βιώσει στην οικογένεια. 

Βρήκα μια καταγγελία γυναίκας και σας την καταθέτω:
«Παραιτήθηκα από τη δουλειά μου γιατί δεν μπορούσα να διδάσκω στα παιδιά για την αξιοπρέπεια του ατόμου και τον σεβασμό στα δικαιώματα του άλλου και στο σπίτι να είμαι μια γυναικούλα... έμπαινα στην τάξη για να κάνω μάθημα και το κεφάλι μου βούιζε, τα πόδια μου τρέμανε, δεν μπορούσα να στέκομαι απέναντί τους... και να τους κοιτάω στα μάτια. Τώρα θέλω το διαζύγιο για να κερδίσω την εκτίμηση των παιδιών μου». 

Πού συμβαίνουν όλα αυτά; Όχι στο Αφγανιστάν ή σε κάποια άλλη χώρα της Ανατολής. Στις ίδιες τις χώρες που δίδαξαν πολιτισμό ¬ στις χώρες της Ευρώπης στις οποίες περιλαμβάνεται, βέβαια, και η Ελλάδα. Έτσι: 

* Στη Μεγάλη Βρετανία κάθε τρεις ημέρες πεθαίνει μια γυναίκα θύμα κακοποίησης του συντρόφου ή του συζύγου της. 

* Στην Αυστρία τα μισά από τα διαζύγια βασίζονται σε μηνύσεις γυναικών για σωματική κακομεταχείριση. 

* Στην Ισπανία 90 γυναίκες πεθαίνουν από την κακοποίηση, δηλαδή τρεις και πλέον φορές περισσότερες από τα θύματα της ΕΤΑ. 

Οι ειδικοί εκτιμούν ότι μόλις το 10% από αυτές τολμούν να καταγγείλουν στην αστυνομία τον σύντροφό τους. Πράγμα που σημαίνει ότι στη χώρα αυτή 100.000 γυναίκες πέφτουν θύματα κακοποίησης κάθε χρόνο, ενώ ο αριθμός των γυναικών που υποφέρει είτε από ψυχολογικής φύσης κακομεταχείριση ξεπερνά τις 600.000. 

* Η σκληρή πραγματικότητα 

Έχει αποδειχθεί ότι η βία κατά των γυναικών δεν γνωρίζει ούτε μορφωτικό ούτε βιοτικό επίπεδο. Δεν γνωρίζει ηλικία ή κοινωνικές τάξεις. Οι άνδρες που ασκούν βία κατά 80% είναι άνδρες που όταν ήταν παιδιά ζούσαν σε οικογένεια που ο πατέρας ασκούσε βία στη μητέρα. Το παιδί επιθυμεί ή αναγκάζεται να υιοθετήσει ένα από τα δύο πρότυπα. Στην αρχή αρνείται και τον πατέρα και τη μητέρα. Τον μεν πρώτο γιατί ασκεί βία, τη δε δεύτερη γιατί δεν αντιδρά. Όταν μεγαλώσει υιοθετεί ένα από τα δύο πρότυπα. Αν είναι αγόρι είναι πιθανόν να αντιδράσει βίαια μέσα στη δική του οικογένεια. Αν είναι κορίτσι θα υποστεί τη βία με τον ίδιο τρόπο αντίδρασης της μητέρας της. 

Δεν θέλω να σας κουράσω με πολλά. Κλείνω με τα σχόλια, και κάποια ελληνικά στατιστικά που έδωσε στην δημοσιότητα σε ένα άρθρο του Κ. Τσαρουχά στο Βήμα της Κυριακής το 2002 η κυρία Άννα Διαμαντοπούλου, η τότε επίτροπος της Ελλάδας στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή. 

Η βία κατά των γυναικών δεν είναι θέμα ιδιωτικό, είναι πολιτικό. Η βία κατά των γυναικών δεν είναι μια παραβίαση κανόνων. Είναι έγκλημα. Ένα έγκλημα που καλύπτεται από μια σιωπή η οποία πρέπει να σπάσει». 

* Το 83% των γυναικών έχει κακοποιηθεί Τι γίνεται σήμερα στην Ελλάδα? Η ανεπάρκεια στοιχείων δεν μπορεί να κρύψει τη σοβαρότητα της κατάστασης. 

Επαρκή στοιχεία για την κατάσταση που επικρατεί στην Ελλάδα δεν υπάρχουν. Πολλά από τα τηλεφωνήματα που γίνονται καθημερινά στο Κέντρο Υποδοχής Κακοποιημένων Γυναικών της Γενικής Γραμματείας Ισότητας παραμένουν ανώνυμα. Ακόμη και οι γυναίκες που επισκέπτονται το Κέντρο ¬ περισσότερες από 3.000 από την έναρξη λειτουργίας του το 1989 ¬ δυσκολεύονται συχνά να κοινολογήσουν τα εν οίκω ανομήματα εις βάρος τους. 
Τα τελευταία χρόνια με τις εκστρατείες ευαισθητοποίησης και κυρίως με την πανευρωπαϊκή καμπάνια, το 2000, για τη βία κατά των γυναικών, έχει αυξηθεί η προσέλευση των γυναικών που ζητούν τις υπηρεσίες των συμβουλευτικών κέντρων, όπως ενδεικτικά καταγράφεται: 

ΕΤΗ / ΤΗΛΕΦΩΝΗΜΑΤΑ / ΡΑΝΤΕΒΟΥ 
1998 / 1982 / 393 
1999 / 1.058 / 474 
2000 / 4.195 / 919 
2001 / 5.278 / 1.613 

Τον ίδιο χρόνο από την ερευνητική καταγραφή τυχαίου δείγματος 100 περιστατικών παρατηρήθηκαν τα εξής: Το 75% των γυναικών βιώνει συζυγική βία. Το 83% έχει υποστεί ψυχολογική και σωματική κακοποίηση. Το 16% έχει υποστεί και τις τρεις μορφές κακοποίησης ¬ ψυχολογική, σωματική και σεξουαλική. 

Ως προς τη συχνότητα ηλικιών που ζήτησαν ψυχοκοινωνική στήριξη: Το 55% των γυναικών ανήκει στην ηλικιακή ομάδα 31-50 και έχει υποστεί μακροχρόνια κακοποίηση. 

Ως προς το μορφωτικό επίπεδο της γυναίκας-θύματος: Το 36% έχει πανεπιστημιακή εκπαίδευση, το 34% δευτεροβάθμια και το 30% υποχρεωτική εκπαίδευση. 

Ως προς το μορφωτικό επίπεδο του άνδρα-θύτη: Το 31% έχει πανεπιστημιακή εκπαίδευση, το 21,3% δευτεροβάθμια και το 46,8% υποχρεωτική εκπαίδευση. 

Ως προς την έναρξη της κακοποίησης: Το 12% έχει υποστεί κακοποίηση πριν από τον γάμο, το 56% κατά τον γάμο και το 22% κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης. 

Κάτι σημαντικό: Σε μεγάλο ποσοστό του δείγματος οι άνδρες-θύτες είχαν βιώσει τη βία στο οικογενειακό περιβάλλον. Και την αναπαρήγαγαν ως πρότυπο συμπεριφοράς στην ενήλικη ζωή τους.

Άρα, η βία αναπαράγεται, μαθαίνεται, και επαναλαμβάνεται… 
Δεν έχω κάτι άλλο να προσθέσω. Τα συμπεράσματα δικά σας.
Απευθυνόμενη σε όλες τις γυναίκες που μπορεί να νοιώθουν εγκλωβισμένες σε μια κατάσταση αδιέξοδη, θα ήθελα να τους πω, πως η βία υπάρχει παντού, είναι γύρω μας, συμβαίνει και στα καλύτερα τα σπίτια που λέει και το άρθρο. Υπάρχουν τόσες χιλιάδες γυναίκες στην θέση σας απο ότι είδατε απο τις έρευνες. Μην νοιώθετε μόνη σας. Μην το ανέχεστε άλλο, μην φοβάστε να μιλήσετε και να προστατέψετε τον εαυτό σας. Πάρτε το τηλέφωνο που υπάρχει στην αφίσα, και για όλα τα υπόλοιπα μην ανησυχείτε, θα τα φροντίσουν οι Ψυχολόγοι, και οι Νομικοί σύμβουλοι που δουλεύουν με αυτά τα ζητήματα. Υπάρχει νομική κάλυψη των δικαιωμάτων σας, και σίγουρα υπάρχει και ελπίδα, τουλάχιστον το παιδί σας να μην μεγαλώσει με βία, και να μην την αναπαράγει σε κάποια γυναίκα στο μέλλον, στην θέση που βρίσκεστε εσείς δηλαδή σήμερα…

Δείτε επίσης σχετικά :

http://entosfylou.wordpress.com/2009/05/15/statistika-endooikogeneiakis-vias/