Φιλίες και υποψίες

Ξέρουν ότι κάθε ξένος εδώ, δημοσιογράφος, γιατρός, ακτιβιστής είναι μια μικρή ελπίδα για να λυθεί κάποτε αυτή η μεσαιωνική πολιορκία. Θέλουν να μάθει ο έξω κόσμος πώς ζουν. “Δύο αδελφοί μου έγιναν μάρτυρες πέρσι”, λέει ο Μοχάμεντ. “Ηταν ένοπλοι;” ρωτάω. “Οχι, φοιτητές, χτυπήθηκαν στο δρόμο από το πανεπιστήμιο στο σπίτι από ισραηλινή βόμβα”.

 Το όνειρο κάθε έφηβου μαθητή είναι να σπουδάσει στο εξωτερικό. Αλλά, όταν ανοίγουν για λίγο τα σύνορα, όπως σήμερα, μία φορά κάθε πολλούς μήνες, οι άδειες εξόδου είναι μετρημένες. Αν ο τρίτος ξάδελφος της γιαγιάς τους ήταν “χαρακτηρισμένος” από τις αρχές του Ισραήλ δεν έχουν καμιά ελπίδα. Κάτι ξέρουμε και στην Ελλάδα από “χαρακτηρισμένες” οικογένειες.

 Η παρουσία των αστυνομικών είναι εμφανής και το βράδυ στην πόλη υπάρχουν διάσπαρτα τσεκ πόιντ. Αλλά οι απλοί αστυνομικοί είναι φιλικοί. Μόνο οι μυστικοί και οι εθελοντές “παρατηρητές” της Χαμάς στραβοκοιτάζουν την Ντίνα που δεν φοράει μαντήλι στα μαλλιά. Πήραμε μια εξήγηση από έναν υψηλόβαθμο αξιωματούχο: “Ο απλός λαός βλέπει πράκτορες των εχθρών παντού”.

 Λίγο πολύ, όμως, κι εμείς αντιμετωπιστήκαμε από κάποιους αξιωματούχους ως πράκτορες της ελληνικής κυβέρνησης! Η έννοια του ανεξάρτητου δημοσιογράφου μοιάζει αδιανόητη. Οσοι μπαίνουν με αποστολές ανθρωπιστικής βοήθειας και φεύγουν με μαζί με αυτές ίσως δεν τα αντιλαμβάνονται αυτά. Αλλά εμείς κινούμαστε μέσα στην πόλη ανεξάρτητα. Πίσω μας ακούγονται ψίθυροι “σαχαφιίν” (δημοσιογράφοι). Κοντεύουμε να γίνουμε γραφικοί!

 Σήμερα από το απόγευμα ακούμε συχνά αεροπλάνα. Στην αρχή μαχητικά και μετά μη επανδρωμένα, που εδώ είναι γνωστά ως "Ζενάνα". Κάτι ψάχνουν. “Μην ανησυχείτε, τα ελικόπτερα είναι τα επικίνδυνα”, μας είπαν. "Εκείνα καραδοκούν, κι όταν βρουν στόχο...”. ΟΚ, δεν ανησυχούμε. Ελπίζουμε να έχουν ήρεμο ύπνο και τα μωρά που κοιμούνται σε παράγκες από πλαστικό και τσουβάλια.

 Από το Μπέιτ Λαχία που επισκεφθήκαμε χθες φαίνεται το Ισραήλ. Από εκεί σήμερα μια παλαιστινιακή οργάνωση έριξε μια ρουκέτα με στόχο μια μπουλντόζα του ισραηλινού στρατού. Και η ιστορία συνεχίζεται...

Αύριο ξεκινάμε το μακρύ ταξίδι της επιστροφής με αρκετό υλικό, τόσο για την καθημερινή έκδοση της εφημερίδας όσο και για το περιοδικό Εψιλον. Πολλά χρειάζονται περισσότερη άνεση χρόνου για να γραφούν. Αν υπήρχε απευθείας αεροπορική σύνδεση το ταξίδι θα διαρκούσε γύρω στις δύο ώρες. Τώρα ο χρόνος είναι ο άγνωστος Χ. Ελπίζουμε αύριο το βράδυ να είμαστε στο Κάιρο. Χρειάζομαι οπωσδήποτε μια... μπύρα.

[Η φωτογραφία τραβήχτηκε 3/1/2010. Η Ντίνα γράφει το ρεπορτάζ για την Ελευθεροτυπία στο φως ενός κεριού. Είναι σουρεαλιστικό το γεγονός ότι είχαμε ίντερνετ χάρη σε μια μικρή γεννήτρια που οι οικοδεσπότες μας είχαν προβλέψει αποκλειστικά για το μόντεμ και το ρούτερ τους!]