Στο δρόμο για τη Γάζα (2)

Ενας συνάδελφός του έβγαλε ένα χαρτάκι από την τσέπη, διάβασε το νούμερο των πινακίδων μας και του έβαλε μια φωνή. Αυτοί οι ξένοι μπορούσαν να περάσουν. Ο είρωνας κατάπιε το γέλιο του και έφυγε. Εγώ και η Ντίνα Βαγενά που στέλνει ανταποκρίσεις στην καθημερινή έκδοση της Ελευθεροτυπίας είχαμε έναν "άσο" στα χέρια μας. 

Η έκπληξη των αστυνομικών ήταν φανερή και στα επόμενα δέκα μπλόκα που μας σταμάτησαν. Η γενική εντολή ήταν "κανένας ξένος δεν περνάει", αλλά οι κανόνες έχουν και εξαιρέσεις. Εχω έρθει αρκετές φορές στην Αίγυπτο αλλά ποτέ δεν είδα τους αστυνομικούς τόσο τσιτωμένους. Σε ένα μπλόκο ένας από αυτούς ανέβηκε πάνω σε ένα φορτηγό με χορτάρι για ζωοτροφή που οδηγούσε ένας Βεδουίνος και για δέκα λεπτά κάρφωνε το χορτάρι με μια σιδερόβεργα. Οπως στις ταινίες προσπαθούσε να ανακαλύψει κρυμένους ανθρώπους.

Στο τελευταίο σημείο ελέγχου, ακριβώς πριν  από τα σύνορα, πέσαμε πάλι σε τοίχο. Το σκοτάδι, η βροχή και το άδειο στομάχι μας είχαν μισοπείσει ότι η τύχη μας τελείωσε. Ομως, μετά από λίγη ώρα ο επικεφαλής με ένα μεγάλο χαμόγελο μας είπε "συγχαρητήρια, περάσατε!". Απίστευτη φράση, όταν απευθύνεται σε κάποιους που θέλουν να μπουν στη μεγαλύτερη φυλακή του κόσμου!

Αφού περάσαμε τον έλεγχο των διαβατηρίων και ενώ περιμέναμε το λεωφορείο για να διασχίσουμε τη "no man's land" το άδειο μέχρι εκείνη τη στιγμή κτίριο γέμισε από ένα πολύχρωμο πλήθος. Ηταν 80 ακτιβιστές που ήρθαν με συνοδεία περιπολικών έως εκεί.

Το Gaza Freedom March έχει διασπαστεί. Ο μεγάλος όγκος των ακτιβιστών έμεινε στο Κάιρο, επιμένοντας στο "όλοι ή κανένας". Ομως η ομάδα που είδαμε στα σύνορα διαφώνησε και εκμεταλλευόμενη την προσφορά της αιγυπτιακής κυβέρνησης για 100 θέσεις για τη Γάζα μπήκε στα λεωφορεία και πήγε. Ακολούθησαν καταγγελίες, ανακοινώσεις κ.λπ.

Μόλις έμαθα ότι αυτή τη στιγμή 300 περίπου ακτιβιστές, ανάμεσα τους και οι Ελληνες, συλαμβάνονται μπροστά στο Αιγυπτιακό Μουσείο του Καϊρου. Θα γράψω περισσότερα όταν θα ξέρω κάτι για αυτό.

Από την άλλη πλευρά των συνόρων αξιωματούχοι της Χαμάς περίμεναν τους 80 ακτιβιστές. Αλλά έβαλαν κι εμάς στο καλάθι και παρά τις διαμαρτυρίες μας, έδιωξαν το αυτοκίνητο που μας περίμενε για ώρες, μας ανάγκασαν να μπούμε στα λεωφορεία και μας πήγαν στην Πόλη της Γάζας και μάλιστα όχι στο σημείο που μας είχαν πει αρχικά. Ετσι ενώ είχαμε φτάσει στις 7.30 στα σύνορα, ξεμπερδέψαμε μετά τα μεσάνυχτα.

Η Χαμάς είναι η ντε φάκτο κυβέρνηση εδώ. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχουν άλλα κόμματα και οργανώσεις. Θέλουμε να δούμε τη Γάζα ολόκληρη, όχι μόνο τη Χαμάς.

Αλλος ένας χαρακτηριστικός διάλογος. Αξιωματούχος: "Επρεπε να έχετε δηλώσει ότι θα έρθετε 48 ώρες πριν". Δική μας απάντηση: "Συγνώμη δεν το γνωρίζαμε. Αλλά να το δηλώσουμε πού; Εχετε γραφεία σε άλλες χώρες;"

Ενδιαφέρον ήταν ότι η Χαμάς υποδέχτηκε με ιδιαίτερη χαρά τέσσερις υπερ-ορθόδοξους Εβραίους Χασιδίτες (ξέρετε, αυτούς με τα μαύρα ρούχα, τα χαρακτηριστικά καπέλα και τα μπουκλάκια) μιας ομάδας που είναι αντίθετη με την ύπαρξη του κράτους του Ισραήλ. Κάποια προφητεία δεν έχει εκπληρωθεί.

Αλλά όλα αυτά, μαζί με το Gaza Freedom March, δεν είναι παρά ένα δάχτυλο που δείχνει. Το φεγγάρι είναι η Γάζα. Συγχωρήστε μου την προχειρότητα της γραφής αλλά χρειάζομαι επειγόντως ένα γερό πρωινό με χούμους.

Απόψε πριν αλλάξει ο χρόνος θα γίνει μια πορεία προς το συνοριακό πέρασμα του Ερέτζ που κρατάει κλειστό το Ισραήλ. Αντίθετα από άλλους λαούς, οι Παλαιστίνιοι της Γάζας, που προσπαθούν να επιβιώσουν αποκλεισμένοι σε ένα μικρό κομμάτι γης δεν έχουν κανένα λόγο να γιορτάσουν.  Περισσότερα από τη Γάζα σε άλλα ποστ και όταν βρίσκω σύνδεση ίντερνετ.