Σαν βγω από αυτή τη φυλακή...

Τουλάχιστον βρήκαμε ζεστό νερό κι ένα κα;θαρό κρεβάτι και κοιμηθήκαμε βαθιά μέχρι αργά το πρωί. Ενώ πίναμε τον πρώτο καφέ τηλεφωνεί ένας φίλος από την Αθήνα. “Χρόνια πολλά!”, μου λέει. “Γιατί;”, ρωτάω απορημένος και μετά καταλαβαίνω. Είναι η ονομαστική μου εορτή! Ο χρόνος που μέχρι εκείνη τη στιγμή άλλοτε γκάζωνε άγρια και άλλοτε πάγωνε απελπιστικά στην αρένα του ρεπορτάζ, ξαφνικά δείχνει πιο φιλικός, πιο ανθρώπινος.
 
Αν εξαιρέσει κανείς τα τσεκ πόιντ των Αιγυπτίων που βλέπουν πια με κατανόηση τα δημοσιογραφικά μας έγγραφα θα μπορούσε τώρα να είναι ένα τουριστικό τουρ. Καθώς ταξιδεύουμε μου έρχεται η επιθυμία να σταματήσω και να αρχίζω να φωτογραφίζω μικρούλες οάσεις με φοίνικες και καλύβες Βεδουίνων που ξεφυτρώνουν ξαφνικά μέσα σε απέραντες εκτάσεις άμμου. Πίσω από τους αμμόλοφους διακρίνουμε που και που τη Μεσόγειο. Πώ πω, παραλία!
 
Συγχωρήστε μου το φθηνό χιούμορ αλλά νιώθει κανείς ευφορία όταν βγαίνει από τη μεγαλύτερη φυλακή του κόσμου. Ασυγχώρητο θα ήταν να την ξεχάσει. Απάνθρωπο θα ήταν να βάλει με την αδιαφορία του άλλο ένα καρφί στην ατσαλένια πόρτα, άλλη μία σπείρα στο αγκαθωτό συρματόπλεγμα.
 
Μετά από δύο μέρες προσπαθειών καταφέραμε επιτέλους να περάσουμε τα σύνορα. Τα πώς και τα γιατί είναι ολόκληρα ρεπορτάζ και όχι ένα ποστ που γράφεται μέσα σε ένα κινούμενο αμάξι, όπως αυτές οι γραμμές. Αύριο το απόγευμα ινσάλα (αν θέλει ο θεός) θα είμαστε στην Αθήνα.
 
Χθες έφτασαν μέχρι τον αιγυπτιακή πλευρά των συνόρων (εκτός από εμάς τους δύο) και τουλάχιστον 300 Παλαιστίνοι (έξι λεωφορεία). Μερικοί έκαναν τη διαδρομή των εξακοσίων μέτρων που περιέγραφα σε προηγούμενο ποστ σε 12 ή και 15 ώρες. Μετά περίμεναν για πάλι για ώρες έναν ατελείωτο έλεγχο διαβατηρίων σε μια ασφυκτικά γεμάτη αίθουσα όπου δεν υπάρχει ούτε μια καρέκλα. Εξαντλημένα παιδάκια κοιμόντουσαν στο πάτωμα και κατάκοπες γιαγιάδες έγερναν σε τοίχους.
 
Τα κράτησα στο μυαλό μου γιατί απαγορεύεται αυστηρά η φωτογράφηση. (σημείωση 9/1/2010: τελικά στη μνήμη της φωτογραφικής μηχανής έμειναν τρεις φωτογραφίες και δημοσιεύω τη μία).
 
Ενας νεαρός με ρωτάει που είναι το γκισέ σε άψογα αγγλικά. “Είστε Βρετανός;” τον ρωτάω. Αυθόρμητα θέλω να δω πώς κρίνει ένας άλλος Ευρωπαίος την κατάσταση. “Οχι, Παλαιστίνιος”, απαντάει. “Αλλά αυτό [σηκώνει ψηλά το βρετανικό διαβατήριο] “είναι το εισιτήριό μου για την ελευθερία”!
 
Κάθε δεκαπέντε λεπτά περίπου ένας μόνο τυχερός άκουγε το όνομά του και έπαιρνε πίσω το διαβατήριο με την πολυπόθητη σφραγίδα εισόδου. Εμείς με τα ευρωπαϊκά διαβατήρια περιμέναμε μόνο μία ώρα.
 
Κάποιοι έχουν προορισμό την Αίγυπτο, κυρίως για ιατρικούς λόγους. Οι περισσότεροι θα ταξίδευαν όλη νύχτα με εξπρές λεωφορεία και αυστηρή αστυνομική συνοδεία κατευθείαν για το αεροδρόμιο του Καϊρου, για να πετάξουν προς το εξωτερικό. Ενας ανεξακρίβωτος αριθμός θα έπαιρνε πάλι το λεωφορείο που κάνει τα 300 μέτρα της ουδέτερης ζώνης και θα επέστρεφε απογοητευμένος στη μεγάλη φυλακή.
 
Πόσες ιστορίες! Γράφοντας για το εξπρές λεωφορείο Ράφα – αεροδρόμιο Καϊρου θυμάμαι αυτό που μου είπε ένας άνδρας πριν τρεις μέρες: “Στην Ράφα [από την αιγυπτιακή πλευρά] ζει η αδελφή μου. Πέρασα με το λεωφορείο αλλά απαγορευόταν να κατέβω να την δω”
 
Μια μικρή πόλη χωρισμένη στη μέση από τεχνητές γραμμές σε ένα χάρτη ανακωχής. Η ιστορία παίζει σκληρά παιχνίδια σε κάποιες φαμίλιες.
 
Ηταν έξυπνη κίνηση από την πλευρά της Αιγύπτου που κράτησε τα σύνορα ανοιχτά, έστω και για αυτούς τους ελάχιστους, μετά τον θάνατο του στρατιώτη της χθες το απόγευμα από πυρά Παλαιστινίων. Αυτό και είσοδος του κομβόι “Viva Palestina” απορρόφησαν πολλή από τη χθεσινή ένταση.