Ράιχ και Οργόνη (μέρος ΄Δ)

Τελειώνοντας την  αναφορά μου στον Ράιχ,  είμαι πραγματικά περίεργος να μάθω αν συνεχίζει να επηρεάζει όσο επηρέασε τη δική μου γενιά, τη λεγόμενη γενιά του Πολυτεχνείου. Ξανανοίγοντας κάποια βιβλία του, διαβάζοντας βιογραφικό και πληροφορίες στο Διαδίκτυο, σχημάτισα έντονα την εντύπωση ότι  ο Ράιχ αδικήθηκε πάρα πολύ από τους επιστήμονες της εποχής του.  Δεν έγινε ποτέ κάποια σοβαρή (ή έστω αστεία) έρευνα πάνω στην ανακάλυψή του και θα χρειαστεί να γίνει, αν θέλουμε να μάθουμε αν ο Ράιχ απλά τρελάθηκε τα 25 τελευταία χρόνια της ζωής του, ή αν είχε ανακαλύψει κάτι  που η ανθρωπότητα δεν ήταν ακόμα έτοιμε να κατανοήσει και να αποδεχτεί. Μέτρησε πολύ εις βάρος του α) το ότι ήταν κομμουνιστής και β) ότι μιλούσε τόσο πολύ για σεξ, στοχεύοντας στην απελευθέρωσή του. Υπήρξαν πολλοί άλλοι επιστήμονες που υποστήριξαν φαινομενικά τρελά πράγματα (από την εποχή του Γαλιλαίου), αλλά κανείς ποτέ δεν κυνηγήθηκε όπως ο Ράιχ.
 
Ο Ντέιβιντ Φόστερ, για να δώσω ένα παράδειγμα, που έγραψε ότι οι κοσμικές ακτίνες μεταφέρουν κατά πάσα πιθανότητα κώδικες πληροφορίας, παραμένει αξιοσέβαστος, αν και ποτέ δεν αποδείχθηκαν τα λεγόμενά του.   Τα οποία βέβαια μπορεί να αποδειχθούν κάποια μέρα... Πολλοί επιστήμονες όμως αποδέχθηκαν τότε την ύπαρξη των κοσμικών ακτινών. Άλλοι τις θεώρησαν κουραφέξαλα. Ο Ράιχ πίστεψε ότι πραγματικά υπήρχαν, ήταν όμως μια ενέργεια γεμάτη οργόνη, κατά κάποιο τρόπο οργονικές ακτίνες. Και συμφώνησε με το ότι μεταφέρουν πληροφορίες, ή μάλλον το πήγε παραπέρα και είπε ότι κατά πάσα πιθανότητα εμπεριέχουν έμφυτες, συμφυείς,  δυνάμεις οργάνωσης της ύλης. Ακούγεται παράξενο, τρελό,  συμφωνώ απόλυτα, αλλά, όπως παραδέχονται οι ίδιοι οι επιστήμονες, υπάρχουν ενέργειες, άμεσα σχετικές με τις ζωικές λειτουργίες, τις οποίες -κυριολεκτικά- αγνοούμε. Κατά τα άλλα, και από όσο έχω διαβάσει, δεν ήταν και λίγοι αυτοί που πίστευαν ότι το σύμπαν είναι γεμάτο από ζωική ενέργεια. Μου έρχεται στο μυαλό τώρα ο Μπέρναρ Σο. Το άλλο επιχείρημα είναι ότι τον έλαβε πολύ στα σοβαρά υπόψη του ολόκληρος Αϊνστάιν. Αγνοώ τα συμπεράσματα του Αϊνστάιν πάνω στο συσσωρευτή του Ράιχ, το γεγονός και μόνο ότι αλληλογραφούσε μαζί του για καιρό, μετά το πείραμα, μου δείχνει ξεκάθαρα ότι ο Αϊνστάιν τον πήρε πολύ στα σοβαρά, δεν τον θεωρούσε τσαρλατάνο, όπως τόσοι άλλοι. Ο Ράιχ είναι βέβαια αξιοσέβαστος για πολλούς ανθρώπους, κυρίως εξαιτίας των βιβλίων του, έχει χαρακτηριστεί όμως και τσαρλατάνος από πάρα πολλούς και πιθανά χαρακτηρίστηκε έτσι για πολύ λανθασμένους λόγους. Θα ήθελα πολύ να μάθω τη θέση των αναγνωστών. Τους επηρέασε ο Ράιχ και θεωρίες του για τη θωράκιση του χαρακτήρα και τη σεξουαλικότητα; Θυμάμαι καλά ότι πολλοί κομμουνιστές είχαν κυριολεκτικά εξαγριωθεί με την άποψή του ότι ο φασισμός ήταν απόρροια σεξουαλικής καταπίεσης και όχι οικονομικών συνθηκών...
 
Οι θεωρίες δεν ισχύουν μέχρι να αποδειχθούν. Άλλες, παύουν να ισχύουν όταν ανακαλύπτεται κάποια πιο επαρκής. Αυτό σημαίνει ότι η απόδειξή τους δεν ήταν αρκετή, αλλά ότι την αποδεχτήκαμε γιατί δεν είχαμε κάτι καλύτερο. Γράφοντας και μελετώντας πάνω στο πολύ ενδιαφέρον βιβλίο Το Μικρό είναι Όμορφο του   Ε. Φ.   Σουμάχερ, διάβασα πολύ ενδιαφέρουσες σκέψεις του (και θεωρώ ενδιαφέρουσες τις σκέψεις που με υποχρεώνουν να σκεφτώ περισσότερο) πάνω στο τι είναι απόδειξη. Το συμπέρασμά του είναι ότι απόδειξη μπορούμε να έχουμε μόνο στα μαθηματικά. Πουθενά αλλού. Φαίνεται ότι για τα περισσότερα πράγματα, που δεν μπορούν να αποδειχθούν μαθηματικά, έχουμε κυρίαρχες ιδέες, απόψεις. Πιστεύουμε ότι κάτι είναι αληθινό επειδή το είπε κάποιος άλλος ή επειδή έτσι μάθαμε από παιδιά. 
 
Προσωπικά, σέβομαι πολύ τους θεωρητικούς, ακόμη και όταν οι θεωρίες τους αποδεικνύονται λανθασμένες. Το λάθος τους είναι πολύτιμο για τον επόμενο θεωρητικό που θα εξετάσει κριτικά τη θεωρία τους και θα την αντικαταστήσει με μια άλλη καλύτερη (πιο περιεκτική). Χωρίς θεωρητική εξήγηση, για την οποία πάλεψαν πολύ και οι αρχαίοι έλληνες πρόγονοί μας, τα γεγονότα παραμένουν ασύνδετα σαν κομμάτια ενός τεράστιου παζλ. Ο Ράιχ προσπάθησε σε όλη του τη ζωή να λύσει το δικό του παζλ, σαφώς επηρέασε και το δικό μας και μας άφησε κληρονομιά μερικά θαυμάσια βιβλία.