Ο «άλλος» Ντάνι

Τον ευχαριστούμε που μας υποστήριξε στο ΕΚ και μάλιστα σε δύσκολες εποχές (βέβαια είναι πια Ευρωβουλευτής της Γαλλίας και ίσως για να τη σπάσει στη Γερμανία μας στηρίζει περισσότερο και όχι Ευρωβουλευτής Γερμανίας όπως παλιότερα και τότε θα βλέπαμε τι θα έκανε).

Για τα μελανά σημεία της ιστορίας του, ο Κόκκινος Ντάνι (που δεν ξέρω γιατί αλλά κανένας από τους Γάλλους φίλους μου δε χωνεύει) εξηγήθηκε στην ΚΕ.

«Στον πόλεμο στην πρώην Γιουγκοσλαβία, υποστήριξα την επέμβαση του ΝΑΤΟ υπέρ της διάσωσης των βόσνιων αμάχων. Ύστερα στο Κόσοβο η Σερβία επεδείκνυε μια επιθετικότητα απέναντι στους Κοσοβάρους. Έτσι, στη διάρκεια της επέμβασης στο Κόσοβο, ήμουν εναντίον των βομβαρδισμών και υπέρ μιας στρατιωτικής ειρηνιστικής επέμβασης μέσω ξηράς. Βλέπετε λοιπόν ότι είμαι λογικός», λέει.

Άλλοι Γάλλοι πάντως, όπως ο νυν διευθυντής της «Le Monde diplomatique», Σερζ Αλιμί και ο πρώην αρχισυντάκτης της, Ντομινίκ Βιντάλ, άσκησαν τότε έντονη κριτική στα μέσα ενημέρωσης του τόπου τους, τα οποία περιορίστηκαν στο ρόλο του φερέφωνου της κυβερνητικής προπαγάνδας, μέσω του βιβλίου τους «L'Opinion, ça se travaille» (2000). Και μάλιστα ο Αλιμί έφυγε λίγο μετά κακήν κακώς από τη «Le Monde». Οι μέσες άκρες του Ντανιέλ δεν φτάνουν για να ξεπλύνουν τη ντροπή της Ευρώπης.

Ένα σημείο του βίου του, πάντως, που είναι πολύ λιγότερο γνωστό είναι το σκάνδαλο που ξέσπασε πριν από 10 περίπου χρόνια, όταν ο Κον Μπεντίτ αναγκάστηκε να απολογηθεί για όσα είχε δημοσιεύσει στο βιβλίο του «Le Grand Bazar», που δημοσιεύτηκε το 1975, όπου κάνει αναφορές στην «φανταστική σεξουαλικότητα των παιδιών» στο πώς αισθάνεται κανείς «όταν τον γδύνει ένα κοριτσάκι πέντε ετών» κλπ.

Γνώμη μου είναι πώς δεν είχε υποχρεωτικά ο ίδιος σχέση με παιδοφιλία, απλώς η ανάγκη του να προκαλέσει ήταν τόσο μεγάλη που άνοιγε το στόμα του και δεν ήξερε τί έλεγε. Όχι πώς δεν χτυπήθηκε κάτω από τη μέση πολιτικά, όμως. Είχε την υποχρέωση να εξηγηθεί, κι έτσι κι έγινε, όταν ξέσπασε το σκάνδαλο το 2001, ωστόσο η υπόθεση χρησιμοποιήθηκε πολιτικά εναντίον του. Κατ’ αρχήν στη Γερμανία από τη δημοσιογράφο Μπετίνα Ρολ (κόρη της Ουρλίκε Μάινχοφ), η οποία τα είχε και με άλλες προσωπικότητες του Μάη του ’68, όπως ο Γιόσκα Φίσερ, αλλά και στη Γαλλία τόσο από την ακροδεξιά κόρη Λεπέν, Μαρίν αλλά και από τον «κεντρώο» Φρανσουά Μπαϊρού.

Η υπόθεση χρησιμοποιήθηκε και πάλι εναντίον του το 2009–και πριν τις Ευρωεκλογές-, όταν βρέθηκε ένα βίντεο του 1982 απόσπασμα της τηλεοπτικής εκπομπής Apostrophes (με τον γνωστό Μπερνάρ Πιβό), όπου ο Κον Μπεντίτ επαναλαμβάνει –και μάλιστα με απωθητικά προκλητικό τρόπο όσα έγραφε στο βιβλίο του (αφού προηγουμένως μας έχει εξηγήσει πόσο ωραία αισθάνεται μετά το γλυκό με κάνναβη που έφαγε πριν την εκπομπή).

«Με όσα ξέρουμε σήμερα για την παιδοφιλία, με όσα ξέρουμε σήμερα για τη σεξουαλική κακοποίηση παιδιών, οι γραμμές αυτές είναι αβάσταχτες και απαράδεκτες. Αλλά είναι έτσι με βάση αυτά που ξέρουμε σήμερα. Γι’ αυτό έχω ήσυχη τη συνείδησή μου γιατί δεν υπήρξε σεξουαλική κακοποίηση αλλά ταυτόχρονα δεν έχω τη συνείδησή μου ήσυχη γιατί οι γραμμές αυτές σήμερα μπορεί να μοιάζουν με δικαιολόγηση μιας κάποιας παιδοφιλίας», ήταν η απάντηση που θα δείτε στο δεύτερο μέρος του βίντεο.

(Οι μη γαλλόφωνοι στο πρώτο μέρος παρακολουθήστε απλώς το ύφος)

Cohn-Bendit et les accusations de pédophilie : le contexte
 

Απ’ όλα τα παραπάνω εμείς κρατάμε τον Κόκκινο Ντάνι του ’68, που ακόμα και (ή μάλλον ιδίως) για μας που δεν είχαμε γεννηθεί τότε το πρόσωπό του ήταν αδιαχώριστο από την εξέγερση της νεολαίας, τον Ντάνι που έκανε πράξη στη ζωή του την ευρωπαϊκή ταυτότητα και το Ντάνι που μας στήριξε στο Ευρωκοινοβούλιο. Και στο υπόσχομαι, Ντάνι, την επόμενη φορά θα σου πω ένα «γεια». Κι ας μη με ξέρεις.