Οι πολίτες «φωνάζουν» εις ώτα μη ακουόντων

 «Θέσεις εργασίας»

Ρένα της Φτελιάς σεφ

«Ελπίζω ότι κάτι θ' αλλάξει αλλά δεν ξέρω αν θα είναι προς το καλό ή προς το κακό... Ελπίζω ότι θα δημιουργηθούν περισσότερες θέσεις εργασίας, ο κόσμος να έχει περισσότερη δουλειά ώστε να σταματήσει να γκρινιάζει. Οπως λέει ο λαός "όπου υπάρχει φτώχεια υπάρχει και γκρίνια". Κάθε μέρα βλέπω τους ανθρώπους, τις παρέες που έρχονται να φάνε στο μαγαζί μου να γκρινιάζουν όλο και περισσότερο. Ελπίζω η επόμενη μέρα να είναι πιο γλυκιά για όλους μας. Χρειαζόμαστε περισσότερη δουλειά, περισσότερη ασφάλεια στην καθημερινότητά μας. Περισσότερο χαμόγελο στη ζωή μας. Δεν μπορώ άλλο τη μιζέρια και την γκρίνια».

«Αφερέγγυοι πολιτικοί»

Γιώργος Γιατρομανωλάκης συγγραφέας

«Οποια κυβέρνηση ή διαχείριση προκύψει μετά την 4η Οκτωβρίου πιστεύω -και ως εκ των πραγμάτων φαίνεται- θα βρεθεί σε πλήρη αδυναμία ν' αντιμετωπίσει το πρόβλημα. Μακάρι να διαψευστώ αλλά αυτοί οι αγαθοί και ελεήμονες άνθρωποι που θυσιάζονται για εμάς θα επιδείξουν στοιχειώδη λογική, αρετήν και τόλμη για να μας οδηγήσουν σε καλύτερη κατάσταση. Ευχόμαστε να γίνει. Ο τρόπος που διαχειρίσθηκαν και οι μεν και οι δε τα πράγματα παρά τις συγκινητικές δηλώσεις φαίνεται ότι αυτοί οι συγκεκριμένοι άνθρωποι, κυβερνητικοί σχηματισμοί, βρίσκονται έξω από το πρόβλημα. Γιατί ο τρόπος που πολιτεύτηκαν δείχνει ότι δεν είναι φερέγγυοι, δεν έχουν την ικανότητα. Τα ντιμπέιτ, οι εμφανίσεις αλλά κι η ίδια η ιερή πράξη των εκλογών, οι ιδεολογικές αντιθέσεις, όλα αυτά δεν είναι τίποτε άλλο παρά μια προβολή εικονικής πραγματικότητας.

Δεν νομίζω ότι θα έρθει ένα οποιοδήποτε κυβερνητικό σώμα που θα μπορεί ως διαχειριστής να αντιμετωπίσει την κατάσταση μιας καταρρέουσας και σχεδόν εγκαταλελειμμένης πολυκατοικίας. Ο όποιος διαχειριστής, θα έρθει απλώς να ανακοινώσει το όνομά του και επιπλέον θ' ανακοινώσει ότι έχει σκοπό να βάψει την πολυκατοικία, να την κάνει λειτουργική, να φτιάξει τα παράθυρα, να τη σουλουπώσει. Αλλά η πολυκατοικία καθώς και οι ένοικοί της θα εξακολουθήσουν να ζουν όπως πριν. Διότι όπως φαίνεται, απ' όσα διαμείβονται ανάμεσα στους δύο υποψήφιους, τίποτα μα τίποτα δεν μπορεί να μας πείσει ότι πρόκειται για σοβαρούς διαχειριστές. Και δεν είμαι απαισιόδοξος άνθρωπος».

«Οχι στην αυτοδυναμία»

Αλέξανδρος Παπαδάκης απόφοιτος marketing

«Καταρχήν ελπίζω να μη βγει αυτοδύναμη κυβέρνηση, όποιος απ' τους δύο κι αν είναι ο νικητής. Ελπίζω σε πολυκομματική κυβέρνηση ώστε να μη συγκεντρώνεται η εξουσία σε έναν ή σε ένα κόμμα. Σαφώς και στην Ελλάδα θα είναι δύσκολο να συμφωνήσουν δύο ή περισσότεροι, αλλά αυτό είναι καλύτερο από το να αποφασίζει μια παράταξη μόνη της. Δεν ελπίζω ότι θα διορθωθούν και πολύ τα πράγματα. Και πώς είναι δυνατόν να αλλάξει κάτι, όταν έχουμε τους ιδιους πολιτικούς από τότε που γεννήθηκα. Αν και έχω τελειώσει με τις σπουδές μου, θα ήθελα να ελπίζω ότι θ' αλλάξει κάτι στην εκπαίδευση. Ελπίζω σε μια παιδεία που να σε προετοιμάζει για κάτι υπαρκτό και όχι να μας φορτώνουν με γνώσεις που δεν θα χρησιμοποιήσουμε ποτέ».

«Δεν ελπίζω τίποτα»

Σοφία Στάθη αρχαιολόγος, κάτοικος Λονδίνου

«Δεν ελπίζω τίποτα. Γιατί πολύ απλά "άλλαξε ο Μανωλιός κι έβαλε τα ρούχα του αλλιώς". Εχω να ψηφίσω από το 1999 που ήρθα στο Λονδίνο. Δεν σκέφτηκα ούτε μια φορά να πάω στην πρεσβεία για να εξασκήσω το εκλογικό μου δικαίωμα. Δεν πιστεύω ότι κανένας από αυτούς που υπάρχουν, πέρασαν ή θα έρθουν στην πολιτική σκηνή της Ελλάδας θα κάνει κάτι διαφορετικό. Η πολιτική θέλει κότσια ώστε να συγκρουστείς με τα συμφέροντα και κάποιον που να μη σκέφτεται μόνο τον εαυτό του. Η ελπίδα βέβαια πεθαίνει πάντα τελευταία και αυτό περιμένω. Κάποιον που να μου τη δώσει. Και τότε θα ψηφίσω. Οταν με εμπνεύσει κάποιος».

«Εγνοια για τους πρόσφυγες»

Νόρμα Ρισμάουι παλαιστινιακής καταγωγής (Σύλλογος για το Δικαίωμα στην Επιστροφή Παλαιστινίων Προσφύγων)

«Θα ήθελα η επόμενη κυβέρνηση να παίξει ενεργό ρόλο σε δύο επίπεδα: Πρώτον, στο εσωτερικό της χώρας να υπάρξει δίκαιη μεταχείριση των Παλαιστινίων προσφύγων. Δηλαδή, να προσφέρει άσυλο και ανθρώπινα δικαιώματα στους εκτοπισμένους. Σε ευρωπαϊκό επίπεδο, θα ήθελα να πιέσει προς την αποκάλυψη του ρατσιστικού στοιχείου του κράτους του Ισραήλ καθώς και να ενταχθεί ενεργά σε πολιτικές που διεκδικούν την εφαρμογή των αποφάσεων των Ηνωμένων Εθνών για ελευθερία και δημοκρατία για όσους ζουν στη Παλαιστίνη.

Γενικότερα, η συμβολή και των δύο μεγάλων κομμάτων στην επίλυση των προβλημάτων αυτών των ανθρώπων, όπως έγινε μέχρι σήμερα, θα εξακολουθήσει να είναι περιορισμένη. Το ίδιο ισχύει για το ζήτημα της αναγνώρισής τους ως πρόσφυγες. Θα στοιβάζονται σε κέντρα φύλαξης και γενικώς δεν θα σέβονται τ' ανθρώπινα δικαιώματά τους. Θα εξακολουθήσουν να ζουν σε κατάσταση αναμονής μέχρι να τους παραδώσουν πίσω στην Τουρκία».

«Εύχομαι αλλά δεν ελπίζω»

Σοφία Μανέα νέα εργαζόμενη-πρόεδρος της Πανελλήνιας Ενωσης κατά του Νεανικού Διαβήτη

«Τι ελπίζω να κάνει η νέα κυβέρνηση που θα προκύψει με τις εκλογές της 4ης Οκτωβρίου... Ελπίζω... ό,τι ελπίζουν όλοι οι νέοι της ηλικίας μου: να εξαλειφθεί η ανεργία, να μειωθεί η αμφιβολία και η αγωνία για το μέλλον, να πάει πιο μπροστά η Παιδεία. Ελπίζω πολλά. Κυρίως, ελπίζω πως κάτι θα μου δίνει την αφορμή για να συνεχίσω να ελπίζω! Σε ό,τι αφορά το ζήτημα των διαβητικών παιδιών, ζήτημα που με αγγίζει προσωπικά, ελπίζω η επόμενη κυβέρνηση να "σκύψει" πάνω από ένα πρόβλημα που ταλαιπωρεί δεκάδες χιλιάδες ανθρώπους στις μέρες μας. Ελπίζω να ενταχθεί ένα μάθημα για την υγεία στα σχολεία, ελπίζω να μηδενιστούν ενδοσχολικά φαινόμενα "ρατσισμού" απέναντι σε παιδιά που έχουν ιδιαιτερότητες, ελπίζω να γίνει, επιτέλους, κάτι, με αυτή τη γάγγραινα της γραφειοκρατίας που ταλαιπωρεί και εξουθενώνει.

Ελπίζω να αρχίσει η πολιτεία να σκέφτεται διαφορετικά, να λαμβάνει υπόψιν τις ανάγκες της κάθε κοινωνικής ομάδας, να δημιουργεί ευκαιρίες και να προτείνει λύσεις. Ελπίζω να βρεθούν φωτισμένοι άνθρωποι που θα αντιληφθούν ότι δεν είμαστε όλοι ίδιοι, αλλά ότι έχουμε τις ίδιες δυνατότητες.

Δεν ελπίζω... ότι όλα τα παραπάνω θα γίνουν. Ακούγεται απαισιόδοξο, αλλά πολύ φοβάμαι ότι η αισιοδοξία στις μέρες μας έχει εκλείψει. Δεν ελπίζω ότι, ξαφνικά, θα αλλάξει η ζωή μας και η νοοτροπία μας. Δεν ελπίζω, μόνο το εύχομαι».

«Σύγχρονο κράτος»

Ιωάννης Μπολέτης γιατρός, διευθυντής στο Νεφρολογικό Τμήμα του Λαϊκού Νοσοκομείου

«Από την πρώτη περίοδο της Ανεξαρτησίας με τη διακυβέρνηση Καποδίστρια αναγνωρίσθηκε η ανάγκη δημιουργίας σύγχρονου Ελληνικού Κράτους. Το αίτημα δυστυχώς παραμένει και σήμερα επίκαιρο. Περιμένουμε από την όποια νέα κυβέρνηση να εργασθεί προς την κατεύθυνση της δημιουργίας ενός κράτους, όπως τα αντίστοιχα δυτικοευρωπαϊκά κράτη. Στην υγεία περιμένουμε τη θέσπιση σαφών κανόνων λειτουργίας τόσο του δημόσιου όσο και του ιδιωτικού τομέα. Ο δημόσιος τομέας χρειάζεται αποτελεσματικό διοικητικό σύστημα και διαφανή οικονομική διαχείριση. Χρειάζεται, τέλος, αξιοκρατία στην επιλογή και την εξέλιξη του ιατρικού δυναμικού. Αυτά περιμέναμε από τις προηγούμενες κυβερνήσεις, αυτά περιμένουμε και από τη νέα κυβέρνηση».

«Οχι άλλη λιτότητα»

Γιάννης Μουζάλας γυναικολόγος (Γιατροί του Κόσμου)

«Αυτό που έχει ανάγκη η κοινωνία από τη νέα κυβέρνηση είναι να ξεφύγει από τη λιτότητα και την κρίση που βιώνει τα τελευταία 30 χρόνια. Αυτό απαιτεί κοινωνικό κράτος κι όχι καταστροφή του κοινωνικού κράτους, αναδιανομή του πλούτου κι όχι τη συγκέντρωσή του σε ολίγους.

Με βάση τα στοιχεία των δημοσκοπήσεων και τα προγράμματα των δύο μεγάλων κομμάτων, δεν πρόκειται ν' αλλάξει τίποτα προς την κατεύθυνση που προαναφέραμε. Ελπίζω ο κόσμος να συνεχίσει να διεκδικεί».

«Η παιδεία, το κλειδί»

Κωνσταντίνος Γούλας, φοιτητής

«Ελπίζω, με την ανάληψη των καθηκόντων της, η νέα κυβέρνηση να κάνει πράγματα για την παιδεία και την εργασία -γι' αυτά που μας "καίνε", δηλαδή, εμάς τους νεότερους. Πρέπει, επιτέλους, να μεριμνήσει κάποιος για την πρόοδο του ελληνικού εκπαιδευτικού συστήματος, σε ό,τι έχει να κάνει με την Ανώτατη Εκπαίδευση, δηλαδή τα πανεπιστήμια και τα ΤΕΙ και για την επαγγελματική αποκατάσταση.

Ελπίζω να υπάρξει μια αναδιάρθρωση των πανεπιστημίων, από κάθε άποψη: να δημιουργηθούν κτίρια (δεν γίνεται να κάνουμε μάθημα 150 άτομα σε αίθουσες των 20!), να εκλείψει η παραταξιακή λογική "εκμίσθωσης" της φοιτητικής ψήφου, να μας διδάσκουν χαρισματικοί δάσκαλοι, που θα ενδιαφέρονται για τους φοιτητές τους και όχι για την "έδρα".

Από κει κι έπειτα, ελπίζω σε καλύτερες μέρες αναφορικά με την επαγγελματική αποκατάσταση: ελπίζω να μην ξαναμιλήσουμε για "γενιά των 700", αλλά για νέα γενιά καλοπληρωμένη -ανάλογα με τα προσόντα της, για γενιά που έχει αισιοδοξία και θέλει να προσφέρει. Ελπίζω να μιλάμε για νέους ανθρώπους που έχουν όρεξη και μεράκι γι' αυτό που κάνουν και όχι για παιδιά που νιώθουν απογοητευμένα από την κοινωνία. Ελπίζω να υπάρξει αξιοκρατία, πάταξη της ανασφάλιστης εργασίας, ελπίζω να δοθούν ευκαιρίες και να δημιουργηθούν προοπτικές.

Δεν ξέρω αν όλα αυτά μπορούν να πραγματοποιηθούν... Ελπίζω, όμως, να γίνουν, έστω, κάποιες προσπάθειες».

«Ελεγχος στις τράπεζες»

Δημήτρης Κώττης χειρουργός οδοντίατρος

«Θα αναφερθώ πρώτα στην οικονομική πολιτική. Θα περίμενα περιορισμό των δημοσίων δαπανών τη στιγμή που και τα δύο κόμματα εστιάζουν σ'αυτές ως τον κύριο παράγοντα της οικονομικής δυσπραγίας. Δίκαιη φορολογική πολιτική, μεριμνώντας άμεσα να συγκεντρωθούν οι οφειλές των μεγάλων επιχειρήσεων οι οποίες συστηματικά αρνούνται όχι μόνο την καταβολή των χρεών τους αλλά μεθοδεύουν και την αποφυγή των εργοδοτικών τους εισφορών, με τα γνωστά επακόλουθα στο Ασφαλιστικό. Οι εξαγγελίες ότι θα αυξηθεί η φορολογία πρέπει να είναι εστιασμένες εκεί και όχι να στρέφονται κυρίως προς τα χαμηλά και μέσα εισοδήματα και τους συνταξιούχους.

Ελεγχος της δανειοπιστωτικής συμπεριφοράς των τραπεζών που στην ουσία με τα σημερινά διεθνή επιτόκια ενεργούν σαν τοκογλύφοι.

Σχετικά με την υγεία, τα νοσοκομεία μας χρειάζονται επιπλέον ειδικευμένο προσωπικό (γιατρούς και νοσηλευτές). Βελτίωση της λειτουργίας των εξωτερικών ιατρείων των νοσοκομείων αλλά και του ΙΚΑ. Μείωση του χρόνου αναμονής για ραντεβού και εξάλειψη της καταβολής αμοιβής στα απογευματινά ιατρεία των νοσοκομείων. Βελτίωση των συνθηκών υγιεινής των νοσοκομείων.

Αναπροσαρμογή των τιμολογίων των ασφαλιστικών ταμείων που αφορούν τις επισκέψεις και θεραπείες σε ιδιώτες γιατρούς (έχει να αναπροσαρμοστεί από το 1993)».

«Περισσότερη αξιοκρατία»

Σταματία Μαγειρία, ψυχίατρος

«Περισσότερη αξιοκρατία, λιγότερη διαφθορά, και όταν αποκαλύπτεται να τιμωρείται αυστηρά, πιο ελαστική οικονομική πολιτική, λιγότερη γραφειοκρατία και καλύτερη λειτουργία των δημόσιων υπηρεσιών, μεγαλύτερο ενδιαφέρον για την καθημερινότητα του πολίτη. Περισσότερες προσλήψεις, εκσυγχρονισμός των νοσοκομείων, καλύτερες οικονομικές απολαβές. καλύτερο εργασιακό περιβάλλον. Λιγότερη αναμονή για ιατρική ειδικότητα. Κοινώς περιμένω ένα θαύμα!».

«Ενα βήμα από την άβυσσο»

Πέτρος Μάρκαρης, συγγραφέας

«Περιμένω από τη νέα κυβέρνηση να μας πάρει από το χείλος της αβύσσου όπου βρισκόμαστε όχι μόνο οικονομικά αλλά και κοινωνικά και πολιτικά και να μας πάει δέκα μέτρα πίσω. Δεν περιμένω το θαύμα, ότι θα φύγει η κρίση που μαστίζει γενικότερα την Ελλάδα ξαφνικά, αλλά περιμένω ότι θα παρθούν ορισμένα μέτρα και αποφάσεις που θ' αρχίσουν να την σπρώχνουν προς τα πίσω. Να την αποδυναμώνουν.

Δεν περιμένω, η κυβέρνηση αυτή να εφαρμόσει το οικονομικό πρόγραμμα που ανακοίνωσε ο πρόεδρός της στη Θεσσαλονίκη. Οπως και δεν περιμένω ποτέ ότι ο Λουκάς Παπαδήμος θα δεχόταν την πρόταση που του έγινε, τη στιγμή που ανακοινώθηκε αυτό το πρόγραμμα. Δεν περιμένω η Ελλάδα, προεδρική δημοκρατία, να πάψει στο άμεσο μέλλον να κυβερνάται ως συνταγματική δημοκρατία, από τρεις οικογένειες. Εκεί σκαλώνει όλο το σύστημα».

«Να αλλάξουν τα πάντα»

Νάνος Βαλαωρίτης, συγγραφέας

«Μόνο σ' ένα θαύμα μπορούμε να ελπίζουμε. Διότι η κατάσταση της χώρας είναι απελπιστική. Βρισκόμαστε σε αδιέξοδο απ' όλες τις πλευρές. Το "θα" είναι άφθονο στους πολιτικούς. Αλλά το τι γίνεται είναι συνήθως τίποτα. Δυστυχώς. Αυτά που δεν αλλάζουν είναι οι κεκτημένες συνήθειες. Οχι μόνο των κυβερνήσεων αλλά και της γραφειοκρατίας, των ατόμων, της νοοτροπίας μας. Είναι τόσο κρίσιμη η κατάσταση στον πλανήτη που απόψε άκουγα τον Σαρκοζί να λέει ότι οδεύουμε προς την καταστροφή αν δεν αλλάξουν οι τρόποι διαχείρισης. Οταν ένας πολιτικός βρίσκει το θάρρος να το πει, σημαίνει ότι συμβαίνει κάτι σημαντικό. Εάν δεν αλλάξουμε ριζικά τα πάντα, δεν πρόκειται να επιβιώσουμε ως πολιτισμός. Θα είμαστε ο τελευταίος. Μεγάλος πολιτισμός αλλά αυτοκαταστροφικός. Πρέπει ν' αλλάξουν όλα, ελπίζοντας να μην είναι πολύ αργά. Μπορούμε έστω να προσπαθήσουμε. Φοβάμαι ότι η νέα κυβέρνηση δεν θ' αλλάξει σχεδόν τίποτα. Απλώς θ' αλλάξουν τα πρόσωπα. Αυτό είναι μία ανακούφιση».