Νέοι Δημιουργοί

Η μουσική είναι η μεγάλη μου αγάπη και όποτε βρω ευκαιρία, ακούω τα αγαπημένα μου κομμάτια, παρακολουθώ συναυλίες και διαβάζω συνεντεύξεις στο Διαδίκτυο. Διάβασα πρόσφατα, σε μια πολύ ενδιαφέρουσα συνέντευξη που έδωσε ο ταλαντούχος κιθαρίστας κλασσικής μουσικής Παναγιώτης Μάργαρης στο e-orfeas.gr, μια σωστή παρατήρησή του πάνω στο ότι οι περισσότεροι νέοι καλλιτέχνες κάνουν το λάθος να έχουν άλλους ως πρότυπο και τους μιμούνται. Τελικά, δεν αποδίδει, διακρίνεται πάντα αυτός που έχει ιδιαίτερη καλλιτεχνική προσωπικότητα και καταφέρνει να ερμηνεύει ένα έργο αφήνοντας το προσωπικό του στίγμα. 
 
Με βάση αυτό το κριτήριο, αναζήτησα στη μουσική σκηνή της Αθήνας μουσικούς με προσωπικό στίγμα και ξεχώρισα κάποιους που θα ήθελα να σας παρουσιάσω σήμερα, εγκαινιάζοντας ένα καινούριο Φάκελο όπου θα συζητάμε περί μουσικής, παλιάς και νέας. Θα πρέπει να πω εδώ ότι δεν προβάλλω και καλά μια αντικειμενική άποψη, απλά τυχαίνει και ξεχώρισα τον  Χρήστο Νινιό και το συγκρότημα Isnogοod.   Συζήτησα πρώτα με τον Χρήστο,  στη συνέχεια με τον Γιώργο Χαλικιόπουλο, τραγουδιστή και κιθαρίστα των Isnogood και τελικά καταφέραμε και ήπιαμε όλοι μαζί καφέ στο Σύνταγμα.
 
Στις συζητήσεις που είχα κατ’ ιδίαν με τους μουσικούς, αναπόφευκτα συζητήθηκαν τα περί μουσικής βιομηχανίας στην Ελλάδα. Ο Χρήστος πιστεύει ότι τελείως ελεύθερος δεν μπορεί να είναι κανείς και ότι γι’ αυτό δεν ευθύνονται μόνο οι δισκογραφικές εταιρείες, η “βιομηχανία”, αλλά και ο κόσμος με τις προτιμήσεις του. Μου ζήτησε να φανταστώ ένα καλλιτέχνη στην Ελλάδα, όπου το κοινό είναι αναγκαστικά μικρό,  λόγω πληθυσμού,  που συνθετικά θέλει να κάνει μόνο αυτό που έχει στο μυαλό του, αλλά που  θέλει ταυτόχρονα και να βιοποριστεί από τη μουσική του. Το φαντάστηκα και διαπίστωσα ότι αυτό είναι εξαιρετικά δύσκολο, αν όχι αδύνατον. Η άποψη του Χρήστου είναι ότι κάπου όλοι συμβιβάζονται και μάλιστα πιστεύει ότι το να συμβιβάζεσαι, πολλές φορές σου δείχνει κάποιους δρόμους που μπορεί να είναι καταλυτικοί και για τη μουσική σου. Ο Γιώργος πιστεύει ότι ο καθένας είναι ελεύθερος να κάνει αυτό που θέλει. Μπορεί να ακολουθήσει την πεπατημένη, ή να διαμορφώσει τη δική του πορεία.
 Η αλήθεια είναι ότι αν θες να ευδοκιμήσεις στη σύγχρονη μουσική πραγματικότητα πρέπει να ακολουθήσεις ένα σχετικά συγκεκριμένο δρομολόγιο, όμως αυτό δε σημαίνει ότι δεν υπάρχει και άλλο.
 
Το θέμα της εταιρείας τώρα, για να συνεχίσω με τις απόψεις του Χρήστου Νινιού, είναι ένα περίεργο τραίνο, ναι μεν οι πιο πολλές σε καθοδηγούν για το πώς θα κινηθείς, κατά κάποιο τρόπο σε κουμαντάρουν, αν δουν όμως ότι απέναντί τους υπάρχει “θέμα”, δηλαδή ταλέντο, και κάτι καινούριο σαν πρόταση, γίνονται πολύ πιο ελαστικές και συνεργάσιμες.    
 
Ο   Γιώργος Χαλικιόπουλος πιστεύει ότι οι εταιρείες έχουν . . . χάσει τη μπάλα, ότι προσπαθούν να πιαστούν από τα μαλλιά τους, έχοντας βουλιάξει οι ίδιες στο βούρκο που έχουν δημιουργήσει. Στην πραγματικότητα έχουν το ρόλο του διεκπεραιωτή και έχουν αφήσει τα ΜΜΕ να κάνουν κουμάντο. Οι εταιρείες δεν κάνουν πια τις δικές τους παραγωγές και αυτό έχει σαν αποτέλεσμα, ο οποιοσδήποτε να μπορεί να κάνει δισκογραφία. Ένας ταλαντούχος καλλιτέχνης μπορεί να κυκλοφορήσει μια δουλειά του, μόνο αν βρει ό ίδιος τα χρήματα γι’ αυτό, ενώ αντίθετα, αν έχεις τα χρήματα -κι ας μην είσαι καλλιτέχνης- κάνεις ό, τι θέλεις. Αφού περάσεις τη διαδικασία της παραγωγής, πρέπει να προσεγγίσεις τα ΜΜΕ που κατευθύνουν τον πολύ κόσμο. Στην πραγματικότητα, 4-5 άνθρωποι ευθύνονται γι’ αυτό που φτάνει στ’ αυτιά μας. Προωθούν αυτά που αποφασίζουν και οι λόγοι της επιλογής τους δεν είναι πάντα καλλιτεχνικοί.      
 
Το αποτέλεσμα είναι να κυκλοφορούν πολλές παραγωγές που στερούνται καλλιτεχνικής υπόστασης, οι εταιρείες δεν κερδίζουν από αυτές γιατί ο κόσμος δεν “τσιμπάει” κι έτσι δεν επενδύουν σε καινούρια και ριψοκίνδυνα πράγματα, κυκλοφορούν μόνο αυτά που τους αποφέρουν κέρδος, ακολουθούν την πεπατημένη, που κατά τη γνώμη μου κρατάει πολύ πίσω την ελληνική μουσική. 
 
Ακούγεται ίσως παράξενο, αλλά όπως μου υπογράμμισαν και οι δύο μουσικοί, η TV κάνει κουμάντο στη μουσική παραγωγή. Κάποτε υπήρχαν άνθρωποι στις εταιρείες που έψαχναν για ταλέντα, τώρα δεν υπάρχουν πια, αυτό τον ρόλο τον παίζει η τηλεόραση και μάλιστα πολλές φορές επ’ αμοιβή, πληρώνεις δηλαδή για να θεωρηθείς ταλέντο! Αυτός προφανώς είναι και ο λόγος που τα τελευταία χρόνια δεν ακούμε και τόσο καλή μουσική. 
 
Μιλώντας στη συνέχεια για καλή μουσική, ρώτησα τους καινούριους φίλους μου για τα “ακούσματά” τους, για το ποιοι καλλιτέχνες τους εντυπωσίασαν βαθιά και χαράκτηκαν μέσα τους. Ο Χρήστος θυμάται που του είχε φέρει μια κασέτα με DOORS ο θείος του από την Αθήνα,  όταν ήταν πιτσιρικάς, η οποία άρχιζε με το Alabama song, και ότι ...συγκλονίστηκε. Ούτε που θυμάται πόσες φορές άκουσε την κασέτα και ειδικά αυτό το τραγούδι. Μετά άρχισε να “ψάχνεται” και να ανακαλύπτει όλο το φάσμα της τότε rock σκηνής, τα “κολλήματά του” ήταν οι Rolling Stones, οι Pink Floyd και ο David Bowie. Κάποια στιγμή, ο αδελφός του του έδωσε να ακούσει το alchemy live των Dire Straits και αυτό το άλμπουμ ήταν η αιτία που τον έκανε να πιάσει την κιθάρα.   Από Έλληνες καλλιτέχνες άκουγε και ακούει Παπακωνσταντίνου (Βασίλη + Θανάση) Θηβαίο, Μάλαμα, Αλεξίου και πάρα πολύ Γαλάνη. Ο Γιώργος δεν θέλησε να αναφερθεί συγκεκριμένα σε καλλιτέχνες που τον επηρέασαν, αφού όλα είναι μουσική.   Φυσικά και θαυμάζει πολλούς, Έλληνες και ξένους, αλλά δυστυχώς, οι περισσότεροι είναι από προηγούμενες δεκαετίες. Πιστεύει ότι καλά τραγούδια και καλές μουσικές υπάρχουν σε όλα τα είδη, αρκεί να ξέρεις να τα ξεχωρίσεις.
 
Μιλήσαμε στη συνέχεια για στίχο, αφού και οι δυο τους γράφουν, και ο Χρήστος μου είπε ότι ο στίχος του τραγουδιού σε βοηθά να πεις πράγματα που δεν θα έλεγες αλλού, για παράδειγμα σε μια συνομιλία, από φόβο ή ντροπή. Ο Γιώργος πιστεύει ότι ο στίχος είναι το μισό τραγούδι και γράφει συνήθως γι’ αυτά που του συμβαίνουν, αλλά κι αυτά που συμβαίνουν στον κόσμο, έτσι όπως τα αντιλαμβάνεται. 
 
Ως τελευταία ερώτηση τους ζήτησα να μου πουν τι τους αρέσει περισσότερο στη δουλειά τους και να μου περιγράψουν λίγο την καθημερινή τους ζωή. Ο Χρήστος απάντησε ότι δεν υπάρχει κάτι που να του αρέσει περισσότερο ή λιγότερο, του αρέσει η μουσική και από τη στιγμή που μπορεί να παίζει και να έχει ανταπόκριση από τον κόσμο, αισθάνεται πανευτυχής και τρομερά τυχερός. Σαφώς και η προετοιμασία είναι κουραστική, αλλά η κούραση είναι πολύ όμορφη όταν το αποτέλεσμα είναι παραπάνω από αυτό που περίμενες -και βέβαια το βλέπεις στο πρόσωπο του κοινού αυτό το αποτέλεσμα- και τότε νιώθεις μοναδικά. Η καθημερινότητά του δεν έχει τίποτα το ιδιαίτερο, ειδικά τώρα που βρίσκεται στο ξεκίνημα, όλα μα όλα γυρνάνε γύρω από τη μουσική. Ο Γιώργος  πιστεύει ότι η στιγμή της έμπνευσης και της δημιουργίας είναι μαγική όπως και οι ώρες στο στούντιο που προσπαθείς να βάλεις την ψυχή σου σε ένα μικρόφωνο-κιθάρα-πιάνο-τύμπανο και αυτό να βγει προς τα έξω. Ένα καλό live όμως θα σε απογειώσει και θα σε ταξιδέψει, είναι όλα τα λεφτά. Αυτό κάνει τώρα με τις εμφανίσεις του με το συγκρότημα Isnogood  στο Ghost house κάθε Τρίτη. Σχετικά με την καθημερινή του ζωή, του αρέσει να περνάει ωραία το χρόνο του με πράγματα αληθινά και ουσιαστικά. Αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να κάνει πάντα κάτι “σπουδαιο” για να είναι ουσιαστικό. Καμιά φορά από μια παρτίδα τάβλι μπορείς να μάθεις πολλά!  Δε tου αρέσει που ο άνθρωπος, πολλές φορές, γίνεται άπληστος, για εξουσία, χρήμα κλπ. Πραγματικά, κάτι τέτοιους τύπους, τους λυπάtαι, γιατί έχουν χάσει το νόημα. Και κάνουν κακό και στους υπόλοιπους…
Ελπίζω να κατάφερα να σας δώσω μια κατατοπιστική εικόνα μουσικών που με εντυπωσίασαν, όχι μόνο με τη μουσική τους, αλλά και με το ήθος τους. Δίνω εδώ links για να ακούσετε κομμάτια τους, ξέρω ότι κυκλοφορούν κι άλλα στο Διαδίκτυο και θα ήθελα να παρακαλέσω τους φίλους που έχουν υλικό να ποστάρουν ό, τι νομίζουν ώστε να μπορέσουμε να χαρούμε περισσότερα δείγματα. 
 
ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ σε όλους, ΚΑΛΕΣ ΓΙΟΡΤΕΣ, και προσωπικές ευχές για καλή επιτυχία στους Χρήστο Νινιό και Γιώργο Χαλικιόπουλο. Πάω στοίχημα ότι θα μας αναγκάσουν σύντομα να ξαναμιλήσουμε γι’ αυτούς.