Καρκίνος, ασθένεια της ψυχής
23 Φεβ 11 - 14:35Ένας γιατρός, ο δρ. Χάμερ, ισχυρίζεται ότι η χημειοθεραπεία σκοτώνει -και τα στατιστικά στοιχεία τον επαληθεύουν-, έχει άλλες προτάσεις για την θεραπεία του καρκίνου, αλλά οι φαρμακοβιομηχανίες έχουν άλλη άποψη και τον ...έχωσαν στη φυλακή.
Πριν από μερικούς μήνες το γερμανικό περιοδικό Der Spigel δημοσίευσε τα αποτελέσματα μιας έρευνας που υπογράμμιζε τα αδιέξοδα της συμβατικής ιατρικής στον τομέα της θεραπείας του καρκίνου. Η τάση είναι να χορηγούνται ολοένα και πιο πολύπλοκα και δαπανηρά κυτταροτοξικά σκευάσματα χημειοθεραπείας, στους ασθενείς που πάσχουν από καρκίνο των πνευμόνων, του μαστού, των εντέρων ή του προστάτη, χωρίς όμως να μειώνεται το ποσοστό θνησιμότητας των ασθενών. Η θνησιμότητα των ασθενών στους οποίους γίνεται χημειοθεραπεία, ανέρχεται στο 95%, ενώ ο τζίρος από τις χημειοθεραπείες υπολογίζεται γύρω στα 1,8 δισεκατομμύρια ευρώ. Όπως παραδέχονται επίσημα πολλοί ογκολόγοι, σχετικά με τα μεταστατικά καρκινώματα στους πνεύμονες, τα έντερα και τον μαστό, δεν έχει γίνει καμία πρόοδος τα τελευταία 25 χρόνια. Αντίθετα, αυτό που προόδευσε πολύ είναι η φαρμακευτική -και κυριολεκτικά βιομηχανική- έρευνα για νέες χημιοθεραπείες. Εμφανίζονται συνεχώς νέα “θαυματουργά” σκευάσματα που υπόσχονται παράταση της ζωής των καρκινοπαθών με μετάσταση. Για την κλασσική ιατρική, η χημειοθεραπεία είναι η έσχατη θεραπεία για μεταστατικούς όγκους που δεν διαλύονται με σκτινοβολία ή με χειρουργικά μέσα, είναι όμως αλήθεια αυτό;
Ο επιδημιολόγος Χόιτζελ από το Πανεπιστήμιο του Μονάχου διαφωνεί: « φοβάμαι ότι η συστηματική χρήση χημειοθεραπείας, ειδικά σε ασθενείς με καρκίνο του μαστού μπορεί να ευθύνεται για την μείωση των ποσοστών επιβίωσης που παρατηρούμε τις τελευταίες δεκαετίες!». Γιατί λοιπόν επιμένει το ιατρικό σύστημα στη χορήγηση χημειοθεραπείας σε αυτές τις ασθένειες;
Για να θυμηθούμε, η ιστορία της χημειοθεραπείας ξεκινά από το 1942 στις ΗΠΑ, όταν ένας απελπισμένος ασθενής που υπέφερε από λεμφοσάρκωμα σε προχωρημένο στάδιο, δέχτηκε να δοκιμάσει τη χρήση αερίου μουστάρδας (mustardgas) . Ως εκ θαύματος, ο όγκος εξαφανίστηκε, άσχετα που μετά από τρεις μήνες εξαφανίστηκε και ο ασθενής…Οι γιατροί , θέλοντας να δουν τα αποτελέσματα στον συγκεκριμένο όγκο και όχι στον άνθρωπο συνολικά, πανηγυρικά διακήρυξαν ότι βρήκαν τη θεραπεία και από τότε αναπτύχθηκαν και γιγαντώθηκαν οι φαρμακοβιομηχανίες που εφευρίσκουν κάθε τόσο νέες, και κάθε φορά πιο πολλά υποσχόμενες, χημιοθεραπείες που δεν καταφέρνουν τίποτα. Για να είμαστε αντικειμενικοί, αν προόδευσαν κάπου, αυτό είναι στην εξομάλυνση των φοβερών παρενεργειών που προκαλεί η ίδια η χημιοθεραπεία (τα αποτελέσματα της οποίας είχα την ευκαιρία να δω με τα μάτια μου αφού στενός συγγενής μου πέθανε πριν από μερικά χρόνια από καρκίνο) με επιπλέον φάρμακα. Το πρόβλημα με τη χημειοθεραπεία είναι ότι δίπλα στα καρκινικά κύτταρα ενός όγκου, καταστρέφει και υγιή κύτταρα, ειδικά αυτά που αναπτύσσονται γρήγορα, όπως αυτά που κατασκευάζουν αίμα στον μυελό των οστών.
Ο δρ. Άμπελ, του πανεπιστημίου της Χαϊδελβέργης, διαπίστωσε το 1995, μετά τη μελέτη χιλιάδων ιατρικών ιστορικών πάνω στη χημειοθεραπεία, ότι: για τους περισσότερους καρκίνους των οργάνων, δεν υπάρχει καμιά απόδειξη ότι η χημειοθεραπευτική αγωγή μπορεί να επιμηκύνει ή να καλυτερεύσει την ποιότητα ζωής ενός ασθενούς. Η επίδραση που έχει η χημειοθεραπεία στον οργανισμό είναι ολέθρια. Τα παλαιότερα σκευάσματα οδηγούσαν σε θάνατο μέσα σε λίγες βδομάδες και αποσύρθηκαν από την αγορά, για να αντικατασταθούν μέ άλλα, “καλύτερα”. Όπως θα πείσει τον καθένα μια επίσκεψη στον Άγιο Σάββα, οι ασθενείς χάνουν τα μαλλιά και την όρεξή τους, υποφέρουν από διάρροια και κάνουν συνέχεια εμετό, παθαίνουν εύκολα μολύνσεις και πεθαίνουν χωρίς αξιοπρέπεια, επιβεβαιώνοντας ότι “η κόλαση είναι εδώ”. Έχω ακούσει προσωπικά φίλους γιατρούς να λένε ότι δεν θα έκαναν ποτέ χημιοθεραπεία οι ίδιοι...
Για να δούμε και κάποια στατιστικά στοιχεία. Στις αναπτυγμένες χώρες, ένας στους τρεις θανάτους οφείλεται σε καρκίνο. Για να δώσω ένα παράδειγμα της τάσης της “κλασσικής” ιατρικής για την αντιμετώπιση του καρκίνου, στην κλινική Mayo-clinic του Ρότσεστερ των ΗΠΑ, την πιο φημισμένη στον κόσμο για τον καρκίνο του μαστού, οι γιατροί συνιστούν προληπτική αποκοπή του μαστού σε γυναίκες άνω των 40 ετών με ιστορικό καρκινοπάθειας στην οικογένειά τους. Ένας χοντρικός υπολογισμός του συνόλου των θανάτων από καρκίνο , μετά την χορήγηση χημειοθεραπείας στους ασθενείς, τα τελευταία 30 χρόνια, ανέρχεται στον απίστευτο αριθμό των 2 δις , δηλαδή , το ¼ του συνολικού πληθυσμού της γης! Η επιμονή των γιατρών για χορήγηση χημειοθεραπείας που αποδεδειγμένα δεν έχει κανένα αποτέλεσμα, κρίνεται από πολλούς ως ύποπτη και φαίνεται να εξυπηρετεί άλλες σκοπιμότητες και όχι τον όρκο του Ιπποκράτη. Όπως καταγγέλλουν ιατροί του εξωτερικού, δέχονται άνωθεν πιέσεις και εκβιασμούς από δίκτυα διαπλεκόμενων συμφερόντων που βέβαια σχετίζονται με τις φαρμακοβιομηχανίες. Απαγορεύεται, και μάλιστα δια ροπάλου, να δοκιμάσουν εναλλακτικές θεραπείες για την αντιμετώπιση (ως τώρα απόλυτα καταδικασμένη) του καρκίνου. Αξίζει τον κόπο να μιλήσουμε για έναν από αυτούς τους γιατρούς, τον δρ. Γκερντ Χάμερ.
Ο δρ. Χάμερ είναι ο συγγραφέας του μεταφρασμένου και στα ελληνικά βιβλίου: Καρκίνος, ασθένεια της ψυχής και ιδρυτής του κινήματος της Νέας Ιατρικής. Έχει καταδικαστεί σε φυλάκιση 3 ετών για “παρότρυνση σε άσκηση ιατρικής αντίθετης από την ιατρική της Σχολής”, στην προσπάθειά του να διαδώσει και να εφαρμόσει τη θεωρία του για τη θεραπεία του καρκίνου. Η ιστορία του είναι ιδιαίτερα ανθρώπινη και εν συντομία έχει ως εξής: Γεννήθηκε το 1935, πήρε πτυχίο ιατρικής στα 24 του και η επιτυχημένη ζωή του κατέρρευσε όταν ένα πρωί που ψάρευε με το γιό του σε μια λίμνη των Άλπεων, μια αδέσποτη σφαίρα κυνηγού σκότωσε τον γιό του που ήταν μόλις 19 ετών. Μερικούς μήνες μετά , ο Χάμερ παρουσίασε καρκίνο στους όρχεις. Άρχισε τότε να υποψιάζεται ότι η αρρώστια του σχετιζόταν κάπως με τον χαμό του γιου του. Και αυτό ήταν η απαρχή μιας τεράστιας επιστημονικής ανακάλυψης!
Άρχισε να δουλεύει πυρετωδώς συγκρίνοντας τις εκατοντάδες περιπτώσεις του αρχείου των ασθενών στην κλινική του, μέχρι που διαπίστωσε ότι σε όλες, μα όλες, τις περιπτώσεις, ο καρκίνος εμφανιζόταν μετά από κάποιο συναισθηματικό-βιολογικό σοκ , που το ονόμασε Σύνδρομο Ντερκ Χάμερ( DirkHamerSyndrom- DHS), δίνοντάς του το όνομα του αδικοχαμένου γιού του. Το 1981 δημοσίευσε το πρώτο του βιβλίο, Καρκίνος, Ασθένεια της Ψυχής, θέτοντας τις βάσεις για μια Νέα Ιατρική που έχει φέρει τα πάνω-κάτω στην αντίληψη και αντιμετώπιση του καρκίνου και γενικά, όλων των ασθενειών.
Με λίγα λόγια , ο Χάμερ βεβαιώνει ότι κάθε καρκίνος προέρχεται από ένα ψυχικό σοκ, το οποίο βιώνεται από τον άνθρωπο δραματικά, συγκρουσιακά και μοναχικά. Τη στιγμή εκείνη, εμφανίζεται στον εγκέφαλο μια αλλοίωση, ορατή στον αξονικό τομογράφο ως εστία ομόκεντρων κύκλων, που την ονόμασε Εστία Χάμερ. Ανάλογα με το συγκεκριμένο σημείο του εγκεφάλου που εμφανίζεται η Εστία Χάμερ, αρχίζει να σχηματίζεται καρκινικός όγκος στο αντίστοιχο όργανο του σώματος. Κατ’ αυτό τον τρόπο, η ασθένεια εμφανίζεται ταυτόχρονα στα τρία επίπεδα: ψυχής- εγκεφάλου-οργάνου , που πρέπει να θεωρούνται σαν ενιαίο σύνολο. Οι αρρώστιες δε είναι πια κακόβουλες «βλάβες» της ανθρώπινης μηχανής, αλλά ειδικά βιολογικά προγράμματα αποκατάστασής της. Ο καρκίνος για παράδειγμα , εμφανίζεται σαν αποτέλεσμα μιας δραματικής ψυχικής ρήξης και ο ίδιος ο οργανισμός έχει την ικανότητα, αν δεν τον διαλύσουμε με την χημειοθεραπεία και αν κατανοήσουμε το περιεχόμενο της ρήξης και την επιλύσουμε, να αυτοθεραπευθεί σε ένα ποσοστό 95%!
Μου φαίνεται πολύ παράξενο που αυτός ο άνθρωπος βρίσκεται στη φυλακή έχοντας τη φήμη τσαρλατάνου. Οι κυριολεκτικά επαναστατικές ανακαλύψεις του, αντί να ανακουφίσουν τον τεράστιο αριθμό συνανθρώπων που πάσχουν από καρκίνο, αντιμετωπίστηκαν με τον χειρότερο δυνατό τρόπο από το ιατρικό κατεστημένο, ενώ ο ίδιος υπέφερε τα πάνδεινα, αποπέμφθηκε από όλες τις κλινικές της Γερμανίας, από το γερμανικό ιατρικό σώμα , του αφαιρέθηκε η ιατρική ιδιότητα, φυλακίστηκε στην Κολωνία επί 18 μήνες, καταδιώχθηκε από την Ιντερπόλ(!), κατέφυγε στην Μαλάγα της Ισπανίας και πρόσφατα πάλι, σε ηλικία 70 ετών έχει φυλακισθεί εκ νέου στο Σαμπερύ της Σαβοΐας (Γαλλίας) για 3 χρόνια, μετά από μια δίκη-παρωδία , με την ανήκουστη κατηγορία για « παρότρυνση για άσκηση ιατρικής αντίθετης στην ιατρική της Σχολής»…διότι κυκλοφόρησε το βιβλίο του για τις αρχές της Νέας Ιατρικής.
Σε πείσμα των συμφερόντων των πολυεθνικών φαρμακευτικών βιομηχανιών, το πανεπιστήμιο της Τρνάβα στη Σλοβακία και το πανεπιστήμιο της Βιέννης απαίτησαν τον αμερόληπτο έλεγχο των θεωριών του Ντερκ Χάμερ, ενώ χιλιάδες άνθρωποι, ανάμεσά τους και γιατροί, που του συμπαραστέκονται όπως μπορούν. Για να πω την αμαρτία μου, εμένα δεν μου μοιάζει καθόλου για τσαρλατάνος, αλλά δεν ξέρω κιόλας, πολύ θα ήθελα τη γνώμη σας.
55 Σχολια
Πιο δημοφιλή
- Συνολικά
- Σήμερα
- Σχόλια
-
Σχόλια (133)
-
Σχόλια (106)
-
Σχόλια (99)
-
Σχόλια (2) -
Σχόλια (0)
-
Σχόλια (55)
-
Σχόλια (0)
-
Σχόλια (2)
-
Σχόλια (72)
Από το Enet.gr
Τελευταία σχόλια
-
Αγαπητέ Αφώτιστε Φιλέλληνα, ενδιαφέρον το σχόλιό σου, αλλά δεν αντιστοιχεί στο σ...
-
ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ ΣΑΣ!
-
Αυτό λέω κι εγώ, jboy...
Υπαρχει ενα βιβλιο 'Ασθενεια σαν εκδηλωση της ψυχης' Φανταστικο!
Πιστευω ακραδαντα οτι η νοητικη και συναισθηματικη ισσοροπια παιζει μεγαλο ρολο στο μεγαλυτερο ποσοστο των ασθενειων μας.
Μου ακουγεται απολυτα φυσικο και λογικο.
Η μη ισσοροπημενη ζωη που καλουμεθα να βιωσουμε εξηγει την ανοδο του καρκινου και αλλων ασθενειων..
Yiorgia, δεν το ξέρω αυτό το βιβλίο, ποιος το έγραψε; Κατά τα άλλα, μου ακούγεται και μένα απόλυτα φυσικό και λογικό να διασυνδέεται άμεσα η ψυχολογική μας κατάσταση με ασθένειες και ειδικά με τον καρκίνο.
Φίλε Τάκη,
πραγματικά προκλητική η προσέγγιση στη γέννηση του καρκίνου η οποία ανοίγει μία μεγάλη συζήτηση. Εισαγάγεις μία ισχυρή αιτιώδη σχέση ανάμεσα στη ψυχική ασθένεια ή την έντονη συναισθηματική κατάσταση και την ανάπτυξη οργανικών ασθενειών, εδώ του καρκίνου. Πρέπει ωστόσο να κρατάμε ορισμένες επιφυλάξεις. Σίγουρα οι δύο καταστάσεις δεν είναι εντελώς άσχετες.
Για παράδειγμα διάφορες έρευνες έχουν καταδείξει τη μείωση της αποτελεσματικότητας του ανοσοποιητικού συστήματος του οργανισμού από την κατάθλιψη. Επεισόδια κατάθλιψης ιδιαίτερα αυτά της μακροχρόνιας κατάθλιψης συσχετίζονται με επιδείνωση ή γέννηση οργανικών ασθενειών. Ωστόσο δεν είμαστε σίγουροι αν η αιτιώδης σχέση είναι άμεση ή έμμεση. Για παράδειγμα ένας καταθλιπτικός, μέσα από τις τάσεις απομονωτισμού και απόσυρσης που αναπτύσσει είναι πιθανό να αποκτήσει βλαβερές συνήθειες (αύξηση του καπνίσματος, κακή διατροφή κ.λ.π.) γεγονός που επιβαρύνει τη συνολική εικόνα της υγείας του. Είναι δε αποδεδειγμένη η συσχέτιση της κατάθλιψης με την αύξηση της νοσηρότητας σε καρδιακά νοσήματα. Επίσης χρόνιες αγχώδεις καταστάσεις είναι πιθανό να οδηγήσουν σε μείωση της αποτελεσματικότητας του ανοσοποιητικού συστήματος. Εδώ βέβαια πάμε ακόμη παραπέρα και συσχετίζουμε τα ισχυρά συναισθηματικά ή τραυματικά επεισόδια με τον καρκίνο. Δεν είμαι σίγουρος ότι υπάρχει άμεση συσχέτιση ανάμεσα στο μετατραυματικό στρες και τον καρκίνο.
Έχω και εγώ πρόσφατη την εμπειρία θανάτου στενού συγγενικού μου προσώπου από τον καρκίνο. Έχω και εγώ τη γνώση της θεραπείας του μέσα από πανάκριβα θεραπευτικά σκευάσματα τα οποία ωστόσο δεν είχαν καμία αποτελεσματικότητα. Το άτομο σύντομα κατέληξε παρά τις προγνώσεις για παράταση της ζωής. Εδώ θίγεται ένα άλλο τεράστιο θέμα αυτό του κόστους μίας θεραπείας και της αποτελεσματικότητάς της. Πράγματι χρειάζεται μία επανεξέταση της όλης διαδικασίας. Είμαι σίγουρος ότι παίζεται ένα τεράστιο κερδοσκοπικό παιχνίδι χωρίς την ανάλογη αποτελεσματικότητα. Παρ' όλα αυτά έγκειται στην ηθική στάση του θεράποντος γιατρού να αποφασίσει το δέον. Ο δικός μας έκρινε ότι η θεραπεία έπρεπε να σταματήσει γιατί ο ασθενής θα κατέληγε από άλλο νόσημα. Το τέλος της θεραπείας οδήγησε στο θάνατο από καρκίνο, ο οποίος τελικά υπήρξε αναπόφευκτα σύντομος.
Μπορούμε εξάλλου να το δούμε και από την αντίστροφη λογική. Αν είναι τόσο ισχυρή η δύναμη του μυαλού γιατί πολλές από αυτές τις θεραπείες δεν δημιουργούν πραγματικό φαινόμενο placebo; Δηλαδή να επέλθει θεραπεία από μόνη την πίστη στην αποτελεσματικότητα της θεραπείας;
Κλείνοντας θέλω να προτείνω ως λύση το κριτήριο της ποιότητας της ζωής. Ο ισχυρά άρρωστος ίσως να έχει ανάγκη παρηγορητικής θεραπείας προκειμένου να μειωθούν τα συμπτώματα μίας ενδεχόμενης κατάθλιψης. Αλλά κυρίως γιατί ισχύει το "κανένας δε ξέρει πότε θα πεθάνουμε". Είναι ισχυρή η ανάγκη να έχουμε ποιότητα ζωής και όσο μπορούμε μεγαλύτερη γαλήνη ακόμη και αν πληττόμαστε από μία βαριάς μορφής ασθένειας. Τελικός κριτής είναι ο ίδιος ο ασθενής και αυτός πρέπει να αποφασίσει για τη θεραπεία του εφόσον έχει την ικανότητα της απόφασης.
georget, σίγουρα πρέπει να κρατάμε επιφυλάξεις, από την άλλη όμως, η θεραπεία που προτείνεται δεν έχει αποτελέσματα -και το λένε δημόσια αναγνωρισμένοι γιατροί, δεν το λέω εγώ-, εκτός κι αν εννοούμε ως αποτέλεσμα την κατάληξη του ασθενούς σε κατάσταση έλλειψης αξιοπρέπειας (και το τι εννοώ είναι κάτι που καταλαβαίνουν καλά όσοι έχασαν αγαπημένο τους πρόσωπο από καρκίνο, και δεν είναι λίγοι).
Οι δικές μου επιφυλάξεις έχουν να κάνουν με το ότι ξέρω προσωπικά άτομα που έκαναν ακτινοβολία ή χημειοθεραπεία και θεραπεύτηκαν.Ίσως ο καρκίνος τους να ήταν σε πρώτο στάδιο, ίσως μέσα στην τελευταιά 15ετία να προόδευσε πάρα πολύ η ιατρική τεχνολογία, άκουσα πρόσφατα για έναν Ιταλό φυσικό που βρήκε τρόπο ώστε η ακτινοβολία να σημαδεύει με απόλυτη ακρίβεια το καρκινικό κύτταρο και μόνο και να μην εξολοθρεύει και τα υγιή γύρω του. Γεγονός όμως είναι ότι αυτά τα άτομα θεραπεύτηκαν, δεν παρουσίασαν μετάσταση. Το παράδειγμά μου όμως δεν αναιρεί, από την άλλη, ότι η χημειοθεραπεία, ειδικά σε περιπτώσεις μετάστασης, σκοτώνει, στη συντριπτική της πλειοψηφία.
Ένας φίλος γιατρός, που έχει διαβάσει το "Καρκίνος, Ασθένεια της Ψυχής", μου είπε ότι αυτό το βιβλίο τον έκανε να σκεφτεί πάρα πολύ, αλλά η αντίρρησή του ήταν ότι, ενώ ο καρκίνος σχετίζεται συνήθως άμεσα με την ψυχολογική κατάσταση του ασθενούς, τα πράγματα δεν είναι πάντα έτσι, υπάρχουν εκατοντάδες ευτυχισμένοι ή απροβλημάτιστοι άνθρωποι, χωρίς έγνοιες, που κάπνιζαν μανιωδώς και βέβαια έπαθαν καρκίνο του πνεύμονος...
Και για να το πάω και πιο πέρα, αποδείχθηκε κατ' επανάληψη ότι πολλές εναλλακτικές θεραπείες πουλάνε -κυριολεκτικά- ελπίδα και μόνο στον ασθενή ενώ εκμεταλλεύονται οικονομικά την οικογένειά του.
Αυτά με τις ενστάσεις και τις επιφυλάξεις και τώρα μπορούμε να μπούμε στην ουσία του προβλήματος που είναι η επανεξέταση της όλης διαδικασίας. Ναι georget, έχει αποδειχθεί, μέ έρευνες που ξεκίνησαν πριν χάσει ο Χάμερ το γιό του από αδέσποτη σφαίρα (που έριξε ο γιός του πρώην βασιλιά της Ιταλίας), πάθει καρκίνο και ξεκινήσει τις δικές του, ότι υπάρχει άμεση σχέση ανάμεσα στην ψυχολογική κατάσταση των ατόμων και την κατάσταση της υγείας τους. Είναι πολύ πιθανό να υπάρχει, όπως ισχυρίζεται ο Χάμερ, άμεση σχέση ανάμεσα σε συναισθηματική κατάσταση σοκ, εξαιτίας ατυχήματος, κατάθλιψης, απώλειας αγαπημένου προσώπου, και τη εκδήλωση καρκίνου. Δεν είμαι -γιατί δεν είμαι σε θέση να είμαι- βέβαιος ότι είναι έτσι, μου φαίνεται όμως ότι είναι πάρα πολύ πιθανό και ότι αξίζει να διερευνηθεί. Είμαι απόλυτα σίγουρος ότι με το να βάζουμε τους όποιους Χάμερ στη φυλακή ως τσαρλατάνους και να συνεχίζουμε να χορηγούμε χημειοθεραπεία, διαιωνίζουμε μια νοσηρή κατάσταση από την οποία επωφελούνται ορισμένοι. Αυτοί που επωφελούνται, φυσικά και δεν θέλουν να αλλάξει αυτή η κατάσταση. Θέλω να σε ευχαριστήσω ιδιαίτερα για το σχόλιό σου που συμπληρώνει με τον καλύτερο τρόπο τα όσα ήθελα να πω.
Τάκη το θέμα που θίγεις σε σχέση με τη χημειοθεραπεία είναι υπαρκτό. Βέβαια, όπως όλοι ξέρουμε, εάν ο καρκίνος έχει κάνει μετάσταση, τότε οι πιθανότητες επιβίωσης μειώνονται δραματικά.
Τίθενται ορισμένα θέματα ταυτόχρονα από το άρθρο σου.
Πρώτον θέλουμε να υπάρχουν νομικά ρυθμισμένα πρωτόκολλα στη διάγνωση και προτεινόμενη από τους γιατρούς θεραπεία; Η απάντηση είναι μάλλον ναι, γιατί έτσι προστατεύεται ο ασθενής από την κακή κρίση του γιατρού. Εξασφαλίζεται ότι ο γιατρός θα εφαρμόσει την επιστημονικά αποδεκτή θεραπεία. Δευτερευόντως προστατεύεται και ο γιατρός από πιθανές μηνύσεις από συναισθηματικά φορτισμένους ασθενείς ή συγγενείς. Προς το παρόν δεν εξετάζω εάν το πρωτόκολλο επηρεάστηκε από συμφέροντα φαρμαοβιομηχανιών. Απλώς αναρωτιέμαι αν θέλουμε ρυθμισμένο πρωτόκολλο ή όχι.
Δεύτερον, εάν υπάρχουν εναλλακτικές θεραπείες που ανταγωνίζονται τα ρυθμισμένα πρωτόκολλα (δηλαδή εάν η εναλλακτική θεραπεία αποκλείει την εφαρμογή της συμβατικής), πρέπει αυτές να είναι νόμιμες; Η απάντηση είναι όχι, γιατί αλλιώς θα καταργούταν η έννοια του ρυθμισμένου πρωτοκόλλου.
Τρίτον, η θεραπεία του Χάμερ απορρίφθηκε ως αντιεπιστημονική από το πανεπιστήμιο που εργαζόταν. Είναι απίθανο να επηρεάστηκε αυτή η απόφαση από φαρμακοβιομηχανίες.
Όμως ακόμα και αν το δούμε λογικά, πριν πάμε στις λεπτομέρειες, ακόμα και αν υποθέσουμε ότι ισχύει ότι το 95% των ασθενών είχε παρουσιάσει μια ψυχολογική ρήξη, αυτό μας λέει κάτι για μια πιθανή θεραπεία; Όχι. Όπως ξέρεις, η ψυχοθεραπεία είναι από τις πιο ανακριβείς επιστήμες. Αν είναι επιστήμη. Ο Χάμερ πόσους θεράπευσε με τι ποσοστό επιτυχίας;
Θα μπορούσε ο Χάμερ να εφαρμόσει την θεραπεία του σε ασθενείς με χρόνιους αργούς καρκίνους και έτσι να αποδείξει ότι αυξάνει στατιστικά την πιθανότητα επιβίωσης του ασθενή, χωρίς ο ασθενής να σταματήσει την συμβατική θεραπεία. Δεν ξέρω αν διάβασες στο ίντερνετ ότι υπάρχει μία χαρακτηριστική ιστορία, που ένα επώνυμο παιδί εφάρμοσε την θεραπεία του και ο όγκος μεγάλωσε μέχρι να γίνει 4 κιλά. Κατόπιν και μετά από παροτρύνσεις ακόμα και του προέδρου της Αυστρίας, το παιδί άρχισε να ακολουθεί συμβατική χημειοθεραπεία και άλλη φαρμακευτική αγωγή και θεραπεύτηκε τελείως.
Τέλος, η φαρμακοβιομηχανία σίγουρα σε ορισμένες περιπτώσεις έχει αντικρουόμενα συμφέροντα με τον ασθενή, αλλά εγώ προσωπικά θεωρώ εξαιρετικά απίθανο να μπορεί να φιμώσει την πανεπιστημιακή κοινότητα και την έρευνα. Μπορεί να πουλάει φάρμακα με μικρό κέρδος για τον καρκινοπαθή ή και με αμφισβητούμενο κέρδος, αλλά δεν μπορεί να εξαφανίσει μια έρευνα που αποδεικνύει το αίτιο του καρκίνου και προτείνει μία θεραπεία. Σχεδόν κάθε καλό πανεπιστήμιο του πλανήτη έχει ομάδες που ερευνούν τον καρκίνο, ανεξάρτητα από τη φαρμακοβιομηχανία. Δεν βλέπω πώς όλοι αυτοί μπορούν να αναγκαστούν σωπάσουν.
jboy, δεν ξέρω αν ο Χάμερ έχει δίκιο ή όχι, ξέρω όμως ότι θίγει ένα καυτό θέμα και ότι χρόνια τώρα προσπαθούν να τον φιμώσουν. Στο Ίντερνετ, όπου εσύ διάβασες μια ιστορία κατά του, εγώ διάβασα ιστορίες άλλων που τον θεωρούν άγιο. Ειλικρινά, δεν ξέρω. Κατά τα άλλα, οι πολυεθνικές καταφέρνουν και επηρεάζουν κυβερνήσεις, πώς γίνεται και δεν επηρεάζουν τις πανεπιστημιακές κοινότητες. Και γιατί φωνάζουν οι χιλιάδες άνθρωποι που υποστηρίζουν τον Χάμερ και λένε ότι έχει αποδείξει τις θεωρίες του;
Δεν μπορώ να πάρω θέση πάνω στο αν έχει δίκιο ή άδικο, μου φαίνεται όμως τουλάχιστον ύποπτο να μην θέλουν καν να κουβεντιάσουν τις απόψεις του και να τον φυλακίζουν. Μήπως θυμάσαι τον Τζορντάνο Μπρούνο;
Τάκη,
η προσωπική μου πείρα είναι ότι η επιστημονική κοινότητα δεν καταπιέζει με τον τρόπο που φαντάζεσαι επιστημονικές απόψεις. Συχνά γίνονται λάθη, ή νέες θεωρίες δεν αναγνωρίζονται, αλλά εάν οι θεωρίες έχουν πειραματική επιτυχία, αργά ή γρήγορα αναγνωρίζονται.
Όμως υπάρχει και κάτι το εντελώς διαφορετικό. Υπάρχουν άτομα που έχουν όλα τα χαρακτηριστικά του τσαρλατάνου και όταν τους απορρίψει η επιστημονική κοινότητα, αυτοί πάντα ισχυρίζονται ότι ανήκουν στην κατηγορία των αδικημένων μεγαλοφυών.
Το πρόβλημα είναι ότι για το μη μυημένο πολλές φορές είναι δύσκολο να ξεχωρίσει τον τσαρλατάνο από τη μεγαλοφυΐα. Έχω την εντύπωση ότι ο Χάμερ είναι τσαρλατάνος και ότι οι γονείς της ολίβιας πίλχαρ που θεραπεύτηκε με χημειοθεραπεία ήταν άτομα απελπισμένα με περιορισμένη κριτική ικανότητα. Διάβασα τα απομνημονεύματα του ίδιου του πατέρα και εγώ τουλάχιστον κρίνω ότι το άτομο τελούσε σε σύγχυση. Κάπου είπε ότι ο θεός έχει φτιάξει το σώμα τέλειο και ότι αυτό περίπου αυτοθεραπεύεται εάν δεν επέμβει ο γιατρός με τη χημειοθεραπεία. Κάπου αλλού λέει ότι τα μικρόβια της φυματίωσης χρησιμοποιούνται από το σώμα για να σκοτώνουν τους όγκους. Και ότι οι γιατροί κακώς σκοτώνουν τη φυματίωση. Είναι σοβαρός; Δηλαδή όλοι αυτοί που πεθαίνουν από φυματίωση τι είναι; Αποβράσματα του παραδείσου; Γενικά αυτά που λέει χάσκουν σε πολλά μέρη, αλλά για τον ίδιο είναι καθαρά σα γάργαρο νεράκι. Και το θέμα που δημιουργείται είναι το εξής. Ο ίδιος μπορεί να τα βλέπει όλα πεντακάθαρα, όμως το δικαστήριο τι πρέπει να κάνει; Να προστατέψει το παιδί ή να εμπιστευθεί την κρίση του πατέρα που λέει ότι η φυματίωση κάνει καλό;
Δεν ξέρω αν είμαι κατανοητός. Εδώ έχουμε δύο απόψεις. Μία ενός πατέρα και ενός "γιατρού" και από την άλλη την άποψη της επιστημονικής κοινότητας που θεωρεί τον εν λόγω γιατρό επικίνδυνο. Ποιανού η άποψη πρέπει να επικρατήσει κατά τη γνώμη σου;
Αυτό επαναφέρει το ερώτημα. Θέλουμε ένα νομικά ρυθμισμένο πλαίσιο για την ιατρική ή όχι; Θέλουμε ο ασθενής να επιλέγει ελεύθερα θεραπεία ή πρέπει ο νόμος να έχει άποψη;
jboy, γέλασα με τον τσαρλατάνο που ισχυρίζεται ότι είναι αδικημένη μεγαλοφυία, περιγράφεις μια πλευρά της πραγματικότητας, υπάρχει όμως και η άλλη, αυτή που περιγράφει το Spiegel που δείχνει τα αδιέξοδα της συμβατικής ιατρικής με τον καρκίνο.
Όπως το θέτεις, θα πάρω τη θέση της επιστημονικής κοινότητας και δεν θα επιτρέψω στη φυματίωση να κάνει καλό στο παιδί. Πρέπει να πω όμως ότι δεν έχω μελετήσει το παράδειγμά σου και ότι είμαι δύσπιστος.
Δυσκολεύομαι να απαντήσω στο ερώτημά σου με το νομικά ρυθμισμένο πλαίσιο, προσπαθώ να μπω στη θέση του ασθενούς και να αποφασίσω, αλλά είναι άραγε σε θέση ο καρκινοπαθής να αποφασίσει; Συνήθως είναι γεμάτος μορφίνη και δεν καταλαβαίνει τίποτα.
Αν ο Χάμερ είναι τσαρλατάνος, πώς εξηγείς το γεγονός ότι τα πανεπιστήμια της Βοσνίας και της Βιέννης απαιτούν την αμερόληπτη εξέταση των θεωριών του;
Αυτό που θυμάμαι από το βιβλίο που αναφέρεις Τάκη και που μου είχε κάνει εντύπωση είναι ότι εξηγούσε γιατί συμβαίνει πολύ συχνά μετά από τη διάγνωση του καρκίνου αυτός να αποκτά καλπάζουσα μορφή. Αν ένα ισχυρό ψυχολογικό σοκ μπορεί να απορυθμίσει φυσιολογικές λειτουργίες και να επιρρεάσει την διαδικασία παραγωγής κυττάρων, δεν είναι καθόλου δύσκολο να φανταστούμε πόσο ισχυρό σοκ αποτελεί η είδηση της ύπαρξης κακοήθειας. Και μπορεί η γνώση των αιτίων που οδηγούν στην ασθένεια να μην αποτελεί από μόνη της θεραπεία αλλά σίγουρα φέρνει πιο κοντά στην εύρεση θεραπείας. Νομίζω πάντως ότι δεν είναι από τα θέματα που μπορούν να αντιμετωπίζονται λαμβάνοντας θέση υπέρ ή κατά. Ο φανατισμός είτε της κλασικής, "ορθόδοξης" ιατρικής είτε των αντιπάλων της δεν βοηθάει...
Alkis P., αυτό το σημείο που θίγεις είναι όντως από τα πιο εντυπωσιακά του βιβλίου και το επαληθεύουν εκατοντάδες περιστατικά, ένα από τα οποία είδα και με τα μάτια μου. Για κάποιο λόγο, από τη στιγμή που ο ασθενής μαθαίνει ότι έχει καρκίνο, η κατάστασή του επιδεινώνεται ταχύτατα. Τίθεται λοιπόν το πρόβλημα αν θα πρέπει να το μάθει η όχι και βέβαια δεν ξέρω ποια είναι η σωστή μέθοδος, αφού και να θέλουμε να του το κρύψουμε, αυτός, πέρα από ότι συχνά το υποψιάζεται, μπορεί εύκολα να το μαντέψει. Κατά τα άλλα, αν και βρίσκω πολύ ενδιαφέρουσες τις θεωρίες του Χάμερ και πιστεύω ότι ο εγκλεισμός του στη φυλακή αποτελεί σαφές δείγμα φανατισμού των υπέρμαχων της ορθόδοξης ιατρικής, των αντιπάλων του, δεν μπορώ να πιστέψω με άνεση ότι ο καρκίνος είν αι ασθένεια της ψυχής και μόνο. Είμαι όμως απόλυτα σίγουρος ότι είναι και ασθένεια της ψυχής και ότι μερικά από τα πράγματα που λέει ο Χάμερ είναι σωστά, από την άποψη ότι αξίζει τον κόπο να τα εξετάσει αντικειμενικά η ορθόδοξη ιατρική κοινότητα.
Στις αρχές της δεκαετίας του '80 στη δημοτική βιβλιοθήκη του Παρισιού στο Τολμπιάκ είχε πέσει στην αντίληψή μου ένα ογκώδες βιβλίο σχετικά με τη σχέση άγχους και καρκίνου, στο οποίο πολλοί ιατροί εκτιμούσαν την ύπαρξη αιτιώδους σχέσης ανάμεσα στα δύο. Μου είχε κάνει τρομερή εντύπωση από τα λίγα που διάβασα και λυπάμαι που δεν θυμάμαι τον τίτλο του βιβλίου να τον καταθέσω.
Σήμερα βέβαια η επιστήμη δεν έχει επισήμως αποδεχθεί τις ψυχικές αιτίες του καρκίνου. Ένας λόγος γι' αυτός είναι τα οικονομικά συμφέροντα που ορθά ανέφερε ο Τάκης στο πολύ καλό αυτό κείμενο. Ένας άλλος είναι ότι αποφεύγουν τα πορίσματα της ψυχολογικής επιστήμης (ναι επιστήμη είναι αγαπητέ jboy και ας μην είναι επακριβώς μετρήσιμα ή καταληκτικά τα πορίσματα των φορέων της, όπως κάθε κοινωνικής επιστήμης εξάλλου) τα οποία συχνά απευθύνουν εμμέσως ένα δριμή κατηγορώ στον τρόπο λειτουργίας αυτής της κοινωνίας.
Όμως, μπορεί κανείς εύκολα να παρακάμψει τον σκόπελο της μη επίσημης αναγνώρισης αν σκεφθεί ότι αυτό που δέχεται η επίσημη ιατρική είναι ότι το άγχος εξασθενεί το ανοσοποιητικό σύστημα του οργανισμού καθιστώντας τον έτσι πολύ πιο ευάλωτο στις ασθένειες γενικά.
Επίσης, ενδιαφέρον έχει να δει κανείς πως αν είναι επίσημα αποδεκτό ότι το κάπνισμα ή το αλκοόλ ή η παχυσαρκία ή η νευρική ανορεξία σκοτώνουν μέσω του καρκίνου των καρδιοπαθειών κλπ πίσω από αυτές τις αρρώστιες βρίσκεται το άγχος και τα διάφορα δισεπίλυτα ψυχολογικά προβλήματα που προκαλεί η ανθρώπινη αποξένωση και η δυσλειτουργία των προσωπικών σχέσεων στη σύγχονη κοινωνία.
Με άλλα λόγια - και αυτό ισχύει επίσης για την κακή ποιότητα διατροφής, τη περιβαλλοντική μόλυνση, το πιθανά νοσηρό οικογενειακό και κοινωνικό περιβάλλον ανάπτυξης των παιδιών κλπ - οι περισσότερες ασθένειες σήμερα (καρκίνος, διαβήτης, καρδιοπάθειες κλπ) έχουν ξεκάθαρα υλικές και πίσω από αυτές ψυχολογικές και κοινωνικές αιτίες.
Θα αναφέρω το εξής σημαντικό στοιχείο. Μέχρι πρότινος γνωρίζαμε πως ο καρκίνος ήταν μία ασθένεια που έπληττε τους πληθυσμούς των αναπτυγμένων χωρών όπου η αστικοποίηση, η εκβιομηχάνιση, ο ατομισμός, η υπερκατανάλωση, η ένταση της εργασίας και οι απρόσωπες σχέσεις είχαν επιφέρει ένα σοκ στον καθημερινό τρόπο ζωής των ανθρώπων σε μικρό χρονικό διάστημα (βλ στρες). Αυτό δεν ισχύει πια. Σήμερα υπολογίζεται πως το 63% των καρκίνων εμφανίζονται παγκοσμίως στις αναπτυσσόμενες χώρες όπου τα πάντα έχουν αλλάξει μέσα σε ακόμη μικρότερο χρονικό διάστημα στη ζωή των ανθρώπων. Αυτή η βία των ανατροπών στη καθημερινή ζωή που έφερε η παγκοσμιοποίηση του καπιταλισμού παροξύνεται σήμερα περισσότερο λόγω της οικονομικής και περιβαλλοντικής κρίσης και της αβεβαιότητας που την συνοδεύει.
Αυτά τα ολίγα και δύο νομίζω ενδιαφέροντα λινκς :
Decoding the psychic roots of illness
http://books.google.gr/books?id=OykOPWNoOuoC&printsec=frontcover&dq=psyc...
Stress and cancer
http://psychcentral.com/lib/2006/stress-a-cause-of-cancer/
Κώστα, πολύ μου άρεσαν τα links που μας έστειλες, βοηθούν πολύ, αφού δίνουν απτά παραδείγματα άμεσης διασύνδεσης κακής ψυχολογικής κατάστασης και καρκίνου, με έρευνες που, όπως διαβάζω στο δεύτερο link, κράτησαν ως και 20 χρόνια και βέβαια κανείς δεν μπορεί να τις κατηγορήσει ότι τα συμπεράσματά τους είναι επιπόλαια. Ευχαριστώ πολύ.
Κώστα,
να ξεκαθαρίσω κάτι. Εγώ δεν ισχυρίζομαι ότι το στρες δεν σχετίζεται με τον καρκίνο. Το στρες σκοτώνει και αυτό είναι γνωστό. Δεν προκαλεί μόνο καρκίνο αλλά και πολλές άλλες παθήσεις. Όλοι μας ξέρουμε κάποιον που έχασε κάποιον αγαπημένο του και σύντομα έγινε αγνώριστος. Γκρίζαρε, αρώστησε, πέθανε.
Το πρόβλημα που θέτω σε σχέση με το άρθρο του Τάκη είναι διαφορετικό.
Ο άνθρωπος ξέρει ορισμένα πράγματα για το σύμπαν, είτε για τη φυσική, είτε για τη φύση, είτε για το ανθρώπινο σώμα. Υπάρχουν πολύ περισσότερα πράγματα που ΔΕΝ ξέρουμε από αυτά που ξέρουμε. Αυτό ισχύει και για την ιατρική. Η επιστήμη είναι κάπως αποτελεσματική γιατί εφαρμόζει ορισμένες μεθοδολογικές αρχές. Αυτό δεν σημαίνει ότι η επιστήμη δεν κάνει λάθη, κάθε άλλο. Η μεθοδολογική αυστηρότητα, όποια είναι αυτή, φροντίζει να αποφύγει το χάος των αυθαίρετων μυθοπλασιών που παρουσιάζονται ως αλήθειες. Δυστυχώς αυτός είναι ο κανόνας. Οι ενεργοί επιστήμονες πολύ συχνά αντιμετωπίζουν επίδοξους αινσταιν που παρουσιάζουν ό,τι παρδαλό μπορείς να φανταστείς. Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι το 99.999% αυτών είναι απλώς χαζομάρες. Μία φορά κάθε αιώνα παρουσιάζεται κάποιος ο οποίος μοιάζει με τους υπόλοιπους τσαρλατάνους, αλλά στην πραγματικότητα είναι ιδιοφυής και απλώς οι άλλοι δεν τον καταλαβαίνουν. Αυτό είναι ένα πρόβλημα που βασικά δεν λύνεται. Δηλαδή τι θα έπρεπε να συμβαίνει; Να παίρνουν όλους τους τσαρλατάνους στα σοβαρά και να κάνουν μακροχρόνιες έρευνες για κάθε έναν από αυτούς μήπως και τους ξεφύγει ο νέος ανιστάιν; Δεν γίνεται πρακτικά αυτό. Γι αυτό προκειμένου να ενδιαφερθεί η ευρύτερη επιστημονική κοινότητα για μία θεωρία ή ένα "εύρημα" πρέπει να υπάρξει μεθοδολογική σύνδεση των ισχυρισμών της θεωρίας με πειραματικά ευρήματα. Αυτό είναι μια πολύ επίπονη διαδικασία ιδιαίτερα για μια νέα μη συμβατική θεωρία. Παίρνει χρόνια και η αναγνώριση μπορεί να έρθει ακόμα και μετα θάνατον. Έτσι είναι η ζωή.
Πέραν από τον τρόπο αναγνώρισης μιας μεγαλοφυίας, εδώ τίθεται παράλληλα και ένα άλλο θέμα. Τι συμβαίνεί όταν ο υποψήφιος τσαρλατάνος ή μεγαλοφυία τυγχάνει να είναι γιατρός και να θέλει να μεταχειριστεί ασθενείς;
Νομίζω ότι δεν κατάφερα να γίνω κατανοητός προηγουμένως.
Ας πούμε ότι ένας τσαρλατάνος ή μεγαλοφυία λέει ότι η σωστή θεραπεία του καρκίνου είναι η Χ. Αυτή η θεραπεία είναι αντίθετη με τη θεραπεία που προτείνει η επιστημονική κοινότητα, που προτείνει την θεραπεία Ψ. Και ας πούμε ότι εσύ Κώστα είσαι ο δικαστής. Τι θα αποφασίσεις; Να εφαρμοστεί η Χ ή η Ψ; θα απαγόρευες την εφαρμογή της Χ (μέχρι νεοτέρας) ναι ή όχι;
Καταλαβαίνεις ότι το πρόβλημα είναι λογικό και δεν έχει σχέση ούτε με σκευωρίες ούτε με το αν ο γιατρός της Χ είναι τσαρλατάνος ή μεγαλοφυΐα. Δεν έχει καμία σημασία.
Δεν υπάρχει λόγος να μπλέκουμε οικονομικά ή άλλα συμφέροντα πριν επιλύσουμε το παραπάνω βασικό πρόβλημα. Η επιστήμη είναι γεμάτη με αντικρουόμενα συμφέροντα τα οποία συνήθως δεν είναι οικονομικά αλλά ανταγωνιστικά μεταξύ εγωισμών.
Τάκη,
Παρά τα όσα αντίθετα υποστηρίζονται, η εποχή μας δεν έχει καταφέρει να αποβάλλει τις παρωπίδες του δογματισμού. Η αντιμετώπιση του Χάμερ το επιβεβαιώνει. Απλώς στη θέση του θρησκευτικού δογματισμού του παρελθόντος έχει τοποθετηθεί σήμερα ένας ιδιότυπος "επιστημονικός δογματισμός" που σχεδόν δεν επιτρέπει να ακούγεται τίποτε άλλο εκτός από αυτά που προέρχονται από τα κύρια επιστημονικά ρεύματα του σήμερα. Το χαρακτηριστικό βέβαια είναι ότι αυτός ο δογματισμός κυρίως επορεύεται από τους άλλους και όχι από τους πραγματικούς επιστήμονες, αυτούς δηλαδή που αντιλαμβάνονται σε βάθος τα πράγματα.
Από τη μια μεριά το μετρήσιμο, επιστημονικά αποδεδειγμένο, νομικά και κοινωνικά αποδεκτό. Σύγχρονη ιατρική, σύγχρονα συστήματα υγείας και περίθαλψης. Εκεί όπου το κόστος "μετράει" και δεν μπορεί να μη "μετράει".
Από την άλλη το απροσδιόριστο, το μη μετρήσιμο, αυτό που παρουσιάζεται χωρίς να μπορούμε να το εντοπίσουμε με μετρήσεις και πειράματα. Η ψυχή, χωρίς ορισμό.
Δεν χρειαζόμαστε την επιστήμη για να αποδείξουμε ότι όταν κάποιος ερωτεύεται, στον οργανισμό του παρατηρούνται έντονες αλλαγές. Δεν χρειαζόμαστε την επιστήμη και ογκώδη βιβλία για να αποδείξουμε ότι όταν η ψυχή πάσχει θα ακολουθήσει και το σώμα. Αυτό για τους ανθρώπους που ακόμα ζουν κοντά στη φύση και έχουν το χρόνο να παρατηρούν, είναι αυτονόητο.
Ούτε χρειαζόμαστε παραδείγματα για να αποδείξουμε ότι οι έννοιες κόστος, κέρδος, συμφέροντα επηρεάζουν επιστήμη, κοινωνικές δομές , πολιτικά συστήματα κλπ.
Ένας διάλογος, λοιπόν, που μπορεί να συνεχίζεται και στον οποίο η κάθε πλευρά θα βάζει ερωτήματα, που η άλλη δεν θα μπορεί να απαντήσει.
Υπάρχει όμως και μια άλλη θεώρηση των πραγμάτων. Ας δούμε το σώμα σαν μια διασταύρωση δύο κόσμων, ενός ορατού και μετρήσιμου και ενός αόρατου και μη μετρήσιμου. Μπορούμε να ζήσουμε διευρύνοντας τους εαυτούς μας και στους δύο κόσμους.
Που σημαίνει:
α) Πιθανόν ο κος Χάμερ να έχει δίκιο, αλλά δεν μου χρειάζεται για να θεραπευτώ, μου χρειάζεται για να μην αρρωστήσω. Υιοθετώ, λοιπόν, μια φιλοσοφία ζωής που αποδέχεται το μη μετρήσιμο σαν συστατικό της ζωής το ίδιο σημαντικό όπως και το μετρήσιμο και επιστημονικά αποδεκτό.
β) Και τι γίνεται με τους συνανθρώπους μας που αρρωσταίνουν. Η γνώμη μου είναι ότι θα πρέπει να αποδεχθούν τη συμβατική ιατρική στο μέτρο που ζουν σε μια κοινωνία που είναι οργανωμένη με βάση τη Καρτεσιανή Λογική. Ίσως η μόνη παρέμβαση που μπορεί να γίνει να είναι στην επιλογή του ιατρού με κριτήριο την ανθρωπιά του.
γ) Ενθαρρύνω κοινωνικές δομές , αντιλήψεις, κινήματα που προσπαθούν να κάνουν υπέρβαση της Καρτεσιανής Λογικής και όχι μόνο στο επίπεδο της υγείας, αλλά και σε εκείνο της παιδείας , του πολιτισμού κλπ
simio, μας θυμίζεις πολύ σημαντικά πράγματα και θα ξεκινήσω με τις ευχαριστίες μου για την κατάθεση των απόψεών σου. Υπάρχει όντως μια άλλη θεώρηση των πραγμάτων αν συνειδητοποιήσουμε, αν δούμε μέσα μας, τη διασταύρωση των δυο κόσμων για τους οποίους μιλάς. Μου άρεσε πολύ το α) σου, ότι αυτές οι θεωρίες μπορούν να μας βοηθήσουν για ΝΑ ΜΗΝ πάθουμε καρκίνο ή οτιδήποτε άλλο. Το άγχος, όπως όμορφα μας θύμισε πιο πάνω ο Κ.Καλλωνιάτης, συνδέεται άμεσα με τη δημιουργία καρκίνου. Ένας πιο συνειδητός τρόπος ζωής και αντίληψης του περιβάλλοντος -χρησιμοποιώ άλλα λόγια για να εκφράσω την διασταύρωση που λες εσύ- αν δεν φέρει μεγαλύτερη ανοσία στη ζωή μας, σίγουρα θα φέρει περισσότερη ποιότητα.
Σχολιαστή, να συμπληρώσω ότι οι δογματικοί της εποχής μας ασκούν συνεχώς κριτική ενάντια στον δογματισμό (και συχνά έχουν δίκιο) των άλλων. Είναι μεγάλο πρόβλημα να βλέπουμε καλά ή και πολύ καλά τον δογματισμό των άλλων και να βλέπουμε τόσο λίγο, ή και καθόλου, τον δικό μας.
Τάκη, για δώσε αν θές ένα-δυό παραδείγματα "δογματικών της εποχής" για να καταλάβω τι εννοείς.
Σχολιαστή, εννοώ τους ανθρώπους που κρίνουν τον δογματισμό των άλλων ενώ δεν βλέπουν το δικό τους. Το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι διάφορες επαναστατικές, αριστερίστικες ή άλλες, ομάδες που κατηγορούν τις άλλες για δογματισμό, ενώ συνήθως γίνονται συνεχώς ρήξεις και διαγραφές στα ίδια τους τα σπλάχνα, με αιτία πάντα το δογματισμό.
Τάκη, Εδώ νομίζω ότι κάνεις λάθος. Ποτέ ένας δογματικός δεν κατηγορεί έναν άλλον για δογματισμό ή σχεδόν ποτέ εν πάσει περιπτώσει. Η λέξη "δογματισμός" δεν υπάρχει στο λεξιλόγιο του δογματικού. Σ' αυτές τις ομάδες συμβαίνει αυτό που λές, αλλά απ' όσο ξέρω καμμία δεν κατηγορεί την άλλη για δογματισμό. Αλληλοκατηγορούνται για προδοσία, για αριστερισμό, για "δεξιό" ή "αριστερό" "οπορτουνισμό" όπως λένε ή για "σεχταρισμό" αλλά εγώ τουλάχιστον δεν έχω αντιληφθεί να αλληλοκατηγορούνται για δογματισμό.
Δογματικός είναι αυτός που προσκολλάται σε ένα σύστημα σκέψης κλειστό και ανελαστικό όπου για τα πάντα υπάρχει θέση και τίποτα δεν έχει μείνει αναπάντητο. Οι διαφωνίες σε ένα τέτοιο σύστημα δημιουργούνται στη βάση της μιάς ή της άλλης ερμηνείας των βασικών κανόνων, που θεωρούνται εξ ορισμού αληθινοί και δεν αμφισβητούνται.
Τέτοια συστήματα είναι οι μονοθειστικές θρησκείες αλλά και ορισμένες "κοσμοθεωρίες". Το θέμα του δογματισμού είναι πολύ ενδιαφέρον, είναι επίκαιρο, και πάει να γίνει κρίσιμο για την επιβίωση του ανθρώπου από δώ και πέρα.
Σχολιαστή, έχω ζήσει στη Γαλλία τα νεανικά μου χρόνια και τότε ήταν πολύ της μόδας στην άκρα αριστερά, αλλά και σε άλλες επαναστατικές ομάδες όπως οι διάφορες οργανώσεις Αναρχικών ή οπαδών των Εργατικών Συμβουλίων, κλπ., να κατηγορούν τους άλλους για δογματισμό διαβεβαιώνοντας ότι αυτοί και μόνο λένε την αλήθεια χωρίς παρωπίδες. Υποθέτω ότι έχουμε διαφορετικά βιώματα και είμαι πρόθυμος να δεχτώ ότι εδώ δεν συνέβαινε κάτι παρόμοιο και ότι η λέξη δογματισμός δεν υπήρχει στο λεξιλόγιο των δογματικών. Παραθέτω τον προβληματισμό της κλινικής ψυχολόγου judy Johnson, που μου φάνηκε αξιόλογο, πάνω στον δογματισμό.
http://diggingintodogmatism.blogspot.com/
Υπάρχει μία φάση στη ζωή μας (προσδιορίζεται ανάμεσα στη γέννηση και μέχρι τον ένατο μήνα - ανάλογα με την περίπτωση - ) που η διάκριση ανάμεσα στο Εγώ και στο Άλλο είναι δυσδιάκριτη. Δηλαδή η θέληση για ικανοποίηση της ανάγκης π.χ. ανάγκη για τροφή - σε στιγμές πλήρους εξάρτησης από τον Άλλον - οδηγεί σε κλάμα και με το κλάμα έρχεται το στήθος - τροφός. Σε κείνη την εξελεγκτική φάση της ανάπτυξης το ανήμπορο Εγώ δεν διακρίνει τη διαφορά ανάμεσα στον εαυτό και στον άλλον. Έχει την ψευδαίσθηση ότι το Στήθος είναι ένα με το εγώ. Σ' αυτή τη φάση της ανάπτυξης εδράζεται ένα μεγάλο κομμάτι των ψυχώσεων μεταξύ των οποίων και η αίσθηση μεγαλείου ή η ψευδαίσθηση της δύναμης του νου. Με τη σκέψη φέρνω τροφή ή αργότερα με τη σκέψη μετακινώ και βουνά. Είναι αληθές αυτό;
Κατά κύριο λόγο όχι. Αποτελεί μία ψυχωτική κατάσταση.
Οπότε η τοποθέτησή μου είναι σαφής: Πολλές από τις ιδέες μεγαλείου ή δύναμης του νου έχουν ψυχωτική βάση.
Δεύτερον. Ο εγκέφαλος μας έχει εγγενείς δυνάμεις ίασης;
Απάντηση: Σύγχρονες έρευνες (νευροφυσιολογικές, ψυχολογικές και με τη βοήθεια απεικονιστικών εργαλείων) δίνουν αποτελέσματα ενθαρρυντικά. Εξετάζουν άμεσα ή έμμεσα το φαινόμενο placebo. Ασθενείς εικονικής θεραπείας,όχι μόνο σε ασθένειες της ψυχής αλλά και σε οργανικές, φαίνεται να αποκτούν μεγαλύτερες ικανότητες ίασης χωρίς την ύπαρξη δραστικής ουσίας.
Άρα ΝΑΙ φαίνεται ότι ο εγκέφαλος κρύβει αρκετές δυνάμεις όπως και το σύνολο του οργανισμού μας. Όμως μέχρι ποιου σημείου συμβαίνει αυτό και με ποιες διαδικασίες μένει ακόμη να διευκρινιστεί.
Τρίτον. Ο καρκίνος ως ασθένεια όπως και όλες σχεδόν οι ασθένειες (δώστε προσοχή και στα αυτοάνοσα νοσήματα - ρευματοπάθειες, ερυθηματώδης λύκος κ.λ.π.) έχουν σίγουρα και ψυχοσυναιθσηματική διάσταση. Για πολλούς λόγους είναι αναγκαία η συναισθηματική στήριξη των ασθενών και η βελτίωση της ικανότητας τους να αντιμετωπίζουν θετικά ή αισιόδοξα μία κατάσταση. Αυτές οι προσεγγίσεις έχει αποδειχθεί ότι κάνουν, συχνά, καλό στην εξέλιξη της ασθένειας. Αυτά ως προς τη ψυχολογική διάσταση της ασθένειας, της όποιας ασθένειας.
Για κάθε ασθένεια υπάρχει η οικονομική, επιχειρηματική και κοινωνιολογική διάσταση.
Υπάρχει επιχειρηματικό κέρδος από τη θεραπεία; ΝΑΙ
Επηρεάζει το επιχειρηματικό κέρδος την πορεία της ίασης.
Απάντηση: Ναι και όσο ο τομέας της υγείας μετατρέπεται από δημόσιο σε ιδιωτικό αγαθό τόσο πιο έντονο είναι αυτό το φαινόμενο. Εφόσον όλα γίνονται υπό το πρίσμα του επιχειρηματικού κέρδους τότε γίνεται ολοένα πιο πιθανό τα πρωτόκολλα ίασης να νοσούν και αυτά έχοντας "αρρωστήσει" από το επιχειρηματικό κέρδος. (Π.χ. να συνεχίζεται η χρήση ουσιών που έρευνες δείχνουν ότι είναι αναποτελεσματικές ή εξαιρετικά επικίνδυνες εξαιτίας του γεγονότος ότι πρέπει πρώτα να γίνει απόσβεση της επένδυσης.
Είναι πιθανό η επιστήμη να κάνει λάθος; ΝΑΙ. Η πορεία της επιστήμης είναι γεμάτη λάθη και η ανάπτυξή της δεν είναι ευθύγραμμη άλλα ρηγματική. Όπως έχει πολύ σωστά υποδείξει ο Kuhn σε κάθε επιστήμη επικρατεί το λεγόμενο Παράδειγμα, υποχωρεί (το επιστημονικό Παράδειγμα) όχι υπό το βάρος της συνεχούς συσσώρευσης γνώσης αλλά βίαια και όταν έχουν αλλάξει και κοινωνιολογικής φύσης συσχετισμοί στο εσωτερικό της επιστημονικής κοινότητας.
Συνοψίζοντας λέω λοιπόν: Ναι ο καρκίνος όπως και το απλό κρυολόγημα έχουν και ψυχολογική και νευρολογική βάση. Πώς συμβάλλουν οι παράγοντες αυτοί και με τι τρόπο στην ίαση είναι ακόμη υπό διερεύνηση. Επίσης, στις μέρες μες, ένα μεγάλο κομμάτι των κακών θεραπειών οφείλεται στο επιχειρηματικό κέρδος ή σε στενά συντεχνιακά συμφέροντα.
Υ.Γ.: jboy δεν ξέρω από που αντλείς το συμπέρασμα ότι οι επιστήμες της συμπεριφοράς είναι ψευδοεπιστήμες αλλά σίγουρα αυτό δε συμβαίνει. Είχα την τύχη ως κοινωνικός ψυχολόγος να πάρω μέρος σε πλήθος ερευνών, η να έχω κάνει και εγώ ο ίδιος τις δικές μου, ειδικά στην περίοδο συγγραφής του Διδακτορικού μου και έχω εντελώς άλλη εντύπωση. Αλλά αν αμφιβάλλεις ακόμη είναι πολύ εύκολο να προσδιορίσεις την πρακτική δύναμη της ψυχολογίας. Πολλές από τις αντιλήψεις που έχεις για τη σημερινή κρίση ή τις κυρίαρχες ιδέες που έχει κατορθώσει εν μέρει να περάσει αυτή η κυβέρνηση είναι και αποτέλεσμα κοινωνιοψυχολογικών τεχνικών. Όπως το γεγονός ότι όλα όσα γίνονται είναι μονόδρομος. Αυτό είναι αποτέλεσμα τεχνικών πειθούς (παλιότερα το ονομάζαμε προπαγάνδα) και προέρχεται κυρίως από έρευνες της Κοινωνικής Ψυχολογίας. Σε κάτι τέτοιες στιγμές βλέπω το λάθος τρόπο με τον οποίο χρησιμοποιείται η επιστήμη μου. Αλλά από την άλλη δείχνει καθαρά την δύναμη των θεωριών και των πειραματικών ευρημάτων της Κοινωνικής Ψυχολογίας.
georget, πολύ πλήρης η ανάλυσή σου και βοηθούν πολύ οι ερωτοαπαντήσεις σου για να ξεκαθαρίσουν οι σκέψεις μας σε ένα τόσο ευαίσθητο ζήτημα. Μου φαίνεται ότι η ψυχωτική φάση που περιγράφεις, για τα μωρά ή τα παιδάκια, δεν ξεπερνιέται ποτέ από μερικά άτομα που γίνονται διάσημα για τον μοχθηρό χαρακτήρα και συχνά για τα εγκλήματά τους, όπως οι Χίτλερ και Στάλιν από τη μια και Μάνσον και Τσικατίλο από την άλλη. Είναι εξαιρετικά ενδιαφέρον το κεφάλαιο με τις εγγενείς δυνάμεις ίασης του εγκεφάλου μας, μας δείχνει ότι μπορούμε να επέμβουμε περισσότερο δραστικά στον ίδιο μας τον εαυτό, από όσο νομίζουμε. Λένε κάποιοι ότι αν το πιστέψεις, όλα γίνονται δυνατά, και νομίζω ότι έχουν δίκιο. Αν έχει καταρρεύσει όμως κάτι στην εποχή μας, αυτό είναι η πίστη. Σε τι να πιστέψεις; Στην πολιτική, που σε κοροϊδεύει μπρος στη μύτη σου; Στη θρησκεία, που σου υπόσχεται ευτυχία και γαλήνη μετά θάνατον; Στον συνάνθρωπο, που κοιτάζει μόνο το συμφέρον του; Νομίζω ότι καταλαβαίνω καλά γιατί οι κοινωνικοψυχολογικές τεχνικές πειθούς, στις οποίες αναφέρεσαι στο τέλος του σχολίου σου καταφέρνουν και επηρεάζουν τόσο πολύ τις μάζες, δηλαδή όλους εμάς.
Τάκη (αν και πρέπει να πω ότι ξαναέγραψα απάντηση αλλά ο δαίμων του web δεν επέτρεψε τη δημοσίευσή της),
Συμφωνώ με τις περισσότερες από τις διαπιστώσεις σου και προσυπογράφω τα λεγόμενά σου για αυτά που απορρέουν από αυτό που ορίζεις ως έλλειψη πίστης.
Σ' άρθρο μου έχω αναφερθεί στην πολυδιάσπαση του Εγώ, στην αδυναμία του Εαυτού να ορίσει μια κεντρική τάση της ύπαρξης. Ζούμε μέσα από πολλαπλές ταυτότητες, ασύνδετες μεταξύ τους και αδυνατούμε να έχουμε μία κεντρική ταυτότητα του Εγώ. Αυτή η αδυναμία σήμερα καλύπτεται από την καταναλωτική μας "δεινότητά". Το "καταναλώνω άρα υπάρχω" ζει τις μεγαλύτερες δόξες του στη σημερινή εποχή. Το αποτέλεσμα είναι η αδυναμία δόμησης στέρεων σχέσεων, η πραγματική συναισθηματική έκφραση και η συχνή αποτυχία δόμησης ενός κοινωνικού δεσμού. Μόνο που η καταναλωτική μας ταυτότητα μας στερεί το παρόν μας, το μέλλον μας αλλά και την προσωπική μας ιστορία.
Ίσως να σου φανεί παράξενο αλλά το πρόβλημα είναι κυρίως πολιτικό.
georget,
Ποιά είναι η αιτία για όλα αυτά; Μήπως η καταναλωτική "δεινότητα" στην οποία λές ότι οδηγούμαστε εξ' αιτίας των ψυχικών ελλείψεων που αναφέρεις, είναι αίτιο και όχι αιτιατό;
Σχολιαστή,
ναι συμφωνώ μαζί σου είναι αίτιο και όχι αιτιατό. Εκεί οδηγηθήκαμε και έπονται τα ψυχικά φαινόμενα
Σχολιαστή,
ναι συμφωνώ μαζί σου είναι αίτιο και όχι αιτιατό. Εκεί οδηγηθήκαμε και έπονται τα ψυχικά φαινόμενα
georget, η πολυδιάσπαση του Εγώ είναι κατά τη γνώμη μου το σημαντικότερο από όσα θίγεις. Δεν καταλαβαίνουμε αυτή την πολυδιάσπαση επειδή ανά πάσα στιγμή κάποια Εγώ ομαδοποιούνται και καταλαμβάνουν τη θέση του αρχηγού του ψυχισμού μας και εμείς ταυτιζόμαστε μαζί του. Μια από τις σημαντικότερες συναθροίσεις Εγώ επιτυγχάνεται με τις ιδεολογίες, με συστήματα σκέψης που δίνουν λογικοφανείς απαντήσεις που μας δίνουν την πολυπόθητη αίσθηση ασφάλειας που τόσο χρειαζόμαστε (βασική ανάγκη). Μιά άλλη, πολύ δυνατή συνάθροιση Εγώ επιτελείται με την καταναλωτική μας "δεινότητα", όπως λες. Ζούμε σε κατάσταση που πλησιάζσει την απάθεια, περιμένουμε, μια ζωή, και βαριόμαστε, το βλέμμα μας δεν εστιάζεται, παραμένει απλανές. Με τη συνάθροιση των Εγώ, με την απόκτηση μιας ψεύτικης κεντρικής τάσης της ύπαρξης, ζούμε έντονα, εστιαζόμαστε, προσέχουμε... Μπορούμε να ορίσουμε, με τη βοήθεια της θέλησής μας, μια κεντρική ταυτότηταβ του Εγώ, αλλά χρειάζεται θέληση για να γίνει κάτι τέτοιο και αυτή η θέληση συνήθως απουσιάζει. Στη θέση της μπαίνει η επιθυμία για υλικά πράγματα, τα πολλά μικρά Εγώ, που κινούνται ανεξέλεγκτα μέσα μας, δρούν μηχανικά, συναθροίζονται εύκολα όταν παρακινούνται από επιθυμίες. Βλέπεις ένα καλό αυτοκίνητο και αμέσως το θέλεις, πρέπει μια μέρα να το αποκτήσεις, βλέπεις μια όμορφη γυναίκα στο δρόμο και την θέλεις, αν μπορούσες θα την έπαιρνες αμέσως, θέλεις, θέλεις, θέλεις...
Δυσκολεύομαι να εκφράσω αυτό το πράγμα που βλέπω απτά μέσα μου ή στους άλλους. Μάλλον δεν υπάρχει το κατάλληλο λεξιλόγιο, αφού όταν προσπαθώ να μιλήσω γι' αυτό το πράγμα μου λένε ότι λέω φιλοσοφίες ή, ακόμα χειρότερα, μεταφυσικές παπάρες. Οι άνθρωποι θα δεχτούν όλα τ' άλλα, θα αρνηθούν όμως κατηγορηματικά ότι έχουν πολλά Εγώ, γιατί αυτό σημαίνει πρώτα απ' όλα στ' αυτιά τους ότι είναι αντιφατικοί και ασυνεπείς. Ποιος, εγώ; θα σε ρωτήσουν. Εγώ διακρίνομαι για τη σταθερότητα των αντιλήψεών μου! Ποτέ δεν πρόδωσα τις ιδέες μου!
Με τα τόσα που έχω δει εδώ, το τελευταίο είναι το πώς αντιμετωπίζομαι από κάποιον στο άρθρο μου για την Έκθεση του Νεαρού Στάλιν, τίποτα δεν μου φαίνεται παράξενο. Με ενδιαφέρει πολύ το τι ακριβώς εννοείς με το ότι το πρόβλημα είναι κυρίως πολιτικό.
ΥΓ. Λυπάμαι για τον δαίμονα του web, με έχει χτυπήσει και μένα ο άτιμος, αλλά δεν ξέρω πώς αντιμετωπίζεται, προφανώς με υπομονή.
Τάκη Αθανασόπουλε,
ποιο από τα δύο διάλεξες μόνος σου; Το Τάκης ή το Αθασόπουλος; Αν αυτά δεν είναι ψευδώνυμα τότε και τα δύο τα διάλεξε κάποιος άλλος για σένα. Σχεδόν από τη γέννηση σου ακόμη. Και αυτά τα δύο σε προσδιορίζουν σε όλη σου τη ζωή. Στην αρχή αυτά τα δύο ονόματα προσδιόριζαν κυρίως το ανήκειν και την ιστορικότητα του γένους σου. Με την πάροδο του χρόνου αυτήν την κοινωνική ταυτότητα την προσδιόριζες μέσα από τις δικές σου ενέργειες και το Τάκης Αθανασόπουλος έφτασε να σημαίνει κάτι ιδιαίτερο που αναφέρεται στην δική σου ατομική ιστορία και πορεία. Έτσι λοιπόν ενώ "γεννήθηκες" κοινωνικά σιγά σιγά επαναπροσδιόρισες την ταυτότητά σου.
Πολλές από τις επιλογές σου που σε προσδιόρισαν στο διάβα της ζωής σου δεν ήταν παρά επιλογές του ανήκειν. Ανήκεις π.χ. στη δημοσιογραφική κοινότητα. Μέσα εκεί έκανες άλλες επιλογές του ανήκειν είτε περισσότερο είτε λιγότερο αναγκαστικές.
Η επιτυχία συνίσταται στο να ελέγχεις αυτά τα ανήκειν. Να τα προσδιορίζεις και να τα ιεραρχείς δομώντας τη δική σου μοναδική ταυτότητα. Έτσι ώστε η ταυτότητα από καταναγκασμός να μετατρέπεται σε ελευθερία επιλογής.
Ζούμε λέμε σε μία εποχή κατανάλωσης. Προσδιοριζόμαστε από την ικανότητά μας προς κατανάλωση. Πάμε με μία γυναίκα όχι γιατί υπάρχει πλήρης ταύτιση μαζί της ή γιατί έχουμε ανοίξει μία πορεία αμοιβαίας εξερεύνησης και αναζήτησης αλλά γιατί π.χ. έχει ωραίες γάμπες, ωραίο στήθος κ.λ.π. Επιλέγουμε γυναίκα, ίσως, όχι γιατί δίνουμε τη μάχη της αμοιβαίας γνωριμίας και κατανόησης αλλά για να την καταναλώσουμε, να τη φάμε, να τη κατασπαράξουμε για τους ωραίους γλουτούς της για τις πανέμορφες αναλογίες της. Δεν ερωτευόμαστε, πράξη αμοιβαίας κατάκτησης, αλλά καταναλώνουμε σχέσεις. Ε αυτή η κατανάλωση είναι που μας επιβλήθηκε γιατί κάποιους συμφέρει. Εδώ κολλάει το φαινόμενο της "ανδρογυνίας" δηλαδή η σύγκλιση προτύπων ανάμεσα στα δύο φύλλα. Ξέρεις από ξεκίνησε αυτό; Από την ανάγκη των βιομηχανιών να παράγουν με τα ίδια πρότυπα προκειμένου να μειώνονται τα κόστη των βιομηχανιών. Και αυτά τα πρότυπα μας επιβάλλονται. Να γιατί λοιπόν ακόμη και ο έρωτάς μας είναι κοινωνικός αλλά έχει και πολιτικές προεκτάσεις. Πολιτικές με την έννοια ότι ανήκουμε στην "Πόλις" όπου πρέπει να συμμετέχουμε ενεργά προκειμένου να ελέγχουμε την ύπαρξή μας. Γιατί το πολιτικό με την έννοια της πολιτικής μας ταυτότητας έχει βαθύτατη επίδραση στην προσωπική μας, τη μύχια ταυτότητα. Τίποτα δεν είναι αθώο φίλε Τάκη.
jboy αντιλαμβάνομαι τα όσα λες αλλά δεν καταλαβαίνω τι σχέση έχουν με το δικό μου σχόλιο. Εγώ δεν αναφέρθηκα καθόλου στη περίπτωση Χάμερ την οποία ουδόλως γνωρίζω και δεν είμαι σε θέση να κρίνω, μολονότι η ιστορία δείχνει πως η επιστήμη και ιερατεία διαθέτει και σε οικονομικά συμφέροντα συχνά προσκολλάται (πρόσφατη περίπτωση ο παγκόσμιος συναγερμός που σήμανε ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας για το αντιγριπικό εμβόλιο μόνο και μόνο για να πουλήσουν κάποιες φαρμακευτικές).
Από εκεί και πέρα, κατέθεσα την προσωπική μου άποψη για το ότι ο καρκίνος έχει και ψυχογενή αίτια, γι' αυτό και είναι κατά τη γνώμη μου η αρρώστια της εποχής. Μπορεί να μην έχει αποδειχθεί επιστημονικά ακόμη, αλλά υπάρχουν πολλοί επιστήμονες που πιστεύουν τα ίδια πράγματα. Και όπως ενδεικτικά ανέφερα και άλλοι εξωγενείς καρκινογόνοι παράγοντες (τσιγάρο, αλκοόλ) έχουν ψυχογενή αίτια με κυριότερα το άγχος και τη κατάθλιψη. Το άγχος για μένα είναι σημαντικότερο γιατί έχει καταντήσει μόνιμο συστατικό της ζωής μας. Και όπως αναφέρεται σωστά σε ένα από τα λινκ που έδωσα, η
ανθρώπινη ψυχή είναι σαν την μπάλα του τένις. Αν από την μία πλευρά πιέζεται σταθερά από τη δύναμη του άγχους και από την άλλη δεν βρίσκει τρόπο να εκτονώσει την πίεση αυτή συμπεριφορικά (βλ κίνηση μπάλας), τότε η μπάλα του ψυχισμού μας βρίσκεται εγκλωβισμένη ανάμεσα σε δύο αντίρροπες δυνάμεις με αποτέλεσμα να συμπιέζεται και να παραμορφώνεται (καρκίνος και άλλες παθήσεις). Τόσο απλά.
Τώρα το μόνο που είπα σχετικά με το δικό σου σχόλιο ήταν πως η ψυχολογία είναι επιστήμη και αυτό επειδή άφησες να εννοηθεί πως ίσως δεν είναι. Μόνον στο σημείο αυτό διασταρωθήκαμε. Αλλά βέβαια δεν είναι η πρώτη φορά. Και ούτε η τελευταία ελπίζω (λολ).
georget,
έχω βαρεθεί αυτή την τσίχλα με την 'κυρίαρχη άποψη' που μου επιβάλει κάτι αλλά κατά ένα θαυματουργό τρόπο εσένα δεν σου επιβάλει το ίδιο. Στην ουσία είναι ένας έμμεσος τρόπος για να πεις ότι εσύ έχεις δίκιο και γω άδικο. Για την ακρίβεια εγώ δεν θεωρώ ότι υπάρχει κάποιος μονόδρομος, απλώς δεν θεωρώ κάποιες προτεινόμενες λύσεις που στηρίζονται σε απόψεις 150 ετών και έχουν αποτύχει παταγωδώς και επανειλημμένως, αποτελούν εναλλακτική λύση.
Σε σχέση με το σχόλιό ου για την ψυχολογία, αυτό που είχα υπ όψιν μου είναι ότι η διαδικασία ψυχανάλυσης και το ότι τα διάφορα ψυχολογικά φαινόμενα μπορούν να αναιρεθούν με μη φαρμακευτικές μεθόδους, είναι μια εξαιρετικά ανακριβής διαδικασία. Αυτή είναι η εντύπωσή μου αλλά δεν είμαι ειδικός στο είδος και αν διαφωνείς δεν θα επιμείνω. Αυτό που εννοούσα είναι ότι ακόμα και αν ο Χαμερ είχε υποθετικά δίκιο στο ότι σχεδόν όλοι οι καρκίνοι οφείλονται σε μία ψυχολογική ρήξη, αυτό απέχει πολύ από το να προτείνει και μία διαδικασία να αναιρεθούν αυτές οι ψυχολογικές ρήξεις στο σημείο που να θεραπεύεται ο καρκίνος. Δεν συμφωνείς; Πάντως έχεις δίκιο δεν θα έπρεπε να χρησιμοποιήσω την ισοπεδωτική έκφραση ότι η ψυχολογία δεν είναι επιστήμη. Είχα υπ όψιν μου το συγκεκριμένο κομμάτι που ανέφερα παραπάνω και όχι τον ευρύτερο κλάδο. Ευχαριστώ για τη διόρθωση.
jboy,
Ειλικρινά δεν μπορώ να κατανοήσω την πρώτη παράγραφο του σχολίου σου, δηλαδή σε τι ακριβώς αναφέρεσαι.
Όσον αφορά τώρα στην ψυχανάλυση δεν είναι είσαι ο μόνος, ούτε ο πρώτος που αμφισβητούν την επιστημονικότητα της ψυχαναλυτικής προσέγγισης. Της καταλογίζεται ότι αποτελεί ψευδοεπιστήμη υπό την έννοια ότι δεν υπόκειται σε πειραματική επαλήθευση και αυτό δεν το λένε μόνο άλλες ειδικότητες αλλά και πάρα πολλοί ψυχολόγοι. Η μεγαλύτερη δε αμφισβήτησή της υπήρξε στην περίοδο που ανακαλύφθηκε η φάση REM του ύπνου. Βέβαια αργότερα αποδείχτηκε ότι ονειρευόμαστε και στη μη REM φάση του ύπνου. Στη συνέχεια αποδείχτηκε (μέσα από πειραματικές διαδικασίες) ότι πράγματι υπάρχουν ασύνειδες διεργασίες του ψυχικού οργάνου. Εν πάσει περιπτώσει δεν θέλω να επεκταθώ περισσότερο στη φροϋδική θεωρία και στις διάφορες τοπολογίες του Freud. Εκείνο που λέω εγώ δεν ξέρω αν είναι μία αποτελεσματική μέθοδος θεραπείας (στις ψυχώσεις σίγουρα δεν είναι) ωστόσο πιστεύω ότι είναι μία από τις καλύτερες μεθόδους απόκτησης αυτογνωσίας που έχει προσφέρει το δυτικό πνεύμα.
Γίωργο,
η πρώτη παράγραφος αναφέρεται στο απόσπασμα που έγραψες:
"Πολλές από τις αντιλήψεις που έχεις για τη σημερινή κρίση ή τις κυρίαρχες ιδέες που έχει κατορθώσει εν μέρει να περάσει αυτή η κυβέρνηση είναι και αποτέλεσμα κοινωνιοψυχολογικών τεχνικών."
Δεν επηρεάζομαι από ρηχά τεχνάσματα.
Για την ψυχανάλυση έκανα το σχόλιο ότι είναι ανακριβής επιστήμη σε σχέση με τον Χαμερ που όχι μόνο (υποθετικά) διαπίστωσε την ψυχολογική αιτία του καρκίνου, αλλά βρήκε και τη θεραπεία, πράγμα εξαιρετικά δύσκολο δεδομένων των δυσκολιών που έχει η ψυχανάλυση.
Αυτό το είπα για να ενισχύσω την αντίληψή μου ότι είναι τσαρλατάνος. Και νομίζω ότι αυτό πρέπει να λέγεται.
Κώστα δεν επιτρέπεται να συμφωνούμε. Έχει παραγίνει το κακό και αρχίζω να ανησυχώ. Γι αυτό σε καλώ σε μονομαχία την Τετάρτη 2/3 στο προαύλιο του Περισσού να χτυπηθούμε άγρια. Εσύ με σφυριά και δρεπάνια και γω με πυρσό φλογοβόλο:-)
Νομίζω ότι είναι σχετικό με το άρθρο. Μπορεί και όχι. Το καταθέτω έχοντας ιδίαν άποψη της έρευνας στην οποία συμμετείχε και ο μακαρίτης ο πατέρας μου (νευρολόγος ψυχίατρος), τιμής ένεκεν:
Στην δεκαετια του 80 ο Μανωλης Ρασιδακης , διευθυντης στο Δαφνι , ειχε αποδειξει με ερευνα στου ασθενεις του θεραπευτηριου , οτι κανενας σχιζοφρενης ουτε πρωτου βαθμου συγγενης τους δεν ειχε ποτε παθει οποιαδηποτε μορφη καρκινου!
ANemos,
ενδιαφέρουσα η παρέμβασή σου. Δε γνωρίζω την έρευνα του πατέρα σου. Μπορείς να υποδείξεις κάποια βιβλιογραφία ή παραπομπή ή έστω να αναφέρεις με μεγαλύτερη ανάλυση κάποια αποτελέσματα;
ANemos, κι εγώ νομίζω ότι είναι σχετικό και πολύ ενδιαφέρον, αλλά δεν μπορώ βέβαια να δώσω εξήγηση. Ο καρκίνος πάει συχνά σε άτομα νευρωτικά, σχεδόν ποτέ σε ψυχωσικά. Είχα διαβάσει, λίγο πριν τα Χριστούγεννα, αλλά δεν θυμάμαι πού ακριβώς, και το άλλο παράξενο, ότι στις μούμιες που ερεύνησαν ως τώρα, από την εποχή της αρχαίας Αιγύπτου κι ύστερα, δεν βρέθηκαν ποτέ ίχνη καρκίνου και το συμπέρασμα ήταν ότι ο καρκίνος εμφανίσθηκε μόλις τον 18ο αιώνα, την εποχή της βιομηχανικής επανάστασης. Ακολύγεται τρομακτικό, άσε που επαληθεύει και τα λεγόμενα του Κ.Καλλωνιάτη στο προηγούμενο σχόλιό του, ο καρκίνος μοιάζει πολύ να είναι προϊόν του καπιταλισμού. Έψαξα, αλλά δεν βρήκα το άρθρο που είχα διαβάσει, βρήκα όμως ένα σχετικό και το παραθέτω: http://www.dailygalaxy.com/my_weblog/2010/10/analysis-of-egyptian-mummy-...
Καλα αυτο ειναι πολυ παρατραβηγμενο αν σκεφτει κανεις οτι ο καρκινος ηταν γνωστος ως ασθενεια στην αρχαιοτητα και ο ορος "καρκινος" εφευρεθηκε απο τον Ιπποκρατη. Το μεσοθηλιωμα ηταν ειδικα αρκετα γνωστο (αν και οχι ως μορφη καρκινου λογω των περιορισμενων τεχνολογικων ικανοτητων εκεινης της εποχης) μιας οι αρχαιοι ηδη χρησιμοποιουσαν αμιαντο.
Κατι που πρεπει επισης να σκεφτουμε καλα ειναι οτι προ βιομηχανικης εποχης η μεση διαρκεια ζωης ηταν 20-30 χρονια, οποτε πολυ απλα οι περισσοτεροι ανθρωποι δεν προλαβαιναν να παθουν καρκινο!
Προσωπικά δεν μου κάνει εντύπωση αυτό Αντρέα. Γιατί οι σχιζοφρενείς είναι άνθρωποι που από αδυναμία να αντιμετωπίσουν την εξωτερική πραγματικότητα απομονώνονται εντελώς από αυτήν κτίζοντας και εγκλειόμενοι στο δικό τους φαντασιωτικό κόσμο. Αυτό σημαίνει πως μην έχοντας επαφή με τον 'έξω κόσμο' δεν δέχονται και τις πιέσεις και τις τριβές της καθημερινής πραγματικότητας με τα συναφή άγχη που αυτή προκαλεί. Συνεπώς στη περίπτωσή τους εκλείπει ένας σοβαρός ψυχολογικός λόγος καρκινογένεσης.
Τώρα συμπληρωματικά με όσα ελέχθηκαν αξίζει να διαβαστεί και το περσινό σχετικό άρθρο του καθηγητή κοινωνικής ψυχολογίας Γιάννη Τούντα στην 'Ε' εδώ :
http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=127679
@jboy στο έχω ξαναπεί, μου είσαι εξαιρετικά συμπαθής για να δεχθώ οποιαδήποτε μονομοχία. Αν θες για μπύρες ευχαρίστως να δώσουμε ραντεβού. Πάντως να ξέρεις στη μοιρασιά των όπλων με έριξες. Όχι τόσο γιατί μου πρόσφερες μουσειακά 'εργαλεία', όσο γιατί ξέρεις ότι το αγαπημένο μου όπλο και αυτό που νομίζω χειρίζομαι καλύτερα είναι η πένα ή αλλιώς τα πλήκτρα του υπολογιστή...
υγ : προσοχή στα φλογοβόλα, ενίοτε παθαίνουν αφλογιστία.
Επίσης κάτι παρόμοιο είχε συμβεί και στην Κατοχή: η μείωση του έλκους αλλά και τον καρδιοπαθειών κατά τη διάρκεια των ετών 1940-1945, στην Ελλάδα, ήταν πολύ μεγάλη! "Πήραν πάλι μπρος" από τη δεκαετία του '60 και μετά.
Υπάρχουν σχετικές έρευνες (σε ελληνικά στρατιωτικά νοσοκομεία, κυρίως) τις οποίες αυτή τη στιγμή δεν έχω στη διάθεσή μου.
ΑΝεμος,
Θίγεις ένα τεράστιο θέμα με τα γραφόμενά σου, αυτό της κατευθυνόμενης έρευνας. Κατευθυνόμενης, όχι αναγκαστικά με την έννοια ότι κάποιος κακόβουλος προσπαθεί να τη στρέψει εκεί που τον συμφέρει, αλλά κυρίως ότι αν κάποιος θέλει να κάνει πανεπιστημιακή καρριέρα, οπότε χρειάζεται δημοσιεύσεις και αναφορές επί των δημοσιεύσεών του, αναγκάζεται να ακολουθεί την πεπατημένη, δηλαδή να κατευθύνει την έρευνά του προς τη μόδα ή να το πούμε αλλιώς να ακολουθήσει κάποια από τις συγκεκριμένες "γραμμές παραγωγής" ερευνών που χρηματοδοτούνται από τα διάφορα προγράμματα. Η ανεξάρτητη και πρωτότυπη έρευνα τιμωρείται. Και δύσκολα δημοσιεύεται, καθώς θα πρέπει να ξεπεράσει τον σκόπελο των reviewers των περιοδικών που σκέπτονται συνήθως συμβατικά, και δύσκολα θα έχει αναφορές από άλλους ερευνητές, καθώς συνήθως ανοίγει καινούργια πεδία ερευνών που, ακριβώς επειδή είναι καινούργια, δεν χρηματοδοτούνται.
Η συγκεκριμένη έρευνα που αναφέρεις δεν ξέρω τι τύχη είχε. Πάντως μου φαίνεται, χωρίς να είμαι ειδικός, εξαιρετικά ενδιαφέρουσα. Φίλε Κώστα δε νομίζω ότι μια τέτοια αρνητική συσχέτιση καρκίνου - σχιζοφρένειας μπορεί να εξηγηθεί έτσι απλά. Αυτό που γνωρίζω είναι ότι η σχιζοφρένεια είναι πολυπαραγοντική αρρώστια και εκτός των άλλων συνδέεται με μεταβολές της δομής και τη λειτουργικότητας του εγκεφάλου. Ειδικά οι μεταβολές της δομής ανιχνεύονται με τίς σύγχρονες απεικονιστικές μεθόδους. Επίσης φαίνεται ότι και η κληρονομικότητα παίζει ρόλο. Σε κάθε περίπτωση πάντως μιά τέτοια έρευνα θα έπρεπε να είχε συνέχεια.
ANemos,
Σε συνέχεια του προηγούμενου σχολίου μου να πώ κάτι ακόμα. Αυτή η πεπατημένη στην έρευνα που ανέφερα έχει να κάνει με την τάση της εποχής να αναζητείται ο καλύτερος υποτίθεται, με βάση δείκτες που προσπαθούν να μετρήσουν κάτι που δεν ανήκει στον αστερισμό του μετρήσιμου, για να θυμηθούμε και αυτά που είπε ο φίλος simio. Και αυτό είναι η ποιότητα. Ουκ εν τω πολλώ το ευ όπως είπαν και οι αρχαίοι ημών πρόγονοι, που ήσαν σοφοί...
Φίλε Σχολιαστή, δεν αναφέρθηκα στις αιτίες της σχιζοφρένειας και όσα λες μπορεί να ισχύουν. Όμως, σε τι αλλάζουν την ουσία του επιχειρήματός μου για την 'προστασία' που εξ αντικειμένου έχουν οι σχιζοφρενείς από τα όποια κοινωνικο-ψυχολογικά αίτια του καρκίνου ; Δεκτή κάθε ένσταση, εφόσον συνοδεύεται με ένα σκεπτικό. Όσο για το απλό του επιχειρήματος που παρέθεσα, αυτό οφείλεται στο ότι ως μη ειδικός περιορίζομαι σε... απλοϊκές σκέψεις. Ανοιχτές, φυσικά, σε κάθε κριτική.
Κώστα,
Από διαίσθηση αν θές, πάρτο κι έτσι μιάς και δεν είμαι ούτε εγώ ειδικός, πιστεύω ότι το άγχος και τα ψυχικά τραύματα που δεν μπορεί να τα διαχειριστεί κανείς εύκολα, μπορεί να οδηγήσουν σε καρκίνο ή και σε άλλες σοβαρές ασθένειες. Άρα επι της ουσίας δε διαφωνούμε. Τώρα για την σχιζοφρένεια, θα συμφωνείς φαντάζομαι ότι δεν μπορούμε, ως μη ειδικοί, να συζητήσουμε περισσότερο.
Πάντως άλλος ήταν ο στόχος του σχολίου μου. Ο τρόπος με τον οποίο κατευθύνεται η έρευνα σε συγκεκριμένα κανάλια, εις βάρος της ανεξαρτησίας των ερευνητών και της πρωτοτυπίας της σκέψης τους. Ας πούμε, γιά παράδειγμα, η βασική έρευνα υποχρηματοδοτείται ή δε χρηματοδοτείται καθόλου οπότε και οι ερευνητές είναι αναγκασμένοι, παρά τις όποιες ιδέες μπορεί να έχουν και δεδομένου ότι χρειάζονται πολλές δημοσιεύσεις και αναφορές για να εξελιχθούν, να ακολουθούν τη μόδα της super εφαρμοσμένης και συνήθως επιφανειακής έρευνας, αυτής δηλαδή που μπορεί να προσφέρει άμεσα κέρδη στις επιχειρήσεις. Επ' αυτού θα ήθελα την άποψή σου.
Αυτή την αίσθηση έχω και εγώ Σχολιαστή. Και λέω αίσθηση και όχι άποψη, γιατί ως μη εργαζόμενος ο ίδιος στον ερευνητικό τομέα και μην διαθέτοντας τα απαραίτητα στοιχεία περιορίζομαι σε ορθολογικές περιγραφές και εκτιμήσεις τρίτων που έχουν πέσει στην αντίληψή μου.
Σχολιαστή, βρήκα όμορφη, ποιητική, για να το πω έτσι, την εξήγηση του Κώστα, αλλά ναι, δεν είμαστε ειδικοί, για να πούμε περισσότερα, εγώ αισθάνομαι σχετικά ικανοποιημένος αφού καταφέραμε και είπαμε μερικά σημαντικά πράγματα.
Ξέρω προσωπικά ότι δύο άνθρωποι που κατά καιρούς σχολιάζουν εδώ, ασχολούνται με την έρευνα, ο ένας στον Δημόκριτο και ο άλλος στο Εθνικό Κέντρο Έρευνας. Στην ουσία όμως δεν ερευνούν τίποτα, κάνουν άλλες δουλειές εκεί, αφού οι οργανισμοί τους δεν διαθέτουν κονδύλια για έρευνα. Οι ιδιωτικές εταιρίες χρηματοδοτούν έρευνες, αλλά αυτές οι έρευνες δεν συμπίπτουν με το καλό της ανθρωπότητας, συμπίπτουν με το καλό της τσέπης τους. Ίσως καμιά φορά να συμπίπτουν και με το καλό της ανθρωπότητας...
Σχολιαστή, συμφωνώ με την πρώτη παράγραφο και μάλιστα νομίζω ότι έχουμε αρχίσει όλοι να 'τσαρλατανίζουμε' δηλαδή να γράφουμε εύκολα σχόλια για πράγματα που δεν ξέρουμε. Εγώ προσωπικά δεν έχω καμία αμφιβολία για το ποιόν του Χάμερ μετά από αυτά που διάβασα με αφορμή το άρθρο του Τάκη. Ένα άλλο γαργαλιστικό είναι ότι έχει ονομάσει τις δραστηριότητές του 'Γερμανική Νέα Ιατρική' γιατί λέει ότι η συμβατική ιατρική είναι σκευωρία των Εβραίων κατά της ανθρωπότητας!
Σε σχέση με την υποχρηματοδοτούμενη έρευνα, αυτό ισχύει για τις φτωχές χώρες που δεν έχουν λεφτά να χρηματοδοτήσουν και άλλο. Οι ΗΠΑ κυρίως αλλά και άλλοι, ξοδεύουν αμύθητα ποσά για βασική έρευνα γιατί έχουν καταλάβει ότι έτσι μπορούν να βρίσκονται συνεχώς ένα βήμα μπροστά από τους άλλους. Και επειδή φυσικά έχουν να πληρώσουν.
Βρισκω πολυ πολυ υποπτη την πληρη απουσια του Dirk Hamer Syndrome DHS απο την wikipedia . Λες και ηθελημενα θελουν να το αποκρυψουν. Η wikipedia ως γνωστον εχει παρα πολλες περιπτωσεις hoax μεσα , ειναι πολυ κοινο δηλαδη να αποκαλυπτει απατες που εχουν γινει και γινοντε μεχρι τις μερες μας. Πραγματικα μου προκαλει εντυπωση που δεν το εχει ουτε καν σαν απατη . Καραμπινατη ηθελημενη εξαφανιση. Δεν μου ειναι νεα η ιδεα οτι οι εταιριες παιζουν με τις ζωες μας , αλλα τωρα ισχυροποιηθηκε ακομα περισσοτερο.
Γεια σου Elite, ίσως να είναι σύμπτωση η απουσία σχετικού άρθρου από την wikipedia, δεν βάζω το χέρι μου στο ευαγγέλιο, έμεινα όμως κι εγώ με την εντύπωση ότι κάτι ύποπτο συμβαίνει, γι' αυτό και κάθησα να γράψω σχετικά. Μελετώντας επί μέρες το ζήτημα, διαπίστωσα ότι τα όσα λέει ο Χάμερ στο βιβλίο του, δίνουν τροφή για ενδιαφέρουσες σκέψεις, οπότε αισθάνομαι ότι του χρωστάω κάτι. Κατά τ' άλλα, το ίδιο συμβαίνει και με μένα, κάθε μέρα που περνά, ισχυροποιούνται κάποιες ιδέες μου σχετικά με το πόσο πολύ μας αντιμετωπίζουν ως κοπάδι.