Κανένας φόρος στην εκκλησιαστική περιουσία, αλλά... (μέρος 2ο)

Βασικό του επιχείρημα είναι το ότι  η Εκκλησία προτίθεται να συνεισφέρει οικονομικά μόνο για την αντιμετώπιση εθνικών καταστροφών. “Δεν υπάρχει πόλεμος ή θεομηνία για να συνεισφέρουμε. Καλούμαστε, αντίθετα, να συνεισφέρουμε για τις ανύπαρκτες οικονομικές πολιτικές. Δεν θα πληρώσουμε εμείς τα σπασμένα άλλων” τόνισε ο μητροπολίτης Ιωαννίνων. ‘Η Εκκλησία δεν θέλει να αρνηθεί τη συμμετοχή της στους φόρους, αλλά οι φόροι αυτοί θα πρέπει να είναι πάνω στην περιουσία που μπορεί να εκμεταλλευτεί η Εκκλησία και με όσα ισχύουν για τα Νομικά Πρόσωπα Δημοσίου Δικαίου. Ο Νόμος μας τοποθετεί στην ιδιότητα των φιλανθρωπικών ιδρυμάτων. Δεν είμαστε ίδρυμα’. Τέλος, όσον αφορά στο διαχωρισμό κράτους-εκκλησίας κατέληξε πως “μακάρι να είχε γίνει. Έτσι κι εγώ δεν θα είχα παπάδες που θα μου έλεγαν ότι είναι δημόσιοι υπάλληλοι. Μπορεί να είχα λιγότερους, αλλά θα ήταν παπάδες. Φταίμε όμως κι εμείς. Γιατί πολλές φορές κάναμε από άμβωνα, πολιτική”.

Προκαλεί εντύπωση έως αποστροφή ο ισχυρισμός ότι η Εκκλησία νιώθει πως καλείται να πληρώσει για ‘ανύπαρκτες οικονομικές πολιτικές’ δηλώνοντας μάλιστα πως ‘δεν προτίθεται να πληρώσει τα σπασμένα των άλλων’. Μα, όπως διαπιστώσαμε (1ο μέρος), χάρις σε αυτές τις ανύπαρκτες οικονομικές πολιτικές ήταν που κατόρθωσε η Εκκλησία στη διάρκεια της τελευταίας 10ετίας να απαλλαγεί από κάθε είδους συμπληρωματική φορολογία σε σημείο που να λοιδωρείται σήμερα για την παντελή έλλειψη συμμετοχής της στα φορολογικά βάρη που επωμίζονται οι έλληνες εργαζόμενοι. Τι είδους παράδειγμα δίνει, άραγε, η Εκκλησία στους έλληνες πολίτες όταν κατηγορηματικά δηλώνει πως ‘δεν προτίθεται να πληρώσει τα σπασμένα άλλων’ ; Μήπως, είναι βλάκες και υποζύγια οι έλληνες εργαζόμενοι που καλούνται αυτοί να πληρώσουν από το υστέρημά τους ;

Όμως, ακόμη πιο εκπληκτικό είναι το επιχείρημα που επιστρατεύει η Εκκλησία για να αποφύγει κάθε αύξηση της συμμετοχής της στα φορολογικά βάρη. Λέγει, δηλαδή, πως μόνο στη περίπτωση εθνικής καταστροφής (πόλεμος, θεομηνία) πρέπει η Εκκλησία να συνεισφέρει. Εάν, δηλαδή, πρόκειται για την αποφυγή μιας εθνικής καταστροφής δεν νοείται δική της συμμετοχή ;

Μόνο κατασταλτικά αντιλαμβάνεται την ανάγκη συμμετοχής της ; Όχι προληπτικά ; Δεν έχει συνειδητοποιήσει ότι η ελληνική οικονομία βρίσκεται στο χείλος της πτώχευσης και ότι όλα τα μέτρα που λαμβάνονται εφεξής είναι εκτάκτου ανάγκης ; Δεν έχει αντιληφθεί 1,5 χρόνο τώρα από την πορεία των επιχειρήσεων και επενδύσεών της πως η παγκόσμια οικονομία παραλίγο να καταποντισθεί και ακόμη και τώρα δεν έχει διαφύγει τον κίνδυνο ; Πως αντιμετωπίζουμε την μεγαλύτερη οικονομική κρίση από το 1929 ; Μήπως θα έπρεπε σε αντιστάθμιση του μαθήματος των θρησκευτικών στα σχολεία να εισάγουμε το μάθημα των οικονομικών στις ιερατικές σχολές ;

Η απέχθεια που αισθάνεται η Εκκλησία στην ιδέα της αύξησης της φορολογίας επί της περιουσίας της δεν μπορεί να δικαιολογηθεί από τις συνήθεις αναφορές περί απώλειας από το 1830 έως σήμερα με εκβιασμούς, καταπατήσεις, παραχωρήσεις κλπ του 96% της περιουσίας της ! Γιατί ότι ‘απέκτησε’ η Εκκλησία στη διάρκεια αιώνων με την έγκριση, επικύρωση ή δωρεά προηγούμενων εξουσιών (οθωμανικής, βυζαντινής) δεν αφορά και δεν δεσμεύει το νεοσύστατο ελληνικό κράτος το οποίο αναδείχθηκε μέσα από μία εθνική επανάσταση με σκοπό να υπηρετήσει ακριβώς το έθνος που εξεγέρθηκε. Και το οποίο Κράτος, εάν το ήθελε, θα μπορούσε να δημεύσει την εκκλησιαστική περιουσία. Βεβαίως, το ελληνικό Κράτος συμφώνησε να αποζημιώσει την Εκκλησία για τις απαλλοτριώσεις που αποφάσισε. Και επειδή δεν μπόρεσε οικονομικά να την αποζημιώσει πλήρως κατά τα συμφωνηθέντα, αποφάσισε να αναλάβει την μισθοδότηση των κληρικών. Δηλαδή ανέλαβε την μισθοδοσία των κληρικών για το τμήμα εκείνο της αποζημίωσης που δεν καταβλήθηκε στο μεσοπόλεμο. Η Εκκλησία ισχυρίζεται πως ανέλαβε επ’ άπειρον τη μισθοδοσία. Όμως, πως είναι δυνατόν για ένα συγκεκριμένο αντίτιμο που δεν κατεβλήθη στην ώρα του να αναλαμβάνει το Κράτος μία ‘επ’ άπειρον’ υποχρέωση ; Από το 1952 έως σήμερα έχουν περάσει 57 συναπτά έτη στη διάρκεια των οποίων οι έλληνες φορολογούμενοι συντηρούν το σώμα των κληρικών. Η όποια υποχρέωση είχε τότε αναληφθεί σήμερα πρέπει να έχει καλυφθεί με το παραπάνω.

Ερχόμαστε, λοιπόν, στο κρίσιμο τελευταίο σημείο των δηλώσεων του Μητροπολίτη Ιωαννίνων όσον αφορά στο διαχωρισμό κράτους-εκκλησίας. Ο  Θεόκλητος κατέληξε επ’ αυτού πως «μακάρι να είχε γίνει. Έτσι κι εγώ δεν θα είχα παπάδες που θα μου έλεγαν ότι είναι δημόσιοι υπάλληλοι. Μπορεί να είχα λιγότερους, αλλά θα ήταν παπάδες». Σε αυτό το σημείο δεν θα μπορούσα να συμφωνήσω περισσότερο. Και αφού δεν είναι κάτι που δεν μπορεί να αλλάξει και να γίνει σήμερα ο διαχωρισμός κράτους-εκκλησίας, προτείνω τα εξής : η Εκκλησία να απαλλαχθεί εφεξής από κάθε είδους φορολογία και το Κράτος να απαλλαγεί από την υποχρέωση να μισθοδοτεί τον κλήρο. Η Εκκλησία δικαιούται να διαθέτει περιουσία και οφείλει να την αξιοποιήσει επιχειρηματικά εφόσον πρόκειται να ζήσει από αυτήν. Με την πλήρη απαλλαγή της από κάθε υποχρέωση φοροδότησης για την ιδιοκτησία και τις συναλλαγές της αποκτά ισχυρό κίνητρο να εκμεταλλευτεί προσοδοφόρα την υφιστάμενη περιουσία της και να είναι εφεξής οικονομικά αυτοδύναμη. Ακόμη καλύτερα για την Εκκλησία και το ποίμνιό της, θα πραγματοποιηθεί η ευχή του Μητροπολίτη Ιωαννίνων και τόσων ελλήνων οι παπάδες να μην είναι και να μην συμπεριφέρονται σαν δημόσιοι υπάλληλοι.

Από την πλευρά του το Κράτος θα εξέλθει πολλαπλά ωφελημένο. Γιατί θα έχει προχωρήσει σε μία πραγματικά χρήσιμη για όλους αποκρατικοποίηση, αυτή της Εκκλησίας. Και η οικονομική του ελάφρυνση θα είναι πολλαπλάσια της όποιας αύξησης της φορολογίας επί της εκκλησιαστικής περιουσίας. Γιατί αντί να αυξήσει τα έσοδά του από τη συγκεκριμένη φορολογία κατά 1,3 εκατομμύρια όπως τώρα σχεδιάζει και θέλει να συζητήσει με την Εκκλησία (δηλαδή από 800.000 σε 2,1 εκατομμύρια) θα μειώσει τις δαπάνες του κατά 308 εκατομμύρια όσα δηλαδή ήταν to 2008 τα χρήματα που κατέβαλε ο κρατικός Προϋπολογισμός για μισθούς και επιχορηγήσεις στην Εκκλησία ! Εξοικονόμηση χρημάτων δεν αναζητεί απεγνωσμένα το Υπουργείο Οικονομίας ; Ας ξεκινήσει, λοιπόν, με την Εκκλησία. Όχι, όμως από την πλευρά της φορολογίας, αλλά από την πλευρά των δαπανών. Η διαφορά είναι τεράστια για να περάσει απαρατήρητη...