Η επαρχία τραγουδάει, αλλά ...ακούγεται

Γνώρισα, μέσα από τους Διαλόγους, και επικοινώνησα με ένα νεαρό μουσικό από τον Βόλο, τον Γιάννη Καραλάκο. Μου έστειλε με e-mail τα τραγούδια του, μου άρεσαν, και αρχίσαμε να συζητάμε πάνω στην κοινή μας αγάπη, τη μουσική, επεκτεινόμενοι βέβαια και σε άλλα θέματα, αφού ο Γιάννης έδειξε μεγάλο ενδιαφέρον για τα θέματά μου. Μέσα από αυτή την αλληλογραφία συνειδητοποίησα πόσο δύσκολα είναι τα πράγματα για ένα καλλιτέχνη που έχει την ατυχία να ζει στην επαρχία. Πώς θα αναδείξει το έργο του; Πώς θα επικοινωνήσει με τις δισκογραφικές εταιρείες, πώς  θα καταφέρει να ακουστεί; Η επαρχία είναι καλά οργανωμένη για κλαρίνα και σκυλο-αμανέδες, αδιαφορεί όμως παντελώς για άλλα είδη μουσικής και οι επαρχιώτες καλλιτέχνες, αν το βαστά η τσέπη τους, είναι υποχρεωμένοι να καταφεύγουν σε Αθήνα και Θεσ/νίκη, όπου πέρα από τα όνειρά τους, έχουν και κάποιες πιθανότητας ανάδειξης.

 Αλλά ας τα πάρω από την αρχή. Γεννημένος στην Πτολεμαίδα ο Γιάννης,  που του άρεσαν πολύ τα μιούζικαλ, σκάρωνε από πολύ μικρός σατιρικά τραγουδάκια, «έπαιζε» με τη μουσική γράφοντας δικά του στιχάκια πάνω σε γνωστές μελωδίες, αλλά και δικές του, εντελώς αυτοσχέδιες. Οι γονείς του είδαν πολύ γρήγορα την κλίση του και τον έστειλαν σε έναν αυτοδίδακτο δάσκαλο, που έπαιζε στα πανηγύρια, όπου διδάχθηκε ακορντεόν και αρμόνιο. Κατάλαβε αμέσως ότι με τη λέξη «μουσική», αυτός και ο δάσκαλός του εννοούσαν διαφορετικά πράγματα, τι να κάνει όμως, οι επιλογές είναι ιδιαίτερα περιορισμένες στις πόλεις της επαρχίας. Βρήκε στη συνέχεια έναν άλλο δάσκαλο, ένα μαθηματικό/μουσικό, ο οποίος επίσης καταλάβαινε διαφορετικά τη λέξη μουσική, κατάφερε όμως και του δίδαξε τα βασικά. Η εκπαίδευσή του όμως ήταν καθαρά λογική και τεχνική, ο Γιάννης θεώρησε ότι δεν θα τα καταφέρει και τα παράτησε. 
 
 Ο πατέρας του, ευτυχώς, τον έπεισε να συνεχίσει σε ωδείο αυτή τη φορά, και την τρίτη και φαρμακερή, ο Γιάννης και οι δάσκαλοί του συμφωνούσαν απόλυτα πάνω στο τι είναι μουσική. Για να χρησιμοποιήσω την έκφραση που χρησιμοποίησε, ρούφηξε σαν αφυδατωμένος βεδουίνος τις γνώσεις που του προσφέρονταν στο ωδείο (παράρτημα του Φ. Νάκα) και παρέμεινε εκεί για 7 ολόκληρα χρόνια παίρνοντας διάφορα πτυχία. Σε αυτό το ωδείο γνώρισε,  μέσω μιας εμπνευσμένης δασκάλας, της κας Εύης,  την κλασσική μουσική, αλλά και τη τζαζ και έμαθε να δίνει σε κάθε όργανο τη δική του φωνή στις μεγάλες του αγάπες, τον αυτοσχεδιασμό και τις διασκευές. Έκανε 2 χρόνια θεωρητικά μαθήματα για να προετοιμαστεί για τις εξετάσεις της μουσικολογίας, κατάλαβε όμως, ευτυχώς έγκαιρα, ότι η μουσικολογία είχε να του προσφέρει πολύ περιορισμένα πράγματα. Κατέληξε στην Αγγλική φιλολογία και δεν το μετάνιωσε...
 
 Ως φοιτητής στη Θεσσαλονίκη,  γνώρισε από κοντά και το δεύτερο μεγάλο του  έρωτα, το θέατρο. Πήρε μια γεύση από όλα τα είδη θεάτρου, αλλά έπεσε με τα μούτρα στα μιούζικαλ και έβλεπε μανιωδώς τις μαγικές δουλειές του Webber, του Sondheim, του Menken, και ότι έσπερναν μέσα του γεννούσε τραγούδια.  Στο θέατρο δοκίμασε και την πρώτη του μουσική επένδυση στα πλαίσια του μαθήματος της δραματοποίησης της ποίησης, ευτυχώς με επιτυχία. Μάλιστα, έδωσε μουσική και σε συμμαθητές του για τις δικές τους παρουσιάσεις. Παράλληλα, γνώρισε καλύτερα και λάτρεψε την παλιά και σύγχρονη ελληνική ροκ (είναι στη γενιά που εκτοξεύτηκε ως τον ουρανό με τα Ξύλινα Σπαθιά, τις Τρύπες, τα Υπόγεια Ρεύματα, τους Ενδελέχεια, και τόσους άλλους... φυσικά πέρασε και την απαραίτητη φάση με τους Πύξ-Λαξ!) και το λεγόμενο έντεχνο. Είχεμάλιστα και επαφή με τη Δήμητρα Γαλάνη σε μια συναυλία της. Υπέροχη και μοναδικά προσιτή, τον ενθάρρυνε να της στείλει τραγούδια. To έκανε, δεν έλαβε ποτέ απάντηση, δεν ξέρει καν αν έφτασαν στα χέρια της. Δεν τόλμησε να το ψάξει παραπάνω, αφού ανήκει στην κατηγορία των συνεσταλμένων . Μετά πήγε φαντάρος και αμέσως μετά στην Αλόννησο. Και στις δύο φάσεις έγραφε μουσική μανιωδώς. Το 2005 κατέληξε στο Βόλο και ένιωσε ότι ήταν μουσική πόλη από αυτές που τραγουδούν συνέχεια, είτε σε χαρές είτε σε λύπες. Τραγουδούσε κι αυτός και μια φίλη που τον άκουσε, τον έσπρωξε σε μια δασκάλα φωνητικής, την Σύλβια Τσιμπανάκου η οποία ενθάρρυνε, παράλληλα με το τραγούδι, και το συνθετικό του ταλέντο. Άρχισε να δουλεύει με ομάδα μαθητών της, σε δικές του διασκευές πάνω σε γνωστά τραγούδια, αλλά και σε δικά του κομμάτια. Λίγο μετά, έγραψε το πρώτο του μιούζικαλ. «Τίποτα σπουδαίο», όπως μου εξομολογήθηκε, αλλά ήταν μια πρώτη απόπειρα δεσίματος μουσικής, στίχων και πλοκής που του έμαθε πολλά. Πρότεινε το έργο του στο ΔΗΠΕΘΕ Βόλου, έλαβε εξαιρετικές κριτικές, αλλά ως εκεί, δεν κατάφερε να δει τα φώτα της ράμπας...

 
Το Σεπτέμβριο του 08 παρουσιάστηκε για πρώτη φορά δικό του τραγούδι στο κοινό του Βόλου, σε μια συναυλία της Σύλβιας με το μουσικό σύνολο Ίαμβος και όλα τα παιδιά της ομάδας. Η υποδοχή ήταν παραπάνω από ικανοποιητική. Το Δεκέμβριο της ίδιας χρονιάς, σε ένα αφιέρωμα σε Βολιώτες συνθέτες που οργάνωσε η πιανίστρια Κατερίνα Σαμαρτζή, επιλέχθηκαν άλλα δύο τραγούδια του, και η αντίδραση του κοινού ήταν μάλλον ενθουσιώδης. Το Φεβρουάριο του 09 παρουσιάσε με τη Σύλβια και τους Voice&Voices την πρώτη τους μεγάλη παράσταση, το "Επειδή σ'αγαπώ...", μουσικοθεατρική παράσταση που με αφορμή την ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου, παρουσίαζε την ιστορία τριών ζευγαριών από τη γνωριμία και το φλερτ, ως το γάμο, το χωρισμό και την επανασύνδεση. Στο πρόγραμμα συμπεριλήφθηκαν τέσσερα δικά του κομμάτια. Η προσέλευση τους άφησε όλους άφωνους, οι αντιδράσεις του κοινού υπερέβαιναν τις προσδοκίες και κάποιες κριτικές στον τοπικό τύπο ήταν διθυραμβικές. Αυτή όμως ήταν και η τελευταία τους παράσταση στο Βόλο.
 
 Το 09 έκαναν διάφορες εμφανίσεις σε Βόλο και Αθήνα, τα απρόσμενα γεγονότα της ζωής τον υποχρέωσαν να αποχωρήσει από την ομάδα, αλλά ξεκίνησε να δουλεύει το πρώτο του demo. Με πολύ κόπο, χρόνο και προσωπικά έξοδα, αλλά κυρίως, με πολλή έξτρα δουλειά από τον Γιώργο Ζαγόρη, τον ηχολήπτη και παραγωγό στο στούντιο που έγραψε, ολοκληρώθηκε και αυτή η προσπάθεια που τώρα περιμένει να δώσει καρπούς. Παράλληλα, έκανε κάποιες ηχογραφήσεις για μουσική επένδυση σε παραμύθια, μια δουλειά που απόλαυσε γιατί του έδωσε την ευκαιρία να ξαναγίνει ηθοποιός για λίγο. Τώρα επεξεργάζεται κάποια κομμάτια για να τα δημοσιεύσει στο ιντερνετικό του κανάλι, συνεχίζει μαθήματα τραγουδιού, αλλά τώρα πια μοντέρνου, και παλεύει να τελειώσει το πολύπαθο μεταπτυχιακό του.
 
 Κλείνω εδώ το βιογραφικό του και παρατηρώ ότι ο Γιάννης στάθηκε τυχερός, τόσο γιατί είχε τέτοιο πατέρα, όσο και γιατί κατάφερε και συνάντησε ανθρώπους που τον αγκάλιασαν και τον βοήθησαν, όπως ξέρουν να κάνουν ακόμα στην επαρχία μας. Εδώ στην Αθήνα, κάποια πράγματα φαίνεται ότι έχουν ξεχαστεί.Όταν έφτιαξε το demo όλοι του έκαναν την ίδια ερώτηση: «Έχεις κάποιον να σε συστήσει;» Ο Γιάννης απαντούσε «τη μουσική μου, τι καλύτερο;» Πέρασαν μερικοί άκαρποι μήνες από τότε και τώρα πια αναρωτιέται αν έχει το δικαίωμα να κρίνει τα παιδιά που καταλήγουν στην τηλεόραση.
 
Οι επιρροές του; Η ροκ πλευρά του κλαίει με τον Λαυρέντη Μαχαιρίτσα ξεσηκώνεται με τον Σαββόπουλο, ονειροπολεί με τον Καζούλη και τους Κατσιμιχαίους και θυμώνει με τον Φοίβο Δεληβοριά που μπορεί να γράφει όπως ακριβώς θα ήθελε και ο ίδιος. Η πιο έντεχνη και λαϊκή πλευρά του  λατρεύει το Σταμάτη Κραουνάκη, το Νίκο Αντύπα, τη Δήμητρα Γαλάνη, γλιστράει προς το Γιώργο Χατζηνάσιο και καταλήγει στο Μάνο Χατζηδάκι. Η κινηματογραφική (ελληνιστί) έχει σταματήσει στο Μίμη Πλέσσα. Και η σατιρική θα λατρεύει πάντα το Λάκη Λαζόπουλο. Μου έδωσε να καταλάβω ότι μουσικές ετικέτες βάζει μόνο χάριν ευκολίας και ότι κανένας παραπάνω δεν είναι μόνο ένα πράγμα, ακριβώς όπως και ο ίδιος.
 Του αρέσει πολύ να τραγουδάει, αλλά θεωρεί ότι πάνω απ' όλα είναι τραγουδοποιός και ότι η μεγαλύτερη χαρά του είναι όταν ακούει τα τραγούδια του από άλλους ερμηνευτές. Αλλά τελειώνοντας, θα του δώσω το λόγο και θα σας αντιγράψω αυτά που μου έγραψε σε πρόσφατο e-mail του:  
 
 Το όνειρο μου είναι να μπορώ να ζω εδώ, αλλά τα τραγούδια μου να φεύγουνε και να φτάνουν παντού, δια στόματος ανθρώπων που εκτιμώ και θαυμάζω. Μερικές φορές η μουσική μου δεν θέλει λόγια, μιλάει μόνη της. Θα μου άρεσε να "ντύνω" μουσικά την κίνηση, την εικόνα, το λόγο. Δεν κυνηγάω καριέρα, έχω απ 'αυτό και πάει και πολύ καλά. Δεν κυνηγάω ευτυχία, έχω κι απ' αυτή και την καλή, τη χειροπιαστή, όχι τη σελλουλόιντ. Και σίγουρα δεν κυνηγάω λεφτά, σ' αυτή τη χώρα άλλωστε είναι το μόνο που τρέχει γρήγορα. Θέλω να αμειφθώ για τη δουλειά μου, αλλά θα την κάνω όπως και να ΄χει. Και θα την κάνω εδώ. Στον τόπο που με καλωσόρισε και έγινε δικός μου. Η μουσική έχει φτερά, δεν πάει με το ΚΤΕΛ.
 Δεν νομίζω ότι χρειάζεται να προσθέσω κάτι  άλλο, μπορείτε να ακούσετε τα τραγούδια του Γιάννη Καραλάκου στο ( www.myspace.com/gianniskaralakos )
 
ΥΓ. Ο πρώτος τίτλος που μου ήρθε στο μυαλό γι’ αυτό το άρθρο ήταν: Η επαρχία τραγουδάει, αλλά …ποιος την ακούει. Παραήταν παραπονιάρικος και ξεπερασμένος, όπως παρατήρησε σωστά μια ψυχή, και τον άλλαξα με τον πολύ καλύτερο: Η επαρχία τραγουδάει, αλλά …ακούγεται.